Εάν δεν υπήρχε ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν, οι θαυμαστές του Τραμπ στην Ελλάδα μπορεί και να ξεπερνούσαν και τους αντίστοιχους στην ανατολική Ευρώπη, εκεί όπου κυβερνάει εδώ και καιρό και με μεγάλη πλειοψηφία η νέα Δεξιά, εκεί όπου κάποιοι ηγέτες έσπευσαν να τον συγχαρούν για τη νίκη του πριν ακόμη καταμετρηθούν οι ψήφοι. Ο απερχόμενος -και μάλλον όχι επόμενος- Αμερικανός Πρόεδρος έχει αυτό το στυλ του αυταρχικού και του μάγκα, που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, που δεν έχει σε καμία εκτίμηση τις γυναίκες και έχει ανοιχτή γραμμή με τον... Θεό. Ένα στυλ που έχει μεγάλη πέραση και στην ελληνική κοινωνία και πολιτική, όσο κι αν αυτό μας πληγώνει.
Ωστόσο, όπως φάνηκε και από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, τις στήλες των αρθρογράφων και τις ατέλειωτες ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές από την Τρίτη των εκλογών μέχρι και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος, των ελληνικών μέσων ενημέρωσης και των Ελλήνων -και Ελληνίδων- πολιτών ήλπιζαν να χάσει τις εκλογές ο Ντόναλντ Τραμπ. Κυρίως διότι έχει μια προσωπική σχέση με τον Ταγίπ Ερντογάν, όπως επιμένουν να θυμίζουν οι δημοσιολογούντες που αναλύουν τα ελληνοτουρκικά.
Το αφήγημα των γαμπρών
Το αφήγημα που κυριάρχησε τον τελευταίο χρόνο, από τότε που η Άγκυρα προχώρησε στη συμφωνία με την κυβέρνηση της Τρίπολης στη Λιβύη, για οριοθέτηση των θαλασσίων συνόρων, αγνοώντας ουσιαστικά την ύπαρξη της Κρήτης και των Δωδεκανήσων και πυροδοτώντας την ένταση με την Ελλάδα στην ανατολική Μεσόγειο, ήταν ότι οι ΗΠΑ αφήνουν τον Ερντογάν να κάνει ό,τι θέλει επειδή ο Τραμπ είναι φίλος του και οι γαμπροί τους κάνουν μπίζνες μεταξύ τους. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι οι ΗΠΑ, με ή χωρίς τον Τραμπ, δεν έχουν καμία διάθεση να χάσουν τον πολύτιμο σύμμαχο στο ΝΑΤΟ, όπως επαναλαμβάνουν. Καθώς, μάλιστα, οι ΗΠΑ ξεκίνησαν την αποχώρησή τους από την περιοχή από καιρό, ήδη επί προεδρίας Ομπάμα, δεν είχαν σημαντικές αντιρρήσεις να αφήσουν την Τουρκία στο πόδι τους - π.χ. στη Συρία και παρά τη συμμαχία με ημερομηνία λήξης που έκαναν με τους ηρωικούς Κούρδους στον Βορρά. Ούτε τους καίει ιδιαίτερα το τι θα γίνει στη Λιβύη, όπου επίσης δραστηριοποιείται με όρους περιφερειακής δύναμης η Τουρκία, καθώς θεωρούν ότι το χάος στην Τριπολίτιδα και την Κυρηναϊκή είναι πρόβλημα των Ευρωπαίων. Βεβαίως, είναι ενοχλητική για τις ΗΠΑ η ένταση μεταξύ των δύο πολύτιμων συμμάχων, της Τουρκίας και της Ελλάδας, στα ανοιχτά της Ρόδου και της Κρήτης, αλλά με τον διάλογο και δη στη βάση του Διεθνούς Δικαίου όλα τα προβλήματα λύνονται, όπως λέει και ο Μάικ Πομπέο.
Το αγκάθι των S-400
Αυτό που πραγματικά ενοχλεί το Στέιτ Ντιπάρτμεντ -και πιθανότατα θα έχει επιπτώσεις για την Τουρκία, με Πρόεδρο των ΗΠΑ τον Τζο Μπάιντεν- είναι οι S-400, το αντιπυραυλικό σύστημα που αγόρασε ο Ερντογάν από τους Ρώσους. Ο Τραμπ, παρά τις εμπρηστικές δηλώσεις του, παρά τον κυνισμό με τον οποίο αντιμετώπισε αυτά τα τέσσερα δύσκολα χρόνια τους Ευρωπαίους εταίρους του, στη Μεσόγειο δεν άλλαξε την πολιτική του προκατόχου του. Με εξαίρεση την προνομιακή σχέση του με τον Νετανιάχου του Ισραήλ. Όσο για τον Μπάιντεν, όταν ήταν αντιπρόεδρος του Ομπάμα ήταν αυτός που προσπαθούσε να γεφυρώσει τις αντιθέσεις του Προέδρου του με τον Ερντογάν. Όχι επειδή ήταν φίλος του Τούρκου ηγέτη, αλλά επειδή είχε την παραδοσιακή άποψη των ΗΠΑ για τους συμμάχους. Τους κρατάμε κοντά, και με μαστίγιο και με καρότο...
