Πριν από δύο χρόνια, η Μαρίν Λεπέν και ο Γκέερτ Βίλντερς, του ολλανδικού Κόμματος της Ελευθερίας, ανήγγειλαν την κοινή κάθοδό τους στις ευρωεκλογές. Το έδαφος για την κίνηση είχε προετοιμάσει η διάσκεψη που είχαν διοργανώσει λίγους μήνες νωρίτερα στη Βιέννη έξι ακροδεξιά κόμματα. Οικοδεσπότης ήταν το αυστριακό Κόμμα της Ελευθερίας και προσκεκλημένοι το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο, το βελγικό Βλάαμς Μπελάνγκ, η ιταλική Λέγκα του Βορρά, οι Σουηδοί Δημοκράτες και το σλοβακικό Εθνικό Κόμμα.
Ο στόχος για την ανάδειξη σε "τρίτη δύναμη" του Ευρωκοινοβουλίου μπορεί τελικά να μην επιτεύχθηκε εξαιτίας των έντονων εσωτερικών αντιπαραθέσεων, ωστόσο η ευρωπαϊκή Ακροδεξιά δεν έπαψε από τότε να καταγράφει θεαματικές επιτυχίες σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις.
Δεν είναι τυχαίο ότι ένας από τους πρώτους πολιτικούς που έσπευσε να συγχαρεί τη Λεπέν για το εκλογικό αποτέλεσμα της προηγούμενης Κυριακής ήταν ο Μπαρτ ντε Βεβέρ, ηγέτης των Φλαμανδών εθνικιστών, που τα τελευταία χρόνια εξελίχθηκε από περιθωριακό κόμμα σε μεγαλύτερη πολιτική δύναμη του Βελγίου.
Ανάλογες επιτυχίες έχουν γιορτάσει τα τελευταία χρόνια και αντίστοιχα εθνικιστικά κινήματα σε πολλές χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά - από την Αυστρία και την Ολλανδία μέχρι τη Δανία και την Ελβετία. Και φυσικά υπάρχει και η Ανατολική Ευρώπη, που πρώτη έσπασε το ταμπού τής ανάδειξης ενός ακροδεξιού κόμματος στην εξουσία.
Την πιο χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν, ο ηγέτης που πριν ακόμη και από τον "γραφικό" εκπρόσωπο της αμερικανικής Ακροδεξιάς Ντόναλντ Τραμπ δήλωνε ευθαρσώς ότι οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες δεν είναι ευπρόσδεκτοι στη χώρα του, καθώς ο ίδιος ήταν αποφασισμένος να την υπερασπιστεί τη "μουσουλμανική εισβολή". Σημειώνεται επίσης ότι η βασική αντιπολίτευση στον πολιτικό αυτό λόγο του δεν προέρχεται σήμερα από την εγχώρια Αριστερά, αλλά από το ανοιχτά νεοφασιστικό κόμμα Τζομπίκ.
Από τον περασμένο Οκτώβριο, ο Όρμπαν διαθέτει έναν βασικό σύμμαχο στη γειτονική Πολωνία. Ο Γιάροσλαβ Καζίνσκι, ηγέτης του Κόμματος Νόμου και Δικαιοσύνης, έχει τον ίδιο ακριβώς ξενοφοβικό πολιτικό λόγο και με παρόμοιες μεθόδους θέτει σοβαρά εμπόδια στα προγράμματα της Ε.Ε. για τη μετεγκατάσταση των προσφύγων. Και φυσικά το παράδοξο είναι ότι η Πολωνία αποτελεί την ευρωπαϊκή χώρα που ίσως ευνοήθηκε περισσότερο από το καθεστώς ελεύθερης μετακίνησης στο εσωτερικό της Ένωσης, με χιλιάδες κατοίκους της να έχουν σήμερα μεταναστεύσει σε άλλα κράτη - μέλη.
Ακόμη όμως και όταν οι αρχηγοί κρατών ή κυβερνήσεων δεν προέρχονται από την Άκρα Δεξιά, οι επίσημες θέσεις τους συγγενεύουν επικίνδυνα με τη ρητορική περί υπεράσπισης της χριστιανικής Ευρώπης από τις ορδές των "βαρβάρων". Τόσο ο πρόεδρος της Τσεχίας Μίλος Ζέμαν όσο και ο πρωθυπουργός της Σλοβακίας Ρόμπερτ Φίτσο προέρχονται από τον χώρο της Κεντροαριστεράς. Αμφότεροι αποτελούν κλασικά παραδείγματα για το πόσο βαθιά έχει μπολιάσει πια ο ακροδεξιός λόγος την κεντρική πολιτική σκηνή σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Μιχάλης Τρίκκας
