Συνέντευξη στον ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ
Καταστροφικά για την Αριστερά και την Ιταλία θεωρεί η Λουτσιάνα Καστελίνα τα αποτελέσματα των εκλογών, εκτιμώντας ότι ο “κοινοβουλευτικός κρετινισμός” δεν διευκολύνει τη διαμόρφωση ενός πλειοψηφικού ρεύματος στην κοινωνία που να ανατρέψει τη σημερινή πολιτική.
Δημοσιεύουμε σήμερα το δεύτερο μέρος της συνέντευξης της Λουτσιάνα Καστελίνα. Το πρώτο τμήμα είχε δημοσιευτεί στην “Αυγή” της Κυριακής στις 3.2.2013.
* Ο Μπερλουσκόνι εξαπέλυσε μια επίθεση εναντίον της Μέρκελ. Επηρέασε αυτό την κοινή γνώμη;
Ασφαλώς. Ήταν εύκολο να στοχοποιήσει τη Μέρκελ, όπως έκανε και ο Γκρίλο, αλλά δεν τα έβαλε με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
* Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Μέρκελ θέλουν τον άμεσο σχηματισμό κυβέρνησης στην Ιταλία...
Οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο θέλουν σταθερές και ελεγχόμενες από αυτούς κυβερνήσεις σε όλη την Ευρώπη. Στην Ιταλία θα δυσκολευτούν, γιατί ο Μπερσάνι έχει την πλειοψηφία μόνο στη Βουλή. Η πρόταση του Μπερσάνι καταλήγει σε μια κυβέρνηση μειοψηφίας με άξονα οκτώ σημεία, που ανταποκρίνονται και με τις προσδοκίες των “γκριλίνων”.
Αυτή είναι η μία υπόθεση. Αντίθετα, τα τρία τέταρτα του Δημοκρατικού Κόμματος θέλουν τη συνεργασία με τον Μπερλουσκόνι και ένας είδος συγκυβέρνησης, όπως αυτή που έχετε στην Ελλάδα. Αυτή τη στιγμή ο Μπερσάνι είναι ένας νεκρός άνθρωπος. Την Τετάρτη, που θα συνεδριάσει η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος, θα δούμε τι ακριβώς θα συμβεί.
Το ίδιο υποστηρίζει και ο Γκρίλο...
Ο Μπερσάνι πολιτικά αυτή τη στιγμή είναι νεκρός, γιατί ακόμη και μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα χάνει το παιχνίδι. Άλλο πράγμα όμως είναι ο Γκρίλο και άλλο οι “γκριλίνοι”. Ένα άλλο τμήμα του Δημοκρατικού Κόμματος με τον Βελτρόνι υποστηρίζουν τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης με επικεφαλής τον Τζουλιάνο Αμάτο, ως έναν “σούπερ τεχνικό”, η οποία να διαρκέσει έως τον Μάιο για να πάμε σε νέες εκλογές με υποψήφιο του Δημοκρατικού Κόμματος το... Ρέντζι.
Από το κακό στο χειρότερο...
Δυστυχώς. Υπάρχει και μια τρίτη υπόθεση για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Αυτή της Εθνικής Ενότητας, που την προωθεί ο πρόεδρος της δημοκρατίας Ναπολιτάνο. Ο Γκρίλο τόνισε ότι δεν θα δώσει σε κανέναν ψήφο εμπιστοσύνης. Ο κανονισμός της ιταλικής Βουλής απαιτεί όμως την ψήφο εμπιστοσύνης και δεν επιτρέπει τον σχηματισμό μειοψηφικών κυβερνήσεων, όπως σε άλλες χώρες. Ένα τμήμα των “γκριλίνων” υποστηρίζει την ψήφο εμπιστοσύνης στον Μπερσάνι και μετά την ψήφιση ή την απόρριψη των προτάσεών της.
Θα υπάρξουν συνέπειες από την πολιτική κρίση;
Οι συνέπειες θα είναι αρνητικές. Γιατί εάν έχεις μια ισχυρή και συμπαγή κυβέρνηση και την ανάλογη πλειοψηφία στη Βουλή, μπορείς να πάρεις τις πρωτοβουλίες που θες και να ανεξαρτητοποιηθείς από τις επιβολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό χρειάζεται χρόνο και μια ισχυρή κυβέρνηση, με μεγάλα χρονικά περιθώρια. Εάν δεν έχεις μια συμπαγή και πολιτικά ομοιογενή πλειοψηφία, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα και κυρίως σε βραχυπρόθεσμο διάστημα. Το έχετε βιώσει πολύ καλά στην Ελλάδα. Εάν δεν έχεις τη δύναμη στην κοινωνία, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Αυτό είναι το προβάδισμα, το προνόμιο που έχετε στην Ελλάδα. Η Αριστερά έχει μια δυναμική και ισχυρή στήριξη στην κοινωνία, που θα μπορούσε να στηρίξει μια αριστερή κυβέρνηση. Στην Ιταλία δεν υπάρχει αυτό. Πρέπει να λογαριαστούμε με τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό, αυτούς που πιστεύουν ότι όλα εξαρτώνται από την πλειοψηφία που μπορεί να έχεις στη Βουλή. Η κυβέρνηση εξαρτάται από την πλειοψηφία που έχει στη χώρα, στους δρόμους και στους χώρους εργασίας και από τους συσχετισμούς δυνάμεων.
