Οι χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου θα αντιμετωπίσουν νέες μεγάλες προκλήσεις το 2017, που θα ξεκινήσουν σε θεσμικό επίπεδο από τη συνάντηση των ηγετών τους τον Ιανουάριο στη Λισσαβώνα και την αναμενόμενη διακήρυξή τους εν όψει της Συνόδου Κορυφής που θα πραγματοποιηθεί στη Ρώμη τον Μάρτιο στην επέτειο για τα 60χρονα από την ίδρυση της ΕΟΚ. Η κινηματική Αριστερά στην Ιταλία και όχι μόνο ετοιμάζεται να υποδεχθούν στη Ρώμη τους ηγέτες της νεοφιλελεύθερης λιτότητας, χωρίς να έχουν προς το παρόν ψευδαισθήσεις για μια νέα Γένοβα.
Η Νότια Ευρώπη στοιχηματίζει στην ανάπτυξη και τη βελτίωση των δημοσιονομικών της. Η αντιπαράθεση με την Ευρώπη της φτωχοποίησης, του δημοσιονομικού συμφώνου, της κατάργησης των δικαιωμάτων, των εκβιασμών της Γερμανίας του Σόιμπλε, και μάλιστα σε προεκλογικό έτος για το Βερολίνο, το Παρίσι και πιθανώς τη Ρώμη, τη διαχείριση του Brexit, του προσφυγικού και της οικονομίας, την άνοδο του λαϊκισμού, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, ακόμη και στην καρδιά της Δυτικής Ευρώπης, αναμένεται να τροφοδοτήσουν πολιτικές και κοινωνικές συγκρούσεις με απρόβλεπτες συνέπειες.
Κάλπες για βουλευτικές και τρία δημοψηφίσματα;
Λαϊκιστές, ρατσιστές και κατακερματισμένη Αριστερά εναντίον Ρέντζι
Η Ιταλία αποτελεί καζάνι που βράζει, όπως απέδειξε η οργισμένη απόρριψη της συνταγματικής μεταρρύθμισης που πρότεινε ο πρώην πρωθυπουργός Ματέο Ρέντζι και η JP Morgan, ενώ η χώρα μπορεί να οδηγηθεί σε διπλές κάλπες, αυτές των βουλευτικών εκλογών και των τριών «κοινωνικών δημοψηφισμάτων» που πρότεινε το αριστερό συνδικάτο της CGIL για την κατάργηση αντεργατικών νόμων και των vouchers και τη διαφάνεια στους διαγωνισμούς προμηθειών του Δημοσίου.
Η Βουλή θα πρέπει να ψηφίσει έναν ομοιόμορφο νόμο για την εκλογή της Βουλής και της γερουσίας, ενώ ο πρόεδρος της δημοκρατίας Ματαρέλα επιθυμεί η νέα κυβέρνηση Τζεντολόνι να ολοκληρώσει τη θητεία της το 2018.
Οι αντίπαλοι του Δημοκρατικού Κόμματος δεν βρίσκονται σε καλύτερη θέση από τον Ρέντζι, που φιλοδοξεί να κερδίσει τις εκλογές. Η Δεξιά είναι κατακερματισμένη, με τον Μπερλουσκόνι να φαίνεται μάλλον έτοιμος για κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού» με το Δημοκρατικό Κόμμα, ενώ το Κόμμα Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο αρχίζει να μετρά τις αρνητικές συνέπειες από τα σκάνδαλα στον Δήμο της Ρώμης που ελέγχει εδώ και ένα 7μηνο.
Η Αριστερά είναι κατακερματισμένη, με την «Άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα», συνταγματολόγους, διανοούμενους και αρκετά ενωτικά τοπικά ψηφοδέλτια να προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα κινηματικό ψηφοδέλτιο από τα κάτω, στο οποίο συμφωνεί και η Κομμουνιστική Επανίδρυση, ενώ με την επίσημη διάλυση της Αριστεράς Οικολογίας Ελευθερίας ένα τμήμα της ετοιμάζεται να συνεργαστεί με το Δημοκρατικό Κόμμα και ένα άλλο στοχεύει στη δημιουργία της «Ιταλικής Αριστεράς», χωρίς να έχει ουσιαστική στρατηγική συνεργασιών στην Ιταλία και την Ευρώπη.
