Πόσο απρόβλεπτος είναι τελικά ο δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας που θα περάσει επίσημα το κατώφλι του Λευκού Οίκου σε τρεις εβδομάδες; Το προεδρικό success story του Ντόναλντ Τραμπ θα κριθεί στις πρώτες εκατό ημέρες του χρόνου όταν θα πρέπει πρώτα από όλα να εγκριθούν από το Κογκρέσο και να κάνουν τα πρώτα βήματα στην πολιτική αρένα οι επιλογές του για κρίσιμα υπουργικά πόστα από τον κόσμο των επιχειρήσεων. Υποσχέθηκε ότι θα «αποξηράνει» τον βάλτο της Ουάσιγκτον, αλλά προς το παρόν ρίχνει εκεί βατράχια από έναν άλλον βάλτο, εκείνον της Γουόλ Στριτ, και γεράκια, από τα αποθέματα του Πενταγώνου, δημιουργώντας μια από τις πιο ακροδεξιές κυβερνήσεις στην ιστορία της χώρας. Αυτό που κάνει απρόβλεπτο τον Τραμπ δεν είναι τόσο ο χαρακτήρας του, όσο οι συχνά αντιφατικές εξαγγελίες του.
Δεκαπέντε Δημοκρατικοί γερουσιαστές και ο ανεξάρτητος Μπέρνι Σάντερς ζήτησαν να αναβληθεί η επικύρωση των διορισμών μέχρι να ελεγχθούν αρμοδίως από το FBI οι επιχειρηματικές δραστηριότητες, τα περιουσιακά στοιχεία και τυχόν... σκελετοί στις ντουλάπες τους. Η ρεπουμπλικανική πλειοψηφία (52 έδρες σε σύνολο 100) εγγυάται ότι θα δοθεί γρήγορα το πράσινο φως, αλλά δεν αποκλείονται εκπλήξεις. Παράλληλα, οι Δημοκρατικοί θα δώσουν μάχες για να δείξουν ότι δεν θα είναι εύκολη υπόθεση οι περικοπές στα προγράμματα της πρόνοιας και η κατάργηση του Obamacare. Ειδικά για το τελευταίο, ο Τραμπ έβαλε νερό στο κρασί του, όμως ηγετικά στελέχη των Ρεπουμπλικανών, που έφτιαξαν πολιτικές καριέρες πάνω στην αντίθεση στο πρόγραμμα, αναζητούν τρόπους για να το “κλαδέψουν” σταδιακά αντί να επιχειρήσουν τη συνολική κατάργησή του.
Ένα σημαντικό τεστ θα γίνει στα μέσα Μαρτίου, όταν θα πρέπει να ανεβεί πάλι το ταβάνι του χρέους του αμερικανικού Δημοσίου (την προηγούμενη φορά η λύση βρέθηκε με έναν συμβιβασμό μεταξύ του Ομπάμα και του Ρεπουμπλικανού προέδρου της Βουλής, Μπένερ). Τώρα οι φανατικοί πολέμιοι του «κρατικισμού» θα πρέπει να παζαρέψουν με έναν Ρεπουμπλικανό πρόεδρο για τις περικοπές που απαιτούν στις δημόσιες δαπάνες. Επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού είναι ένας Ρεπουμπλικανός βουλευτής που είχε καταψηφίσει την αύξηση του χρέους στην προηγούμενη Βουλή. Αν δεν βρεθεί λύση, το αμερικανικό Δημόσιο θα κατεβάσει ρολά στα τέλη Απριλίου.
Μέχρι τότε ο Τραμπ θα έχει φανερώσει την ατζέντα του στην εσωτερική και διεθνή πολιτική. Πώς σκοπεύει, δηλαδή, να «καθαρίσει» τους τζιχαντιστές στο Ιράκ και στη Συρία, από πού θα αρχίσει να χτίζει το τείχος στα σύνορα με το Μεξικό, αν θα κλείσει τον δρόμο των μουσουλμάνων προς τις ΗΠΑ, αν θα αποσύρει τη χώρα από τις συμφωνίες «απελευθέρωσης» του παγκόσμιου εμπορίου αλλά και από τη συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα. Και θα πρέπει να έχει ξεκαθαρίσει πώς σκοπεύει να πορευτεί απέναντι στη Ρωσία του Πούτιν, εκείνου που υποτίθεται ότι παρενέβη στις αμερικανικές εκλογές και τον βοήθησε να εκλεγεί πρόεδρος. Μεγάλο ερωτηματικό παραμένει η στάση του επιχειρηματία - τηλεαστέρα απέναντι στην Ευρώπη, για την οποία δεν φαίνεται να τρέφει μεγάλο θαυμασμό, με εξαίρεση λαϊκιστές ακροδεξιούς, όπως ο πρωταγωνιστής του Brexit Φάρατζ. Θα ζητήσει, άραγε, ο πάμπλουτος κτηματομεσίτης να πληρώσουν... προστασία στις ΗΠΑ οι Ανατολικοευρωπαίοι που φοβούνται τους Ρώσους γείτονες, για να οδηγήσει τον κόσμο σε μια νέα κούρσα πυρηνικών εξοπλισμών και να τον φέρει στα σύγκαλά του, όπως προειδοποίησε παραμονές των Χριστουγέννων;
Πάνω από όλα όμως ο Τραμπ καλείται να δικαιώσει ένα σημαντικό μέρος της εκλογικής βάσης του, να φέρει δουλειές, να κάνει την Αμερική μεγάλη ξανά και να δώσει ένα... καλό μάθημα στους (έγχρωμους και μετανάστες) εγκληματίες που λυμαίνονται -υποτίθεται- τη χώρα. Και να συνετίσει ρατσιστές συνεργάτες του, όπως ο πρώην υποψήφιος κυβερνήτης της Νέας Υόρκης, Παλαντίνο, ο οποίος ευχήθηκε για τον καινούργιο χρόνο να αρρωστήσει και να πεθάνει ο Ομπάμα πριν από τη... δίκη του. Για τη νυν πρώτη κυρία Μισέλ, ο ίδιος ευχήθηκε να ξαναγίνει... άνδρας και να ζήσει σε μια σπηλιά με τον Μάξι τον γορίλα. Το 2017 θα είναι η χρονιά που η Αμερική θα μετρηθεί με τον εαυτό της, αλλά τη μεζούρα θα κρατά ο Τραμπ.