* Προς τα πού πάει η Ευρώπη; Η αισιοδοξία από την εκλογή του Ολάντ εξανεμίστηκε. Στην Ιταλία ακόμη και η Κεντροαριστερά και η Αριστερά σκάλωσαν. Στην Ισπανία και την Πορτογαλία δεν φαίνονται νέες εκλογές στη γωνιά του δρόμου...
Ελπίζω κάποτε να ξεκινήσουμε να κάνουμε μια αριστερή πολιτική σε όλη την Ευρώπη. Πρέπει να ξεκινήσουμε από την κοινωνία και τους πολίτες της. Η λέξη “Ευρώπη” γίνεται αρκετά δύσχρηστη έπειτα από σαράντα χρόνια που τη χρησιμοποίησαν κατά το δοκούν. Όταν αποφάσισαν την “απελευθέρωση των κεφαλαίων”, κανένας σχεδόν δεν το κατάλαβε καν. Οι περισσότεροι δεν θυμούνται ούτε πότε έγινε. Δεν υπήρξε καμία συζήτηση και διάλογος. Ποιος θυμάται τη συνθήκη του Μάαστριχ, που έλεγε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο ανταγωνισμός και ο συναγωνισμός; Μια συνθήκη που είναι ακόμη και σήμερα αντισυνταγματική για τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Στη Βουλή με την Κομμουνιστική Επανίδρυση ψηφίσαμε εναντίον σε μια συζήτηση που κράτησε μόλις δύο ώρες!
Πρέπει να μάθουμε να αγωνιζόμαστε στην Ευρώπη, σχεδιάζοντας πολιτικές και συμμαχίες, όπως κάνουμε σε εθνικό επίπεδο. Γιατί δεν μπορούμε να το κάνουμε; Γιατί δεν υπάρχει μια κοινή και ομογενοποιημένη κοινωνία πολιτών, μια κοινή κοινή γνώμη, κοινά ενωτικά ευρωπαϊκά συνδικάτα, κοινές ευρωπαϊκές εφημερίδες, ευρωπαϊκοί σύλλογοι και οργανώσεις. Δεν έχουμε τίποτα. Έστω και ένα μικρό πράγμα. Μια δύναμη για να επιβάλλουμε μια στροφή στην πολιτική του νεοφιλελευθερισμού.
* Για τον λόγο αυτόν έχετε δραστηριοποιηθεί στον μεγάλο πολιτιστικό και κοινωνικό σύλλογο Arci;
Δεν υπάρχουν λύσεις στο βραχυπρόθεσμο, αλλά στο μακροπρόθεσμο διάστημα. Στην Ιταλία πρέπει να οικοδομήσουμε από τα κάτω μια κοινή κουλτούρα, αξίες, την αίσθηση της συλλογικής μας ευθύνης, το ρίζωμά μας στη κοινωνία και στα τοπικά προβλήματα. Είναι πράγματα που ανήκουν στη σφαίρα της “προ-πολιτικής”, αλλά ζωτικά για να φθάσουμε στην πολιτική. Το Arci αποτελεί μια πρόκληση για την οικοδόμηση μιας πραγματικής κοινωνικής αριστερής λαϊκής κουλτούρας.
Ποια είναι η Λουτσιάνα Καστελίνα
Η Λουτσιάνα Καστελίνα αποτέλεσε ιδρυτικό στέλεχος του Μανιφέστο, του Κόμματος Προλεταριακής Ενότητας για τον Κομμουνισμό PdUP, ήταν βουλευτής και ευρωβουλευτής του ιταλικού Κ.Κ. και πρόεδρος της Επιτροπής Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Ευρωκοινοβουλίου. Ιδρυτικό μέλος της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, ανάλαβε τη διεύθυνση της εφημερίδας της Liberazione με την έκδοσή της.
Η Λ. Καστελίνα απέκτησε μια πλούσια εμπειρία ως ανταποκρίτρια της Paese Sera στην προδικτατορική Αθήνα, για να μετατραπεί σε πρωταγωνιστή του κινήματος αλληλεγγύης στους Έλληνες φυλακισμένους και βασανισμένους. Τη δεκαετία του '70 υπήρξε από τα πλέον γνωστά στελέχη του ιταλικού φεμινιστικού κινήματος και τη δεκαετία του '80 του ευρωπαϊκού ειρηνιστικού κινήματος.
