Η υποκρισία της Λιθουανίας και της Βρετανίας, που έχουν σηκώσει τις σημαίες της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ρωσοφοβίας, έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Το Βίλνιους και το Λονδίνο έχουν μετατραπεί σε κέντρα εφαρμογής ενός ιδιότυπου ρατσισμού και παραβίασης των δικαιωμάτων που απαιτούν για τους Ουκρανούς πρόσφυγες, αλλά που οι δύο χώρες δεν εφαρμόζουν για τους αιτούντες άσυλο και τους πρόσφυγες δεύτερης, τρίτης και τέταρτης κατηγορίας. Προφανώς αναφερόμαστε στους αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες που δεν είναι λευκοί και χριστιανοί και δεν προέρχονται από την Ουκρανία όπου εισέβαλε ο Βλαντίμιρ Πούτιν, αλλά είναι μαύροι, μελαμψοί και σε πολλές περιπτώσεις μουσουλμάνοι, βουδιστές ή ομοφυλόφιλοι και προέρχονται από το Ιράκ, το Κονγκό, τη Συρία, το Καμερούν, το Αφγανιστάν, το Μάλι.
Η υπουργός Εσωτερικών της Βρετανίας Πρίτι Πατέλ, λίγες ημέρες μετά την ολοκλήρωση των αυτοδιοικητικών εκλογών και με τον Μπόρις Τζόνσον να έχει διασφαλίσει ότι το Συντηρητικό Κόμμα δεν θα του δείξει άμεσα την πόρτα της εξόδου από την πρωθυπουργία, ανακοίνωσε ότι μέσα στην εβδομάδα θα ξεκινήσουν οι διαδικασίες μετεγκατάστασης αιτούντων άσυλο και προσφύγων σε απόσταση 4.000 μιλίων από τη Βρετανία, στη Ρουάντα της Ανατολικής Αφρικής, με βάση συμφωνία αξίας 120 εκατ. στερλινών που υπέγραψε το Λονδίνο με το Κιγκάλι, ενώ ο υπεραισιόδοξος Τζόνσον εκτιμά ότι η πρώτη πτήση θα έχει πραγματοποιηθεί προς τα τέλη του μήνα, παρά τους «φιλελεύθερους δικηγόρους» που καθυστέρησαν την έναρξη του προγράμματος. Ως «φιλελεύθερους» ο Τζόνσον εννοεί τους δικηγόρους αιτούντων άσυλο και προσφύγων που δρουν μέσα στο πλαίσιο της δημοκρατικής νομικής προστασίας. Έξι μάλιστα «φιλελεύθεροι δικηγόροι» υποστηρίζουν ότι ο Τζόνσον δεν θα καταφέρει να δει ούτε ένα αεροσκάφος να απογειώνεται για τη Ρουάντα.
Την ίδια στιγμή, στη Λιθουανία, περισσότεροι από 2.500 αιτούντες άσυλο κρατούνται εδώ και μήνες, ορισμένοι μάλιστα πάνω από εννεάμηνο, με πολλούς από αυτούς να φοβούνται πλέον ότι εάν απελαθούν στις χώρες προέλευσής τους, θα διωχθούν, θα δολοφονηθούν ή απλά θα εξαφανιστούν γιατί οι χώρες τους αντιμετωπίζουν εμφύλιες συρράξεις ή διώκουν τους πολίτες τους με βάση τις πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις τους ή τις σεξουαλικές κατευθύνσεις τους.
Ο Γολγοθάς όμως των ανθρώπων αυτών συνεχίζεται και στην πολιτισμένη Ευρώπη των δικαιωμάτων, εάν θεωρήσουμε ότι η Λιθουανία ανήκει σε αυτήν, αφού, σύμφωνα με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, οι αιτούντες άσυλο στη Λιθουανία έχουν να αντιμετωπίσουν μια εντελώς ακατάλληλοι παραμονή, που δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες υγείας και προστασίας τους, αφού, όπως μαρτυρούν οι ίδιοι οι αιτούντες, αντιμετωπίζουν συχνούς ξυλοδαρμούς από το προσωπικό των κέντρων κράτησης και τα δαγκώματα από τους σκύλους που αμολούν οι φύλακες εναντίον τους. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα κατάγγειλαν ότι στα πέντε κέντρα κράτησης - φυλακές αιτούντων άσυλο και προσφύγων στη Λιθουανία αυξάνονται οι αυτοτραυματισμοί, οι απόπειρες αυτοκτονίας και οι κρίσεις πανικού, πέρα από τις συνέπειες στην ψυχική υγεία πολλών ατόμων μετά από πολύμηνη κράτηση σε ακατάλληλες συνθήκες. Αρκετοί από τους εγκλείστους υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση της Λιθουανίας τούς μεταχειρίζεται με απάνθρωπο τρόπο για να τους εξαναγκάσει να ζητήσουν τον επαναπατρισμό τους.
