Το ωραιότερο σύνθημα που φώναζαν -λίγοι- Έλληνες και Τούρκοι στη δεκαετία του '80 ήταν “το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του”. Βέβαια, ποτέ δεν έδωσαν τον τόνο στις διμερείς σχέσεις, οι οποίες, παρά τις επιμέρους επιτυχίες της διπλωματίας των σεισμών, στα τέλη του 20ού αιώνα, και της ευρωτουρκικής προσέγγισης, στις αρχές του 21ου, γίνονται όλο και πιο δύσκολες. Και η ισορροπία του... τρόμου, αυτή που την περιέγραφε κάποτε το “7 προς 10” των εξοπλισμών, όλο και πιο εύθραυστη.
Σήμερα η ΝΑΤΟϊκή Τουρκία αγοράζει οπλικά συστήματα από όποιον της πουλάει -ακόμη κι από τους Ρώσους, χαλώντας τις καρδιές των συμμάχων της-, κατασκευάζει και δικά της, ενώ τρέχει ταυτόχρονα στη γειτονιά της τρεις πολέμους, πέρα από το σύντομο πέρασμα που έκανε από το Ναγκόρνο Καραμπάχ και πέρα από τον ακήρυχτο εμφύλιο με τους Κούρδους στο εσωτερικό της. Είναι μια περιφερειακή δύναμη, ανταγωνιστική και αναθεωρητική, μ’ έναν ηγέτη που, εκτός από επίδοξος προστάτης της Ούμα για τους απανταχού σουνίτες, παίζει πια και το χαρτί του εθνικισμού, αφού έχει συνδέσει την πολιτική του επιβίωση με τους Γκρίζους Λύκους.
Η Ελλάδα, πάλι, προσπαθεί να στηριχθεί στους συμμάχους της - και στη ναυτοσύνη της. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επενδύσει πολλά στην αλληλεγγύη της Ευρωπαϊκής Ένωσης -χωρίς το μέρισμα να είναι μέχρι τώρα ικανοποιητικό, ίσως επειδή δεν το διαπραγματεύεται σωστά-, ενώ σύρθηκε από το ΝΑΤΟ σε διαπραγματεύσεις για μηχανισμούς αποκλιμάκωσης, κάτι που υποτίθεται ότι ήθελε να αποφύγει. Απέναντι σε έναν Ερντογάν αποφασισμένο να τραβήξει το σχοινί όσο πάει, δοκιμάζοντας μέχρι πόσα μίλια από το Καστελλόριζο μπορεί να στείλει το σεισμογραφικό "Oruc Reis" για να ψάξει πανάκριβους υδρογονάνθρακες, εργαλειοποιώντας τους πρόσφυγες που έχουν βρει καταφύγιο στη χώρα του, αλλά προτιμούν να ξεκινήσουν μια καινούργια ζωή στη Δύση, επιμένοντας ότι η Ελλάδα είναι αυτή που παρανομεί κι όχι η -αδικημένη από τη γεωλογία και τη Λωζάννη- Τουρκία, ο Μητσοτάκης και το επιτελείο του εμφανίζονται αμφίσημοι και διστακτικοί. Τη μια μέρα στέλνουν το σήμα ότι η κυβέρνηση επιθυμεί διακαώς τον διάλογο με την Άγκυρα, σχεδόν άνευ όρων, την άλλη κάνουν πίσω και στέλνουν τον Δένδια να κάνει βιαστικές συμφωνίες για τον καθορισμό των θαλασσίων συνόρων, ως απάντηση στις συμφωνίες που έκανε πρώτη -και αγνοώντας το Διεθνές Δίκαιο- η Τουρκία. Τη μια μέρα ποντάρουν τα πάντα στη γερμανική διαμεσολάβηση, για να στραφούν σε χρόνο - ρεκόρ στην αγκαλιά των Γάλλων και μετά να τους γυρίσουν την πλάτη για να ανέβουν στο άρμα τού -υπ’ ατμόν- Πομπέο.
Το επιτελείο Μητσοτάκη ξοδεύει χρόνο, σκέψη και ενέργεια για να πλασάρει στο εσωτερικό ακροατήριο το φιάσκο για επιτυχία, αντί να χαράξει μια στιβαρή στρατηγική απέναντι στον δύσκολο γείτονα. Κερδίζοντας και την εμπιστοσύνη του υπόλοιπου πολιτικού κόσμου, πλην επαγγελματιών τουρκοφάγων. Έτσι, ενώ οι διερευνητικές επαφές με την Τουρκία αναμένεται να ξεκινήσουν άμεσα, η κυβέρνηση δεν έχει καν αποφασίσει εάν θα επενδύσει στην επιτυχία ή στην αποτυχία τους. Εν γνώσει της ότι η συνεχής ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι αντιπαραγωγική για την Ελλάδα - και συμφέρει μόνο τους μεσάζοντες των εξοπλιστικών.
