Ο Φρανσουά Ολάντ ξεφούσκωσε! Η διαπίστωση μπορεί να ακούγεται υπερβολική, αλλά δεν είναι. Ο δεύτερος, μετά τον Φρανσουά Μιτεράν, σοσιαλιστής πρόεδρος της Γαλλίας, αποδεικνύεται «λίγος», τουλάχιστον σε σχέση με τα όσα είχε υποσχεθεί προεκλογικά. Και κυρίως στις σχέσεις του με το Βερολίνο, τη στάση του στην ευρωπαϊκή κρίση αλλά και στον χειρισμό της γαλλικής οικονομίας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι προεκλογικές του τοποθετήσεις σχετικά με το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας, που εμπνεύστηκε και προωθεί το Βερολίνο. «Αν το σύμφωνο δεν περιέχει μέτρα ανάπτυξης, δεν θα μπορέσω να υποστηρίξω την επικύρωσή του από την Εθνική Αντιπροσωπεία. Το υποσχέθηκα στους Γάλλους και θα τηρήσω την υπόσχεσή μου», δήλωνε στις 18 Απριλίου, λίγο πριν από τις προεδρικές εκλογές, στις οποίες επικράτησε άνετα. Τι τις ήθελε, όμως, τις μεγάλες κουβέντες ο Φρανσουά; Στην πρώτη σύνοδο κορυφής όπου μετείχε ως πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, στις 28 και 29 Ιουνίου πέρσι, είχε τη δυσάρεστη εμπειρία της διαπραγμάτευσης με την καγκελάριο Μέρκελ. Στο τέλος ο Ολάντ αποδέχθηκε, χωρίς τροποποιήσεις, το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας έναντι... πινακίου φακής ή τέλος πάντων, ενός «Συμφώνου Ανάπτυξης», ύψους 120 δισ. ευρώ (το 1% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ). Λεπτομέρεια: δεν επρόκειτο για νέα χρήματα, αλλά για ήδη δεσμευμένα ποσά για... αναπτυξιακούς στόχους. Αλλά αυτό ήταν το κατιτί που έπρεπε να βάλει στη βαλίτσα του ο Φρανσουά για να επιστρέψει θριαμβευτής στο Μέγαρο των Ηλυσίων...
Αλλά και η πρόσφατη σύνοδος, στις 7 και 8 Φεβρουαρίου για το Πολυετές Δημοσιονομικό Πρόγραμμα, φανέρωσε τις διαπραγματευτικές αδυναμίες του Γάλλου προέδρου, που είδε να διαγράφεται μπροστά του ένας... γερμανο-βρετανικός άξονας, Μέρκελ - Κάμερον (πρωτόγνωρο, αλλά αληθινό), που επιδίωκε τον μικρότερο δυνατό παρονομαστή συμφωνίας. Όσο το δυνατόν λιγότερα χρήματα για τους σπάταλους - το δόγμα αυτό πέρασε, και ψηφίστηκε ένας ευρωπαϊκός προϋπολογισμός θατσερικής έμπνευσης, με μια Γαλλία απούσα (πλην της διαφύλαξης των αγροτικών επιδοτήσεων, που χωρίς αυτές ο Φρανσουά δεν θα μπορούσε να γυρίσει στο Παρίσι).
Αλλά και στο εσωτερικό τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλύτερα για τον Ολάντ. Για παράδειγμα, ο χειρισμός που έκανε ο πρωθυπουργός του, Ζαν Μαρκ Ερό (που είναι το alter ego του) στην περίπτωση της αναστολής της λειτουργίας δύο υψικάμινων στην πόλη Φλοράνζ, στη βορειοανατολική Γαλλία από τον Ινδό μεγιστάνα Λακσμί Μιτάλ, ιδιοκτήτη της ArcelorMittal. Ενώ αρχικά ο υπουργός Βιομηχανικής Ανασυγκρότησης Αρνό Μοντεμπούρ είχε δημιουργήσει προσδοκίες για μια προσωρινή εθνικοποίηση, μετά το «άδειασμά» του στην τηλεόραση από τον πρωθυπουργό, αναγκάστηκε να αλλάξει γνώμη. Παράλληλα, η αποκαλυπτική εφημερίδα Canard Enchaine δημοσίευε απόρρητη έκθεση του υπουργείου Οικονομικών, σύμφωνα με την οποία η εθνικοποίηση δεν ήταν ούτε δύσκολη ούτε ακριβή λύση...
Τέλος, από την Αθήνα όπου βρέθηκε αυτή την εβδομάδα, ο Ολάντ, που εν τω μεταξύ έχει ξεκινήσει μια στρατιωτική περιπέτεια, την επέμβαση στο Μάλι με άγνωστη έκβαση, ανακοίνωσε κάτι που ήταν ήδη γνωστό. Δηλαδή την αναθεώρηση, προς τα κάτω, της ανάπτυξης: από 0,8% στο 0,3%. Γεγονός που οδηγεί στην αναθεώρηση και του προϋπολογισμού...
