«Τι δεν καταλαβαίνεις», λέει μια πετυχημένη διαφήμιση, και το ερώτημα ταιριάζει απόλυτα στη σημερινή κατάσταση στην Ευρωζώνη, μετά τις ιταλικές εκλογές, μετά τις κυπριακές εκλογές, μετά τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις στην Πορτογαλία, μετά την ανακοίνωση για αύξηση της ανεργίας σε επίπεδα - ρεκόρ και στη Γαλλία, μετά την πολλοστή διόρθωση προς τα κάτω των προβλέψεων για την ανάκαμψη των ευρωπαϊκών οικονομιών, αυτή τη φορά από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Τι δεν καταλαβαίνει ο Ιταλός διοικητής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, όταν σπεύδει να καθησυχάσει τις αγορές, λέγοντας πως δεν απορρέει κανένας κίνδυνος από την Ιταλία, καθώς «τα περισσότερα μέτρα λιτότητας έχουν αποφασισθεί και θα εφαρμοστούν με τον αυτόματο πιλότο»; Προφανώς, ερμηνεύει διαφορετικά από τον κοινό νου το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών.
Τι δεν καταλαβαίνει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, όταν δηλώνει ότι δεν υπάρχει λόγος να βιαστεί η Ευρωζώνη να κλείσει τη δανειακή συμφωνία με την Κύπρο; Προφανώς, έχει διαφορετική εκτίμηση από τους περισσότερους Ευρωπαίους για το τι αποτελεί «συστημικό κίνδυνο» για την Ευρωζώνη.
Τι δεν καταλαβαίνουν οι υπουργοί του Eurogroup και ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μπαρόζο, όταν επιμένουν στην τήρηση των στόχων της δημοσιονομικής προσαρμογής, έστω με λίγη καθυστέρηση -οι παρατάσεις είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη, για την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία και πιθανόν όποιον άλλον το ζητήσει-, και πιστεύουν ότι αυτός είναι ο δρόμος για την έξοδο από την κρίση; Προφανώς, εκτιμούν ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες θα αντέξουν τα τρομακτικά ποσοστά της ανεργίας, μέχρι να έρθει η πολυπόθητη ανάκαμψη. Προφανώς, δεν πτοούνται ούτε από τη μαζική επίδειξη ανυπακοής του πιο «ήσυχου» λαού του ευρωπαϊκού Νότου, του πορτογαλικού.
Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνουν οι περιβόητες αγορές και σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο; Γιατί οι δείκτες των χρηματιστηρίων στη Νέα Υόρκη και στη Φραγκφούρτη έφτασαν στα επίπεδα της ευφορίας που επικρατούσε πριν σκάσει η βόμβα μεγατόνων της Lehman Brothers; Γιατί αίφνης καμία είδηση δεν τους φαίνεται κακή;
Μια ερμηνεία είναι πως εκτιμούν ότι η Ιταλία θα σχηματίσει με κάποιον τρόπο κυβέρνηση, χωρίς να ξεφύγει εντελώς από το μονοπάτι της λιτότητας, ότι το «πακέτο» της Κύπρου θα κλείσει πριν γίνει κανένα ατύχημα, ότι η κλυδωνιζόμενη Σλοβενία δε θα χρειαστεί να ζητήσει κι αυτή τώρα την ένταξή της στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, ότι η Γαλλία θα βελτιώσει ως εκ θαύματος τα δημοσιονομικά της, ότι η Ιρλανδία θα βγει γρήγορα στις αγορές, ότι η Πορτογαλία δε θα χρειαστεί νέα παράταση και νέο «πακέτο», ότι η Ισπανία θα διασώσει πιο φθηνά τις τράπεζές της κ.λπ. Με λίγα λόγια, ότι ο μονόδρομος στον οποίο επιμένει η Ευρωζώνη θα τη βγάλει κάποια στιγμή από την κρίση.
Μια άλλη ερμηνεία είναι ότι πιστεύουν πως η Γερμανία θα αλλάξει πολιτική, είτε μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, αλλά ενδεχομένως και πριν -η Μέρκελ είναι μαέστρος στις κωλοτούμπες-, και θα βρεθεί ο μαγικός τρόπος να συνδυαστεί η δημοσιονομική πειθαρχία με προγράμματα αναθέρμανσης της οικονομίας.
Μια τρίτη ερμηνεία είναι ότι οι παίκτες στις αγορές αποφάσισαν να αφεθούν ψυχή τε και σώματι στο ρίσκο, αφού κάπου πρέπει να τοποθετήσουν τα λεφτά τους και προτιμούν να το κάνουν στις μετοχές.
Ανεξάρτητα από το ποια ερμηνεία είναι η σωστή, ανεξάρτητα από το τι ακριβώς καταλαβαίνουν οι πρωταγωνιστές στη διαχείριση της ευρωκρίσης, το βέβαιο είναι ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει μια θολούρα στην Ευρωζώνη, πίσω από τις δηλώσεις αισιοδοξίας ότι η κρίση βαίνει προς το τέλος της. Και βγαίνει η διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η Κριστίν Λαγκάρντ να προτείνει ως μια πιο πειστική διέξοδο από την κρίση τη... χαλάρωση. Καλεί, λοιπόν, την ΕΚΤ να μειώσει «λίγο ακόμη» τα επιτόκια και τους ηγέτες της Ευρωζώνης «να εστιάσουν λιγότερο στους στόχους για τη μείωση του ελλείμματος και να ενδιαφερθούν περισσότερο για τη στήριξη των λαών τους».
