Του Μιχάλη Τρίκκα
Η περαιτέρω διεθνοποίηση της συριακής κρίσης και η προοπτική επέμβασης της Τεχεράνης προκαλούν έντονο προβληματισμό στο Ισραήλ, που για ακόμη μία φορά τίθεται σε κατάσταση πολιορκίας με τη δημιουργία πολεμικού κλίματος κατά το παράδειγμα Ερντογάν. Τον ρόλο των Κούρδων αναλαμβάνουν, σε αυτή την περίπτωση, οι Παλαιστίνιοι.
Χιλιάδες Ισραηλινοί στρατιώτες και συνοριοφύλακες περιπολούν από τα μέσα της προηγούμενης εβδομάδας σε πολλές πόλεις του Ισραήλ, ενώ τα γνωστά, σε όσους έχουν ταξιδέψει στα παλαιστινιακά εδάφη, τσιμεντένια οδοφράγματα και "σημεία ελέγχου" ξεφυτρώνουν τώρα ακόμη και μέσα στις αραβικές συνοικίες της Ιερουσαλήμ. Γειτονιές που πολύ σύντομα θα μπορούν με ευκολία να περικυκλώνονται και να μετατρέπονται σε γκέτο ή άτυπα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως η Γάζα. Στρατιωτικοί αξιωματούχοι στο Ισραήλ μιλούν ήδη για τη μεγαλύτερη ανάλογη κινητοποίηση σε καιρό ειρήνης από τις μέρες της Δεύτερης Ιντιφάντα στις αρχές του 2000.
Ο πολλαπλασιαμός τις τελευταίες ημέρες των επιθέσεων σε βάρος Ισραηλινών κατοίκων της Ιερουσαλήμ απαντήθηκε με πραγματικά δρακόντεια μέτρα περιφρούρησης. Το ισραηλινό συμβούλιο ασφαλείας εξουσιοδότησε την αστυνομία να "σφραγίζει" ολόκληρες συνοικίες της πόλης και να επιβάλει απαγόρευση της κυκλοφορίας "σε περίπτωση συμπλοκών ή υποκίνησης στη βία". Παράλληλα, με μια κίνηση που θυμίζει την καταστροφή της Καρχηδόνας από τους Ρωμαίους, αποφάσισε ότι τα σπίτια των "τρομοκρατών" που επιτίθενται σε Ισραηλινούς όχι απλώς θα κατεδαφίζονται αλλά και θα απαγορεύεται να ξαναχτιστούν.
"Το Ισραήλ γνώριζε πάντα πώς να αναχαιτίζει τους τρομοκράτες και να οικοδομεί τη χώρα" τόνισε στο σχετικό πολεμικό διάγγελμα ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου. Το σημαντικότερο μήνυμα που εξέπεμψε ήταν, ωστόσο, η πρόσκλησή του στην αντιπολίτευση να σχηματίσει μαζί του κυβέρνηση εθνικής ενότητας, καθώς, όπως υπογράμμισε, δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές μεταξύ των δύο πλευρών. Σημειώνεται ότι ο ακροδεξιός κυβερνητικός συνασπισμός που έχει σχηματίσει ο Νετανιάχου έχει σήμερα πλειοψηφία μόλις μίας έδρας στην Κνεσέτ.
Το ακροδεξιό κίνημα των εποίκων που καλλιεργήθηκε από το κυβερνών Λικούντ και τα θρησκευτικά κόμματα φέρει άλλωστε σημαντικό μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση. Το αίτημά τους για αποκλειστικά ισραηλινό έλεγχο του ναού Αλ Ακτσά της Ιερουσαλήμ προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, που από τα μέσα Αυγούστου μέχρι σήμερα κλιμακώθηκαν σε εκατοντάδες εκατέρωθεν επιθέσεις και δεκάδες νεκρούς. Ήταν κάτι μάλλον αναμενόμενο, αφού πριν από 15 χρόνια ήταν ο προκλητικός περίπατος του Αριέλ Σαρόν στον περίβολο του ναού εκείνος που αποτέλεσε την αφορμή για τη Δεύτερη Ιντιφάντα.
Εκτός από το να καλλιεργεί πολεμικό κλίμα προετοιμάζοντας τη χώρα για μια ενδεχόμενη αντιπαράθεση με το Ιράν και να σύρει την αντιπολίτευση πίσω του, ο Νετανιάχου προωθεί με την κλιμακούμενη κρίση και ακόμη ένα βασικό σχέδιο του: την πλήρη περικύκλωση της Ανατολικής Ιερουσαλήμ και την αποκοπή τής πόλης που οι Παλαιστίνιοι επιθυμούν κάποια μέρα να δουν ως πρωτεύουσά τους από τα υπόλοιπα κατεχόμενα εδάφη. Ένα σχέδιο την υλοποίηση του οποίου επιταχύνει η αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους από όλο και περισσότερες χώρες.
Και κάπως έτσι το Ισραήλ βρίσκεται και πάλι σε εμπόλεμη κατάσταση. Με ποιον ακριβώς; Η υπουργός Δικαιοσύνης Αγιελέτ Σακέντ ήταν αποκαλυπτική στη διάρκεια του περσινού πολέμου στη Γάζα: "Ο παλαιστινιακός λαός μάς κήρυξε τον πόλεμο και πρέπει να απαντήσουμε με πόλεμο... Δεν πρόκειται για πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, κατά των εξτρεμιστών ή ακόμη και κατά της Παλαιστινιακής Αρχής... Είναι ένας πόλεμος μεταξύ δύο λαών. Ποιος είναι ο εχθρός; Ο παλαιστινιακός λαός... Τι είναι τόσο τρομακτικό στο να κατανοήσει κανείς ότι εχθρός είναι ένας ολόκληρος λαός;" έγραψε στο Facebook.
Τι είναι πραγματικά τόσο τρομακτικό όσο ένα τέτοιο κείμενο όταν δημοσιεύεται από έναν εκλεγμένο αξιωματούχο και υπουργό της σημερινής κυβέρνησης του Ισραήλ; Τρομακτικό όπως τα συλλογικά αντίποινα, ο ολοκληρωτικός πόλεμος και τελικά ο ίδιος ο φασισμός και κάθε σύγχρονη έκφρασή του. Τρομακτικό όπως και οι φλόγες που εξαπλώνονται σήμερα όλο και περισσότερο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, με την προοπτική διπλωματικής διεξόδου να φαίνεται ακόμη πολύ μακρινή.
