Το μοναδικό debate σε επίπεδο αντιπροεδρίας για τις εκλογές του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ ολοκληρώθηκε και η εικόνα που έδωσαν Μάικ Πενς και Καμάλα Χάρις στα εκατομμύρια τηλεθεατές που τους παρακολούθησαν επί 1,5 ώρα μοιάζει αντεσταμμένο είδωλο αυτής του πρώτου debate Τραμπ-Μπάιντεν. Συγκροτημένος λόγος, ευγενικοί τρόποι, ακόμη και η καθιστή θέση των δύο, μετέδωσαν αυτό που θέλουν τα επιτελεία τους να είναι.
Για τον Πενς, αυτό σημαίνει μία αίσθηση ανωτερότητας και μία συγκρότηση που απέχει παρασάγγας από την αγενή εκρηκτικότητα του Ρεπουμπλικανού νυν προέδρου. Το γεγονός ότι κάποιοι βλέπουν στο πρόσωπό του έναν νέο Ντικ Τσένεϊ της τραγικής οκταετίας Μπους παραμένει αθέατο για την μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων στις ΗΠΑ, αλλά και των πολιτών παγκοσμίως που παρακολουθούν στα δελτία ειδήσεων όσα συμβαίνουν στις ΗΠΑ.
Για την Χάρις, αντίστοιχα, σημαίνει την «υπόσχεση» ότι δεν πρέπει να ακούει κανείς τον Τραμπ για το ότι ο Δημοκρατικός αντίπαλός του «τα έχει φάει τα ψωμιά του». Είναι αυτή εκεί, μία αφροαμερικανή γυναίκα δικαστικός κάθε άλλο παρά ξεκάθαρα προοδευτική, με κακό παρελθόν σε θέματα αστυνόμευσης, φυλακών, ακόμη και δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, για να «τσιμπήσει» ψήφους από το συντηρητικό κοινό που δεν έχει ξεπέσει τόσο ώστε να στηρίξει τον νυν πρόεδρο.
Κάπως έτσι, στα αμερικανικά ΜΜΕ φαίνεται το σχόλιο που κυριαρχεί είναι «επιτέλους κάτι κανονικό το 2020» και οι μισοί τίτλοι να προέρχονται από το γεγονός ότι μία μύγα έκατσε δύο λεπτά στο κεφάλι του Πενς. Ακόμη και η θεματολογία της συζήτησης, αντί να καλύψει πλήρως τα προβλήματα της χώρας και του πλανήτη, ουσιαστικά εμβάθυνε μόνο στο θέμα της πανδημίας και αυτό επειδή ο Τραμπ κατάφερε -είτε με την συμπεριφορά και τις επιλογές του είτε λόγω επικοινωνιακής τακτικής του επιτελείου του- να κάνει τον Λευκό Οίκο εστία υπερμετάδοσης covid-19 (και σήμερα χαρακτηρίζει τον κορωνοϊό... ευλογία). Τελικά, ίσως ο κορυφαίος στόχος του Τραμπ επετεύχθη. Οι πολίτες ένιωσαν ανακούφιση επειδή αντί να βλέπουν τον ίδιο να συμπεριφέρεται άθλια, είδαν επιτέλους μία συζήτηση χωρίς κάτι ουσιαστικό, απλώς όχι προσβλητική για την αισθητική τους.
Αξίζει πάντως να αναφερθεί πως και ο Πενς, μετά τον Τραμπ, δεν απάντησε ευθέως εάν θα υποστηρίξει μία ομαλή μεταφορά εξουσίας στην πλευρά των Δημοκρατικών, αν Μπάιντεν και Χάρις τελικά κερδίσουν την μάχη.
Ακολουθούν μερικές από τις ενδιαφέρουσες «ατάκες» των δύο ανά θεματική:
Εμβόλιο covid-19: «Θα το πάρω πρώτη αν το εγκρίνουν οι επαγγελματίες της Υγείας, αλλά όχι επειδή το είπε ο Τραμπ», ξεκαθάρισε η Χάρις (στις ΗΠΑ έχει ξεσπάσει πόλεμος για να «προλάβει» να βγει στην αγορά οτιδήποτε σχετικό πριν την ημέρα της κάλπης). Ο Πενς σχολίασε ότι η υποψήφια αντιπρόεδρος υπονομεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών στο εμβόλιο.
Υγειονομική περίθαλψη: Ο Πενς χαρακτήρισε το Obamacare του προηγούμενου Δημοκρατικού προέδρου «καταστροφή» και όπως είπε αυτός και ο Τραμπ έχουν σχέδιο για την επόμενη ημέρα. Για το συγκεκριμένο σχέδιο, η Χάρις αντέτεινε «έρχονται να σε πιάσουν, είτε έχεις εσύ πρόβλημα υγείας, είτε κάποιος συγγενής σου».
Δικαιοσύνη: Ο Πενς έκανε το λάθος, δικαιολογώντας την βιασύνη Τραμπ να ορίσει αντικαταστάτη της Γκίνσμπουργκ στο Ανώτατο Δικαστήριο πριν τις εκλογές, να υποστηρίξει ότι οι Δημοκρατικοί, αν κερδίσουν, θα γεμίσουν τα δικαστήρια με δικούς τους δικαστές. «Από τους 50 που διόρισε διά βίου ο Τραμπ σε δικαστικές έδρες, ούτε ένας δεν είναι αφροαμερικανός. Θέλετε να μιλήσουμε για το ποιος γεμίζει τι; Ας την κάνουμε την συζήτηση», πήρε την απάντηση από την Χάρις.
Αστυνομική βία: Η Χάρις δεσμεύτηκε για πλήρη απαγόρευση της λαβής πνιγμού κατά την σύλληψη, καθώς και για μητρώο αστυνομικών που έχουν παραβεί το νόμο, απαλλαγή από τις ιδιωτικές φυλακές και τις εταιρείες που λυμαίνονται το σύστημα αποφυλάκισης με εγγύηση. Ο Πενς δεν σχολίασε κάτι παραπάνω από το ότι δεν υπάρχει δικαιολογία για γεγονότα όπως η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, αλλά δεν υπάρχει και για τα επεισόδια ή τα πλιάτσικα.
Κλιματική αλλαγή: Στο μοτίβο Τραμπ, ο Πενς αναρωτήθηκε πρακτικά «ποιος αλλάζει το κλίμα;», ενώ η Χάρις ξεκαθάρισε ότι απέναντι σε μία απειλή για την ύπαρξη του ανθρώπινου είδους μία Δημοκρατική ηγεσία θα επιταχύνει τις επενδύσεις σε ΑΠΕ, θα δρομολογήσει επίτευξη μηδενικού ισοζυγίου στους ρύπους ως το 2035 και μηδενικές εκπομπές ρύπων ως το 2050, καθώς και επιστροφή στην Συμφωνία των Παρισίων για το Κλίμα «με περηφάνια».
