ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΡΩΜΗ, ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ
«Η Συνομοσπονδία των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (CES) πρέπει να αποτελέσει έναν δυναμικό παράγοντα για τη δημιουργία θέσεων εργασίας, την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και την ανοικοδόμηση της Ευρώπής», τόνισε στην «Αυγή» ο Λούκα Βισεντίνι, ο νέος γενικός γραμματέας της CES και ηγετικό στέλεχος του ιταλικού συνδικάτου UIL, εκτιμώντας ότι τα συνδικάτα θα πρέπει να ανακτήσουν το πεδίο της διαπραγμάτευσης με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, τους επιχειρηματίες και τους βιομήχανους για την επαναφορά συλλογικών συμβάσεων εργασίας, αυξήσεις μισθών και ένα ελάχιστο κοινωνικό στάνταρτ, ξεκινώντας από τον ελάχιστο μισθό και το εγγυημένο εισόδημα.
* Η εκλογή σας στη θέση του γενικού γραμματέα της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (CES), που πραγματοποιήθηκε με τεράστια πλειοψηφία, δείχνει μια αναβάθμιση του ευρωπαϊκού Νότου στο ευρωπαϊκό συνδικαλιστικό κίνημα;
Η νέα ομάδα που εκλέχθηκε στην ηγεσία της CES δείχνει ίσως στοιχεία ανανέωσης, γιατί δημιούργησε έναν ενθουσιασμό για την προσπάθεια αναβάθμισης του ρόλους, της με μια σειρά σημαντικών προτάσεων. Υπήρξε αρχικά μια αντιπαράθεση ανάμεσα στη δική μου υποψηφιότητα και του Γερμανού συναδέλφου, που έδειχνε, ίσως και συμβολικά, δύο διαφορετικές οπτικές για την Ευρώπη. Στο τέλος προωθήσαμε μια ενωτική συμφωνία. Η νέα γραμματεία, ο γενικός γραμματέας από την Ιταλία και οι δύο δεύτεροι γραμματείς από τη Γερμανία και τη Σουηδία, συμπληρώνουν τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα τής CES, παρόλο που η επιλογή ενός υποψηφίου από τη νότια Ευρώπη υπογραμμίζει τη θέληση των συνδικάτων να στείλουν το μήνυμά τους εναντίον της λιτότητας και υπέρ της απασχόλησης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Την ίδια στιγμή, πρέπει να δείξουμε μεγάλη ενότητα για να κερδίσουμε τη λιτότητα και να αλλάξουμε τις ισορροπίες στην Ευρώπη.
* Πώς σκέφτεστε να αντιπαρατεθείτε στη λιτότητα;
Αυτή την εβδομάδα συναντηθήκαμε με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Τουσκ, τον πρόεδρο της Κομισιόν Γιούνκερ, τον επίτροπο Κοινωνικών Υποθέσεων Τάισεν και τον αντιπρόεδρο για το Κοινωνικό Διάλογο Ντομπρόβφκις, και τους εκπροσώπους των Ευρωπαίων επιχειρηματιών και βιομηχανιών, ενώ τη Πέμπτη όλοι μαζί συναντηθήκαμε στη σύνοδο των τριών πλευρών, θεσμών, εργαζομένων, εργοδοτών, εν όψει της συνόδου κορυφής. Ζητήσαμε από όλους να προχωρήσουμε σε τρία σημεία.
Το πρώτο αφορά τις επενδύσεις. Τα συνδικάτα πρότειναν ένα δικό τους σχέδιο, αλλά μετά παρουσιάστηκε το «σχέδιο Γιούνκερ», από το οποίο μέχρι σήμερα δεν είδαμε κανένα σημαντικό αποτέλεσμα. Ζητήσαμε από τον ίδιο τον Γιούνκερ να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για ένα σχέδιο επενδύσεων. Μας έδωσε θετική απάντηση. Τώρα θα πρέπει να δούμε πως θα γίνουν αυτές οι επενδύσεις που θα έρχονται σε αντίθεση με τις πολιτικές της λιτότητας.
Το δεύτερο στοιχείο αφορά την αύξηση των μισθών και την ανοικοδόμηση των εργασιακών σχέσεων με τις συλλογικές συμβάσεις. Γι' αυτό πρέπει να συμμετέχουμε στη διαμόρφωση της πολιτικής του ευρωπαϊκού εξαμήνου και να προσπαθήσουμε σε εθνικό επίπεδο να επαναφέρουμε το θέμα των συλλογικών συμβάσεων και των μισθολογικών αυξήσεων μετά την καταστροφική επίθεση που δέχθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις από τις πολιτικές της τρόικας. Σε τρεις χώρες, την Ιρλανδία, την Κροατία και την Πολωνία, τα συνδικάτα κατάφεραν να διαπραγματευτούν τις συλλογικές συμβάσεις. Τρεις χώρες με εξαιρετικά διαφορετικές συνθήκες, εκ των οποίων η μία δέχθηκε τις συνταγές της τρόικας. Στις Βρυξέλλες συναντήσαμε και τον Έλληνα υπουργό Εργασίας για να συζητήσουμε πώς μπορούμε να ανοικοδομήσουμε τις εργασιακές και βιομηχανικές σχέσεις στην Ελλάδα. Μας δήλωσε πρόθυμος να συζητήσει με τα συνδικάτα και τους εργοδότες για τα εργασιακά, τονίζοντας ότι η κυβέρνησή σας άφησε εκτός διαπραγματεύσεων με τους θεσμούς το θέμα των συλλογικών συμβάσεων. Με τα ελληνικά συνδικάτα συμφωνήσαμε μια κοινή στρατηγική και μετά συζητήσαμε και με την κυβέρνησή σας.
