Η μαρτυρία έρχεται από τον Καλιφόρνια και τον Τέιλορ Νίκολς, γιατρό εντατικής και μέλος της σχετικής ένωσης γιατρών και ασθενών ACEP, ο οποίος περιέγραψε αναλυτικά πώς, Εβραίος ο ίδιος, αντιμετώπισε για άλλη μία φορά έναν ασθενή με σαφές ρατσιστικό προφίλ και, μετά από μήνες αγώνα στην πρώτη γραμμή της πανδημίας, αντελήφθη ότι η κούραση έχει φθείρει τις αντοχές του και την δυνατότητά του να επιτελεί σωστά το λειτούργημά του.
Όπως γράφει σε σειρά αναρτήσεων στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter, ο συγκεκριμένος ασθενής έφτασε στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο, ήδη με μάσκα οξυγόνου που του είχε βάλει το πλήρωμά του, αλλά παρά ταύτα με μεγάλη δυσκολία στην αναπνοή. Η εικόνα του ήταν ασθενική και ήταν φοβισμένος. Παρά το ότι ήταν σωματώδης, η ηλικία και οι μεθαμφεταμίνες είχαν «κάνει δουλειά» και τα δόντια του ήταν σχεδόν ανύπαρκτα. Κατά την μεταφορά από το φορείο στο τροχήλατο κρεβάτι και την αφαίρεση των ρούχων για να του φορεθεί ένδυση ασθενούς, «όλοι προσέξαμε τον αριθμό των ναζιστικών τατουάζ», όπως αναφέρει. Η σβάστικα κάλυπτε το στήθος του, τατουάζ με σήματα των SS και άλλα αντίστοιχα ήταν εμφανή από οποιοδήποτε σημείο του χώρου.
Καθώς του άλλαζαν μάσκα οξυγόνου από την φορητή του ασθενοφόρου στην κανονική του νοσοκομείου, είπε «μην με αφήσεις να πεθάνω, γιατρέ» στον Κόλινς. Και αυτός τον διαβεβαίωσε ότι θα κάνει ότι είναι δυνατόν για να τον κρατήσει ζωντανό, αυτός και οι υπόλοιποι, δηλαδή «ένας εβραίος γιατρός, μία μαύρη νοσοκόμα και ένας ασιάτης ειδικός στα θέματα του αναπνευστήρα. Όλοι τα είδαμε. Τα σύμβολα του μίσους στο σώμα του που περήφανα εξωτερίκευαν τις απόψεις του. Όλοι ξέραμε τι σκεφτόταν για εμάς. Πόσο εκτιμούσε τις δικές μας ζωές. Και όμως ήμασταν εκεί, δουλεύοντας άψογα ως ομάδα για να εξασφαλίσουμε τις μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης που μπορούσαμε. Όλοι με τις μάσκες, τις φόρμες, τις προσωπίδες, τα γάντια».
«Η στιγμή αυτή είχε συλλάβει τέλεια αυτό που περνάμε ως υγειονομικοί καθώς η πανδημία επιταχύνει την εξάπλωσή της», τονίζει ο Νίκολς. «Ζούμε σε έναν κύκλο φόβου και απομόνωσης. Φοβούμενοι ότι θα αρρωστήσουμε στην πρώτη γραμμή. Ότι θα φέρουμε σπίτια μας τον ιό και θα κινδυνεύσουν οι οικογένειές μας. Με την εξελισσόμενη αύξηση των ασθενών, με τον φόνο απώλειας συναδέλφων μας, με την αγωνία ότι δεν θα έχουμε αυτά που χρειάζονται για να φροντίσουμε τους ασθενείς. Και μέσα στην απομόνωση γιατί δεν θέλουμε να είμαστε υπαίτιοι διάδοσης του ιού, γνωρίζοντας ότι μας περιτριγυρίζει καθημερινά. στην απομόνωση γιατί κανείς άλλος δεν μπορεί να κατανοήσει όλα αυτά, τους φόβους, το βάρος αυτής της δουλειάς. Αλλά είμαστε στρατευμένοι σε αυτή».