Unidos Podemos:
Πρόκληση ανατροπής του «μεγάλου συνασπισμού»
Έτος ανατροπών μπορεί να αποτελέσει για την Ισπανία το 2017 εξαιτίας της σκληρής λιτότητας που αποφάσισε η νέα κυβέρνηση του «μεγάλου συνασπισμού», που φθείρεται ήδη κυνηγώντας τους άπιαστους στόχους για έλεγχο των ελλειμμάτων και του χρέους, και μετρά τις αντιστάσεις από τη διάλυση του κοινωνικού κράτους. Η πολιτική και κοινωνική αντιπαράθεση θα παραμένουν σε υψηλούς τόνους, ενώ το Podemos θα διαμορφώσει στο 2ο Συνέδριό του τον Φεβρουάριο τη στρατηγική της ανατροπής σε συνεργασία με την Ενωμένη Αριστερά.
Ο Πάμπλο Ιγκλέσιας και ο Ινίχο Ερεχόν, οι δύο βασικοί πολιτικοί ηγέτες του Podemos, παρά τις επιμέρους θεωρήσεις τους, προχωρούν στην «επανίδρυση του Podemos», ενός ενωτικού, μαζικού, αντιπολιτευτικού και κυβερνητικού σχήματος που θα αποτελέσει τη μαγιά για την ανατροπή με το Unidos Podemos. Η μεγάλη συμμετοχή στην ψηφοφορία για τον κανονισμό του 2ου Συνεδρίου του Podemos, που πλησίασε τις 100 χιλιάδες μέλη, απέδειξε ότι ο κόσμος που ακολουθεί τους πολιτικούς «απογόνους» του Κινήματος των Αγανακτισμένων φιλοδοξεί να παραμείνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων.
O Πέδρο Σάντσεθ στοχεύει να ανακτήσει τον έλεγχο του Σοσιαλιστικού Κόμματος από τους «πραξικοπηματίες», που θα εξαναγκαστούν να συγκαλέσουν το συνέδριό του δεχόμενοι και την πίεση των αρνητικών συνεπειών από τη συγκυβέρνησή τους με τη Δεξιά και τους «Πολίτες». Οι δύο μεγαλύτερες συνομοσπονδίες εργαζομένων, οι αριστερές Εργατικές Επιτροπές CC.OO. και η σοσιαλιστική UGT, φαίνονται διατεθειμένες να εγκαταλείψουν την πολιτική κοινωνικής ειρήνης του τελευταίου «προεκλογικού» έτους.
Αύξηση κατώτερου μισθού και αναδιάρθρωση Κοινωνικού Κράτους
«Το 2017 είμαστε υποχρεωμένοι να τα καταφέρουμε καλύτερα από το 2016». Αυτή είναι η υπόσχεση της Μαρίζα Ματίας, της ευρωβουλευτίνας του Μπλόκου της Αριστεράς, που δεν κρύβει την ικανοποίησή της γιατί η νέα κυβέρνηση του σοσιαλιστή Αντόνιο Κόστα, που στηρίζεται από το Μπλόκο και το Πορτογαλικό ΚΚ, κατάφερε να δημιουργήσει πάνω από 100 χιλιάδες θέσεις εργασίας το προηγούμενο 12μηνο και να στηρίξει για δεύτερο διαδοχικό έτος την αύξηση του κατώτερου μισθού κατά 5% στα 557 ευρώ μεικτά, 496 ευρώ καθαρά, προσφέροντας ετησίως ενάμιση μισθό παραπάνω από τον χαμηλότερο μισθό επί δεξιάς κυβέρνησης το 2015. Στόχος της κυβέρνησης είναι ο κατώτερος μισθός που λαμβάνουν 650 χιλιάδες εργαζόμενοι να φθάσει στα 600 ευρώ έως το τέλος της θητείας της σημερινής Βουλής, το 2019.
«Δαπανάμε περισσότερα για να πληρώσουμε τους τόκους για το χρέος παρά για την Παιδεία» συμπλήρωσε η Ματίας, καθιστώντας σαφείς τις προκλήσεις της πορτογαλικής κυβέρνησης και της Αριστεράς προκειμένου να στηριχτεί η κοινωνία στα πόδια της. Η Ματίας δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών, ακόμη και για τους μεγαλύτερους σεκταριστές της Αριστεράς: «Είμαστε ικανοποιημένοι. Αυτή η κυβέρνηση έκανε ό,τι δεν ήταν ικανή να κάνει η κυβέρνηση της Δεξιάς σε μια 4ετία».
Η Πορτογαλία με την Αριστερά στην πρώτη γραμμή θα συνεχίσουν να δίνουν το 2017 τη μάχη εναντίον των νεοφιλελεύθερων ευρωπαϊκών θεσμών για την καταπολέμηση της φτώχειας, τη στήριξη του Κοινωνικού Κράτους, με αιχμές του την Υγεία και την Παιδεία, φιλοδοξώντας να φθάσουν στα επίπεδα της... Ελλάδας, δίνοντας δωρεάν τα σχολικά βιβλία στη Στοιχειώδη και Μέση Εκπαίδευση.