Το τρίτο θέμα αφορά τον καθορισμό ορισμένων κοινωνικών στάνταρντ στην Ευρώπη, που να αφορούν την ισοτιμία και να αποκλείουν το κοινωνικό και μισθολογικό dumping, τον καθορισμό ορισμένων ελάχιστων στάνταρντ, όπως του ελάχιστου μισθού, το ελάχιστο εισόδημα, τους μηχανισμούς στήριξής τους και άλλες πρωτοβουλίες.
Από τη στιγμή που έχουμε την αποκαλούμενη «Έκθεση των πέντε προέδρων» και αναφέρεται στον Κοινωνικό Πυλώνα της Ε.Ε. πρέπει να αρχίσουμε διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς για να δούμε τι αφορά συγκεκριμένα.
Η CES προσπαθεί να κινηθεί και για το θέμα των προσφύγων, στοχεύοντας σε διαπραγματεύσεις με τους εργοδότες, για να διευκολυνθεί η απασχόληση και η αφομοίωση των προσφύγων στην κάθε χώρα. Για τον λόγο αυτόν δημιουργήσαμε ένα δίκτυο που συγκεντρώνει τις πληροφορίες σε εθνικό επίπεδο από τη δράση των συνδικάτων στα θέματα της μετανάστευσης, για να περάσουμε από τα λόγια στις πράξεις.
* Υπάρχει δυνατότητα διαλόγου και διαπραγμάτευσης με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς πέρα από την πολιτική της λιτότητας;
Υπάρχουν πολλές δυσκολίες, αλλά διαφαίνονται και κάποια στοιχεία αλλαγών. Με τους θεσμούς και τους εργοδότες αρχίσαμε διαπραγματεύσεις, αλλά τα αποτελέσματά τους δεν μπορούν να φανούν γρήγορα. Πρέπει να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε πολλά πράγματα και ο μόνος τρόπος είναι να διαπραγματευτούμε.
Στην παρέμβασή μου στο κοινωνικό φόρουμ των τριών πλευρών, συνδικάτων, εργοδοτών και θεσμών, υπογράμμισα ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μιλά για διαπραγματεύσεις, αλλά στην ελληνική περίπτωση δεν είδαμε καμία διαπραγμάτευση. Ούτε στο Eurogroup είδαμε κάποια συζήτηση, εκτός από την προσπάθεια να επιβάλουν στην Ελλάδα για τρίτη φορά την ίδια βλακώδη πολιτική. Πρέπει να επιμείνουμε για σοβαρές διαπραγματεύσεις, που να οδηγήσουν σε αποτελέσματα σε βραχυπρόθεσμο διάστημα, γιατί δεν μπορούμε να περιμένουμε.
* Με το χρέος και το δημοσιονομικό σύμφωνο πώς θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για ουσιαστική ανάκαμψη και στήριξη της απασχόλησης;
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρέπει να αλλάξουμε πολιτική. Τα συνδικάτα ήταν αντίθετα από την αρχή στο δημοσιονομικό σύμφωνο. Τα συνδικάτα δεν έχουν την αρμοδιότητα και την εξουσία να αλλάξουν το δημοσιονομικό σύμφωνο, γιατί αυτό ανήκει στη σφαίρα της πολιτικής. Μπορούμε όμως να στηρίξουμε συμμαχίες σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο σε ευρωπαϊκή κλίμακα για να αμφισβητήσουμε το δημοσιονομικό σύμφωνο, αλλά αυτό το θέμα αφορά πάντα τη σφαίρα της πολιτικής, γιατί αποτελεί μια διακυβερνητική συμφωνία. Η «Έκθεση των πέντε προέδρων» αφήνει κάποια περιθώρια, όπως για το χρέος.
* Πώς βλέπετε την κατάσταση στην Ιταλία, την έβδομη σε μέγεθος οικονομία του πλανήτη, που έχασε το 25% της παραγωγικής ικανότητάς της από την έναρξη της κρίσης;
Ανησυχούμε για την κατάσταση στην Ιταλία, γιατί, εκτός από τη ρητορική του πρωθυπουργού Ρέντζι, η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καμία πολιτική για τις επενδύσεις. Μας λείπει μια βιομηχανική πολιτική, ενώ την ίδια στιγμή ο πρωθυπουργός επιμένει στην περαιτέρω ελαστικοποίηση της εργασίας και το σύμφωνο σταθερότητας, προχωρώντας σε μια δημοσιονομική και φορολογική πολιτική από την οποία δεν γίνεται κατανοητό με ποιες προϋποθέσεις θα δημιουργηθούν οι πόροι για τις απαραίτητες επενδύσεις. Όταν μειώνεις του φόρους, μου φαίνεται δύσκολο να βρεθούν τα χρήματα για επενδύσεις. Η μεταρρύθμιση των εργασιακών σχέσεων μου φαίνεται πως έδειξε ότι στην Ιταλία δεν εφαρμόζεται μια προοδευτική πολιτική που να μπορεί να αντιστρέψει τον οικονομικό κύκλο, όπως δεν μου φαίνεται ότι η ιταλική κεντροαριστερή κυβέρνηση μπορεί να αναλάβει κάποιο ρόλο στην Ευρώπη με στόχο την οικοδόμηση προοδευτικών συμμαχιών εναντίον της λιτότητας ή του δημοσιονομικού συμφώνου. Η ιταλική κυβέρνηση καταναλώνεται στη ρητορική, αλλά δεν ακολουθούν συγκεκριμένες πράξεις.