«Δυστυχώς», συνεχίζει ο Νίκολς, «η κοινωνία αποδείχθηκε απρόθυμη να ακούσει την επιστήμη ή τις προτροπές μας. Την παράκληση στον κόσμο να πάρει σοβαρά όλα αυτά, να μείνει σπίτι, να φοράει μάσκα, να γίνει αυτός το σημείο που θα σπάσει η αλυσίδα της μετάδοσης. Αντ' αυτού, χαρακτηρίζουν απάτη την πανδημία, μας λένε ψεύτες και διεφθαρμένους, ότι κάνουμε πολιτική επειδή ανησυχούμε για τους ασθενείς που πεθαίνουν και προσπαθούμε να σώσουμε ζωές. Σταμάτησαν να ενδιαφέρονται για τις δικές μας ζωές, τις δικές μας οικογένειες, τους δικούς μας φόβους, ανησυχούν μόνο για τα δικά τους».
Επιστρέφοντας στην επικοινωνία με τον ασθενή, αναφέρει ότι «ήταν ήδη σε έντονη υποβοήθηση της αναπνοής και παρά ταύτα πάλευε να αναπνεύσει, έτσι τον ρώτησα για το καθεστώς με το οποίο νοσηλεύεται (σ.τ.σ. αυτό ουσιαστικά είναι συναίνεση ή άρνηση προσπάθειας ανάνηψης, διασωλήνωσης ή τοποθέτησης αναπνευστήρα σε περίπτωση που ο ασθενής χάσει τις αισθήσεις του) και ειδικά εάν θέλει να μπει σε αναπνευστήρα, καθώς ήταν ουσιαστικά αναπόφευκτο και σε λίγο η υποξία (η έλλειψη επαρκούς οξυγόνου στο αίμα) θα του προκαλούσε σύγχυση και δεν θα μπορούσε να απαντήσει». «Απάντησε ότι αν ο αναπνευστήρας είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσει, ήθελε να κάνουμε ό,τι μπορούσαμε. Έτσι και κάναμε. Δεν είχαμε άλλες επιλογές εκείνη την στιγμή, οπότε τον προετοιμάσαμε».
«Το έχω αντιμετωπίσει αμέτρητες φορές μετά την σχολή. Όχι την διασωλήνωση, αυτό είναι ρουτίνα πια για μένα και την ομάδα. Αλλά τις σβάστικες, τους ρατσιστές ασθενείς. Κάθε φορά ταράζομαι λίγο. Αλλά είμαι σε αυτή τη δουλειά για να σώζω ζωές και κάθε φορά μπόρεσα ομαλά και γρήγορα να προσπεράσω τα συναισθήματα για να το κάνω», λέει ο Νίκολς. «Ήρθαν εδώ έχοντας ανάγκη γιατρό και Τέιλορ, γαμώτο, είσαι γιατρός», αυτό είναι το «μάντρα» που επανέλαβε κάθε φορά που ένιωθε την ενσυναίσθησή του να υποχωρεί.
«Βγήκα από το δωμάτιο για να πάρω τον εξοπλισμό και να προετοιμαστώ, να ελέγξω τα μέσα ατομικής προστασίας, τη μάσκα, την προσωπίδα, τα γάντια, το αν είμαι ασφαλής εγώ και η ομάδα μου, αν έχω όλο τον απαιτούμενο εξοπλισμό και ό,τι άλλο μπορεί να χρειαστεί εκτάκτως. Έλεγα την αγωγή και τα σχέδια με την νοσηλεύτρια και τον τεχνικό. Σταματάω και βλέπω το τατουάζ των SS. Σκέφτομαι τι μπορεί να σκέφτεται για το ότι τον φροντίζει ένας εβραίος γιατρός, ή το πόσο θα ενδιαφερόταν για την δική μου ζωή αν οι ρόλοι μας ήταν αντίστροφοι. Και για πρώτη φορά, αναγνωρίζω ότι δίστασα, είχα αμφιβολίες. Η πανδημία με κούρασε και το μάντρα μου δεν έχει την ίδια αποτελεσματικότητα αυτή την στιγμή. Μετά από τόσο καιρό στρατευμένοι κόντρα στην θύελλα, μέσα στο λάκκο. Και συνειδητοποίησα ότι ίσως δεν είμαι καλά», καταλήγει με σοκαριστική ειλικρίνεια ο γιατρός.
Οι αναρτήσεις του Νίκολς έγιναν ευρέως γνωστές μέσω σχετικού θέματος της San Francisco Chronicle.
