Μια χρονιά κρίσιμων εκλογικών αναμετρήσεων αποτελεί το 2017. Ολλανδοί, Γάλλοι και Γερμανοί προσέρχονται στις κάλπες για να κρίνουν με την ψήφο τους αν οι φυγόκεντρες τάσεις στην Ε.Ε. που έφερε δραματικά στην επιφάνεια το Brexit θα έχουν συνέχεια ή ακόμη και αν θα ενταθούν.
Στις 15 Μαρτίου οι Ολλανδοί ανοίγουν τον χορό των εκλογικών αναμετρήσεων. Η προσφυγή στις κάλπες και το επακόλουθο αποτέλεσμα όχι μόνο θα καθορίσουν την παραμονή ή όχι του Γερούν Ντάισελμπλουμ στη θέση του επικεφαλής του Eurogroup, αλλά ενδέχεται ακόμη και να θέσει εν αμφιβόλω την παραδοσιακά φιλοευρωπαική στάση της χώρας.
Ο ηγέτης της ολλανδικής Ακροδεξιάς Γκερτ Βίλντερς υπόσχεται την αποχώρηση της Ολλανδίας από την Ε.Ε. αν το Κόμμα της Ελευθερίας του (PVV) κερδίσει τις εκλογές. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ίσως να βρεθεί σε θέση να πραγματοποιήσει την υπόσχεσή του, αφού το ΡVV προηγείται σταθερά του Λαϊκού Κόμματος του πρωθυπουργού Μαρκ Ρούτε.
Αν το PVV διατηρήσει το προβάδισμά του ώς το τέλος, τότε τα υπόλοιπα κόμματα του ολλανδικού Κοινοβουλίου θα προσπαθήσουν μάλλον να σχηματίσουν έναν συνασπισμό που να του κλείσει τον δρόμο προς την εξουσία. Πόσο σταθερή και ανθεκτική όμως θα αποδειχτεί η συμμαχία αυτή, τη στιγμή μάλιστα που όλο και περισσότερα κόμματα της παραδοσιακής ευρωπαϊκής Δεξιάς διστάζουν πια να φλερτάρουν με τους εκπροσώπους της Ακροδεξιάς;
Τον Απρίλιο όλα τα βλέμματα θα στραφούν στη Γαλλία και στις προεδρικές εκλογές της - πρώτος γύρος στις 23 Απριλίου και δεύτερος στις 7 Μαΐου. Οι αναλογίες με την περίπτωση της Ολλανδίας δεν λείπουν, καθώς τον ρόλο του Βίλντερς διεκδικεί στην προκειμένη περίπτωση η επικεφαλής του Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λεπέν, που αυτή τη στιγμή προηγείται σε αρκετές δημοσκοπήσεις.
Μέχρι πριν από λίγους μήνες, η συμμετοχή της στον δεύτερο γύρο των εκλογών θεωρείτο σχεδόν βέβαιη. Τα δεδομένα άλλαξε προς στιγμή η εκλογή του Φρανσουά Φιγιόν στην ηγεσία των κεντροδεξιών Ρεπουμπλικανών, ενός υποψηφίου τόσο ακραία συντηρητικού, ώστε να είναι σε θέση να προσελκύσει πολλούς από τους ψηφοφόρους του Εθνικού Μετώπου.
Τον Ιανουάριο οι Σοσιαλιστές θα αποφασίσουν τη δική τους υποψηφιότητα με τον πρώην πρωθυπουργό Μανουέλ Βάλς να προβάλλει αυτή τη στιγμή ως φαβορί. Δεν μπορούν πάντως να αποκλειστούν και πιθανές ανατροπές αν η αριστερή πτέρυγα και οι "αντάρτες" της κυβέρνησης Ολάντ συνασπιστούν γύρω από μια ισχυρή υποψηφιότητα. Καλή θέση στις δημοσκοπήσεις καταλαμβάνουν μέχρι στιγμής και ο πρώην υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Ολάντ και νυν ανεξάρτητος κεντρώος Εμανουέλ Μακρόν όπως και ο υποψήφιος, για ακόμη μία φορά, του Μετώπου της Αριστεράς Ζαν-Λικ Μελανσόν.
Ακόμη και χάνοντας τις εκλογές, η Λεπέν θα μπορούσε πάντως να παρασύρει ολόκληρη τη γαλλική πολιτική σκηνή προς τα δεξιά, καθώς πολλοί από τους υπόλοιπους υποψηφίους τη συναγωνίζονται ήδη σε σκληρές δηλώσεις για τη μετανάστευση, την τρομοκρατία ή ακόμη και την Ε.Ε. Και κανείς δεν θέλει να φαντάζεται πώς θα μπορούσε να επηρεάσει ένα ευνοικό αποτέλεσμα για τη Λεπέν τις γερμανικές εκλογές που ακολουθούν μερικούς μήνες αργότερα.
Στις 22 Οκτωβρίου οι Γερμανοί προσέρχονται και πάλι στις κάλπες για να... εκλέξουν την Άνγκελα Μέρκελ. Το έκαναν ήδη τρεις φορές από το 2005 και πιθανότατα θα το επαναλάβουν. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις φέρνουν τους Χριστιανοδημοκράτες να προηγούνται των Σοσιαλδημοκρατών -που θα αποφασίσουν για τον δικό τους υποψήφιο μέσα στον Ιανουάριο- με διαφορά δέκα ποσοστιαίων μονάδων.
Τον αστάθμητο παράγοντα σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση θα αποτελέσει ένα κόμμα που δεν μετείχε στις προηγούμενες εκλογές. Από μικρό, περιθωριακό κόμμα διαμαρτυρίας κατά του ευρώ και των δανείων προς τους "τεμπέληδες του Νότου", η ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία κατόρθωσε με διαδοχικές επιτυχίες σε περιφερειακές εκλογές να αποκτήσει μια θέση στην κεντρική πολιτική σκηνή. Το πρόσφατο μακελειό στο Βερολίνο την ευνοεί ακόμη περισσότερο.
Μια εκλογική επιτυχία τους θα μπορούσε, όπως και στην περίπτωση της Γαλλίας, να παρασύρει τη γερμανική πολιτική ζωή ακόμη πιο δεξιά και ενδεχομένως να κλονίσει τη σταθερότητα ακόμη ενός "μεγάλου συνασπισμού".
Δεν αποκλείεται φυσικά και ένα απείρως καλύτερο σενάριο αν το εκλογικό αποτέλεσμα το επιτρέψει: Κουρασμένοι να παίζουν τον ρόλο του κομπάρσου της Μέρκελ, οι Σοσιαλδημοκράτες συγκροτούν έναν κόκκινο-πράσινο-κόκκινο κυβερνητικό συνασπισμό σε συνεργασία με τους Πράσινους και το Κόμμα της Αριστεράς (Die Linke). Είναι μια συνεργασία που τα τελευταία χρόνια έχει δοκιμαστεί με επιτυχία σε διάφορα γερμανικά κρατίδια και έχει πάψει προ πολλού να θεωρείται ως ταμπού.
