Οι κρίσιμες εκλογές που γίνονται σήμερα στην Πορτογαλία είναι οι πρώτες ύστερα από τέσσερα χρόνια Μνημονίου, λιτότητας, ανεργίας και μαζικής μετανάστευσης, ειδικά των νέων.
Θα δείξουν αν το ρήγμα που άνοιξαν οι διαδοχικές εκλογικές νίκες του ΣΥΡΙΖΑ στο τείχος της λιτότητας γύρω απ' την Ευρώπη μπορεί να βαθύνει κι άλλο με προοπτική το οριστικό γκρέμισμά του. Ωστόσο, εδώ υπάρχουν σημαντικές διαφοροποιήσεις και ένα οξύμωρο. Του μετώπου της αντι-λιτότητας «ηγείται» το Σοσιαλιστικό Κόμμα, του οποίου η κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον υπόδικο σήμερα Ζοζέ Σόκρατες, οδήγησε τη χώρα στο Μνημόνιο το 2011. Ένα ακόμα χαρακτηριστικό του πολιτικού τοπίου είναι ότι ο παλιός δικομματισμός Δεξιάς - Σοσιαλιστών «αντέχει» ακόμα φτάνοντας σε αποδοχή σχεδόν το 70%.
Τα τέσσερα μεγάλα κόμματα - συνασπισμοί που διεκδικούν την ψήφο των Πορτογάλων είναι η δεξιά Συμμαχία για την Πορτογαλία με επικεφαλής τον απερχόμενο πρωθυπουργό, οικονομολόγο Πέδρο Πάσους Κοέλιο, το Σοσιαλιστικό Κόμμα υπό τον δικηγόρο Αντόνιο Κόστα, η Δημοκρατική Ενωτική Συμμαχία (συνασπισμός του Κ.Κ. Πορτογαλίας με τους Πράσινους) υπό τον γενικό γραμματέα του κόμματος, τον εργάτη μεταλλουργίας Ζερόνιμο Σόουζα, και το Μπλόκο της Αριστεράς με επικεφαλής τη 40χρονη ηθοποιό Καταρίνα Μάρτινς.
Για να υπάρξει κυβέρνηση απαιτείται πλειοψηφία 116 εδρών στη Βουλή των 230 βουλευτών. Οι δημοσκόποι προβλέπουν ότι ο συνασπισμός του Κοέλιο θα μπορέσει να κερδίσει από 99 ως 114 έδρες. Αν οι δημοσκοπήσεις είναι αξιόπιστες, η Δεξιά προηγείται με περίπου 38%-36% και ακολουθούν οι Σοσιαλιστές με 35%, ενώ το Μπλόκο συγκεντρώνει περίπου 8%. Το μέτωπο Κεντροαριστεράς - Αριστεράς έχει αθροιστικά μεγαλύτερη δύναμη, αλλά ο Κόστα έχει ξεκαθαρίσει πως δεν τον ενδιαφέρουν οι συμμαχίες.
Οι εκλογές γίνονται μέσα σε κλίμα προπαγάνδας γύρω από το υποτιθέμενο success story της δεξιάς κυβέρνησης. Οι προβλέψεις μιλούν για ανάπτυξη 1,7% εφέτος και 1,8% το 2016 καθώς επενδύσεις και βιομηχανική παραγωγή παρουσιάζουν άνοδο, ενώ βελτιώνεται και ο δείκτης καταναλωτικής εμπιστοσύνης. Την ίδια ώρα, το χρέος έχει εκτοξευτεί στο 130% του ΑΕΠ (από 96,2% πριν από το Μνημόνιο του 2011), η ανεργία των νέων έχει ξεπεράσει το 30% και το ποσοστό του πληθυσμού που ζει στο όριο της φτώχειας αγγίζει το 20%, το υψηλότερο από το 2004.
