Η μόνη χώρα που δεν αιματοκυλίστηκε μετά τη σύντομη ανάταση της Αραβικής Άνοιξης ήταν η Τυνησία. Εκεί που άρχισαν όλα. Σχεδόν πέντε χρόνια μετά την εξέγερση των πολιτών ενάντια στον αυταρχικό ηγέτη της χώρας Ζιν ελ Αμπντίν Μπεν Αλί, με αφορμή την αυτοπυρπόληση του Μωχάμετ Μπουαζίζι, ενός απελπισμένου μικροπωλητή, μόνιμου θύματος της αστυνομικής αυθαιρεσίας, η Τυνησία βιώνει κάτι που μοιάζει με ειρήνη και Δημοκρατία. Η σύγκριση με τη Λιβύη που διαλύθηκε, με τη Συρία όπου μαίνεται χρόνια τώρα ο εμφύλιος, με την Αίγυπτο που επανήλθε στην προτεραία κατάσταση της παντοδυναμίας των στρατιωτικών είναι συντριπτική υπέρ της μικρής Τυνησίας.
Ίσως γι' αυτό η επιτροπή του Όσλο έκανε την έκπληξη. Αγνόησε τους υποψήφιους από την Κολομβία, που φαίνεται να κατάφεραν να θάψουν το τομαχόκ του περίπου αιώνιου εμφυλίου πολέμου τους, αγνόησε τον Πάπα Φραγκίσκο, που εκτιμάται ότι συνέβαλε πολύ στην αποκατάσταση των σχέσεων ΗΠΑ - Κούβας, αγνόησε την αγαπημένη των γραφείων στοιχημάτων, καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, που προκαλεί αίφνης θαυμασμό για τη στάση της στο προσφυγικό, αγνόησε τους πρωταγωνιστές της αμερικανοϊρανικής προσέγγισης και επέλεξε μια τυνησιακή ομάδα πρωτοβουλίας για να απονείμει το φετινό Νόμπελ Ειρήνης, το υπ' αριθμόν 95 από την έναρξη των βραβεύσεων.
Εναλλακτικοί μεσολαβητές
Το κουαρτέτο Εθνικού Διαλόγου της Τυνησίας, που αποτελείται από τις οργανώσεις των κοινωνικών εταίρων, την τυνησιακή γενική συνομοσπονδία εργαζομένων και τον σύλλογο βιομηχάνων, την ένωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον δικηγορικό σύλλογο της χώρας, βραβεύτηκε επειδή κατάφερε να δρομολογήσει μια "εναλλακτική ειρηνευτική διαδικασία" στη χώρα το 2013, όταν βρέθηκε κι αυτή στο χείλος της εμφύλιας σύρραξης. Και η επιτροπή θέλησε -όπως είπε- να λειτουργήσει το φετινό Νόμπελ Ειρήνης "ενθαρρυντικά για όλους εκείνους που μάχονται για την ειρήνη και τη Δημοκρατία στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και στον υπόλοιπο πλανήτη".
Η επιλογή των Τυνήσιων έχει τη λογική της - και πιθανότατα ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των αποφάσεων της επιτροπής Νόμπελ που εκπορεύονται από τη... βεβαρημένη συνείδηση των μελών της. Άλλωστε, ένας από τους πιο διαδεδομένους αστικούς μύθους του προηγούμενου αιώνα ήταν ότι ο "μπαμπάς" και χορηγός του πιο περιζήτητου διεθνούς βραβείου, ο Άλφρεντ Νόμπελ, θέλησε να ξεπλύνει μ' αυτό τις αμαρτίες του, καθώς ήταν ο άνθρωπος που ανακάλυψε τον δυναμίτη. Βέβαια, ο ίδιος ο Νόμπελ έλεγε ότι με τον δυναμίτη έκανε καλό στην ανθρωπότητα, αφού οι αντίπαλοι στρατοί θα φοβούνταν πως θα ξεκληρίζονταν σε χρόνο ρεκόρ κι έτσι "οι πολιτισμένοι λαοί θα απέφευγαν να ξεκινήσουν πολέμους".
Οι λύκοι και τα πρόβατα
Η Ιστορία δείχνει πως ο Νόμπελ έκανε λάθος υπολογισμό, ενώ και οι θεματοφύλακες της κληρονομιάς του στην επιτροπή για το Νόμπελ Ειρήνης έχουν πλειστάκις βραβεύσει λύκους σε προβιά προβάτου. Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ, για παράδειγμα, δύσκολα θα περάσει στην Ιστορία ως ο μεγάλος ειρηνοποιός, όσο για τον νυν πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα, βραβεύτηκε εκ προοιμίου για τα πολλά που περίμενε ο υπόλοιπος κόσμος να κάνει και τελικά ίσως η μοναδική προσδοκία ειρήνης που κατάφερε να εκπληρώσει είναι η εύθραυστη ακόμη προσέγγιση με το Ιράν.
Αυτή τη φορά η επιτροπή του Νόμπελ αποφάσισε να μη ρισκάρει πολύ. Να βραβεύσει μια οργάνωση που φαίνεται ότι αντέχει πάνω από δύο χρόνια να κρατά ζωντανά τα τελευταία απομεινάρια της Αραβικής Άνοιξης. Μιας Άνοιξης η οποία παντού αλλού κατέληξε σε ματωμένα καλοκαίρια. Ενίοτε και με τη βοήθεια των δυτικών... φίλων και θαυμαστών της.
