Το μεγαλύτερο δημοσιογραφικό ραντεβού στο Βερολίνο, υπό “κανονικές” συνθήκες, κλείνεται παραδοσιακά στα τέλη Αυγούστου, όταν η καγκελαρία καλεί στη συνέντευξη της χρονιάς. Φέτος, οι συνθήκες δεν είναι τόσο “κανονικές”, κι ενώ η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ θεωρητικά είναι σε διακοπές, κάλεσε εκτάκτως την Πέμπτη τον Τύπο, πρωτίστως για να υπερασπιστεί την προσφυγική της πολιτική, αλλά και για να δώσει στους πολίτες μια αίσθηση ασφάλειας. Μια αίσθηση που μειώνεται τις τελευταίες μέρες από τα απανωτά χτυπήματα στη Βαυαρία, είτε οι δράστες τους είχαν σχέση με την ισλαμιστική τρομοκρατία είτε όχι. Επί της ουσίας, η Μέρκελ είπε δύο πράγματα: πρώτον, ότι ισχύει το περιβόητο “θα τα καταφέρουμε”, ότι παραμένει πεπεισμένη πως “είναι ιστορική ευθύνη στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης” να τα βγάλει η Γερμανία πέρα με τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, να τους εντάξει στην κοινωνία της, και πως “τους τελευταίους 11 μήνες έχουμε καταφέρει πάρα πολλά”. Και δεύτερον, ότι δεν είναι όλοι οι πρόσφυγες τζιχαντιστές, αντιθέτως οι δράστες των επιθέσεων στο Βίρτσμπουργκ και το Άνσμπαχ “χλεύασαν όχι μόνο τη χώρα που τους πρόσφερε καταφύγιο, αλλά και τους πολλούς άλλους πρόσφυγες και τους εθελοντές”. Γι' αυτό, και ανακοίνωσε αφενός ότι δεν θα αλλάξει τίποτε στην πολιτική ένταξης των προσφύγων, αφετέρου ένα σχέδιο 9 σημείων για την καλύτερη αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.
Η ξενοφοβική ατζέντα
Να σημειωθεί ότι μετά το σοκ της πολύνεκρης επίθεσης στο Μόναχο -την οποία η Αστυνομία αποδίδει σε αμόκ- και των δύο τζιχαντιστικών επιθέσεων, δεν επικρατεί ακριβώς πανικός στη Γερμανία. Σε δημοσκόπηση που ολοκληρώθηκε την Πέμπτη, τα δύο τρίτα των Γερμανών δηλώνουν ότι θεωρούν τη χώρα τους τόσο ασφαλή όσο και πριν. Πλην όμως, η συζήτηση για το προσφυγικό έχει αναζωπυρωθεί, ακριβώς με αιχμή την ανασφάλεια. Οι ακροδεξιοί της Εναλλακτικής για τη Γερμανία, ένα μέρος της Χριστιανικής Ένωσης της Μέρκελ (CDU / CSU) και κυρίως οι τριγύρω ακροδεξιοί ηγέτες -ο Γκερτ Βίλντερς της Ολλανδίας, ο Βίκτορ Όρμπαν της Ουγγαρίας, ο Χανς Κρίστιαν Στράχε της Αυστρίας κ.λπ.- επιμένουν ότι η Μέρκελ άνοιξε τις πόρτες στους ισλαμιστές τρομοκράτες, όταν άνοιξε πέρσι τον Σεπτέμβριο τα σύνορα της Γερμανίας στους πρόσφυγες. Άρα ότι αυτή ευθύνεται για τις τρομοκρατικές επιθέσεις που αναστατώνουν την Ευρώπη.
Για την ώρα, οι κατηγορίες τους δεν έχουν γίνει κυρίαρχη άποψη στη Γερμανία, αλλά... λέγε - λέγε κάτι θα μείνει. Κι αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που η Μέρκελ -που έχει συνδέσει εκούσα άκουσα τη θητεία της με το “θα τα καταφέρουμε”- βγήκε την Πέμπτη να απευθυνθεί στους πολίτες της, να υπογραμμίσει ότι πρόσφυγας δεν σημαίνει τρομοκράτης. Και να επαναλάβει ότι η όποια λύση του προσφυγικό δεν μπορεί παρά να επιτευχθεί σε ευρωπαϊκό πλαίσιο. Αλλά η εμπειρία του τελευταίου χρόνου δείχνει ότι κάθε λύση που προτείνεται -και αποφασίζεται- σε ευρωπαϊκό επίπεδο, δεν εφαρμόζεται. Κυρίως, διότι τα περισσότερα κράτη - μέλη -με ελάχιστες εξαιρέσεις δυο - τρεις χώρες προορισμού στον ευρωπαϊκό Βορρά και δυο χώρες υποδοχής στον Νότο- είναι αποφασισμένα να κρατήσουν κλειστά τα σύνορα και να φορτώσουν το βάρος διαχείρισης του προσφυγικού στις εξαιρέσεις. Μέχρι στιγμής, όχι απλώς το καταφέρνουν αλλά πιέζουν αφόρητα και τους ακόμη πρόθυμους να βοηθήσουν. Η δική τους ξενοφοβική ατζέντα έχει επικρατήσει και οι δικοί τους ομοϊδεάτες ενισχύονται και στις πρόθυμες χώρες.
Το διπλό πρόσωπο της βίας
Πάντως η Γερμανία δεν έχει μόνο το -όψιμο- πρόβλημα με τους τζιχαντιστές. Έχει και το -πρώιμο- πρόβλημα της ακροδεξιάς βίας. Και την εσωτερική άρνηση να το παραδεχθεί, όπως φάνηκε ξεκάθαρα με την αλυσίδα δολοφονιών μεταναστών από ακροδεξιό γκρουπούσκουλο (NSU), που πήρε δέκα χρόνια να διαλευκανθεί, με τη δίκη ακόμη να μην έχει τελειώσει. Ακριβώς, εξαιτίας αυτής της υπόθεσης, πολλοί Γερμανοί σχολιαστές αναρωτιούνται μεγαλοφώνως γιατί η Αστυνομία έσπευσε να χαρακτηρίσει αμόκ “χωρίς ίχνος πολιτικού κινήτρου” το μακελειό στο εμπορικό κέντρο του Μονάχου, ενώ ο νεαρός δράστης ήταν περήφανος “άριος”θαυμαστής του Νορβηγού ακροδεξιού τρομοκράτη Άντερς Μπρέιβικ και τα επιλεγμένα θύματά του μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς.
