Δεν μου προκαλεί εντύπωση το ότι τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, ξεκινώντας από τη «Ρεπούμπλικα» και συμπεριλαμβανομένου του «Φάτο Κουοτιντιάνο» (εφημερίδα κοντά στο Κίνημα Πέντε Αστέρων του Γκρίλο), παρουσιάζουν την απόφαση της κυβέρνησης Τσίπρα να πάει στις εκλογές σαν μια ήττα ή ακόμη και ως το τέλος αυτής της εμπειρίας. Περιμένουν να δουν αυτό το τέλος από τον Ιανουάριο και το λένε με κάθε ευκαιρία. Μου προκαλεί περισσότερο εντύπωση που ανάμεσά μας κάποιος σκέφτεται το ίδιο για να παραπονεθεί ότι αυτή η εμπειρία τελείωσε ή για να πετάξει μια πέτρα σχετικά με την αποτυχία του Ιουλίου. Δύο θέσεις που μου φαίνεται ότι και οι δύο είναι ορφανές από την πολιτική.
Εκτιμώ ότι όποιος σκέφτεται έτσι στην πραγματικότητα αγνοεί εντελώς το πλαίσιο στο οποίο παίζεται το παιχνίδι. Το ευρωπαϊκό, που χαρακτηρίζεται από μια άγρια ισορροπία δυνάμεων. Τη διάσταση αυτής της δυναμικής, όπου δεν υπάρχει μια τελική κίνηση ως αυτοσκοπός, όπου χάνεις ή κερδίζεις τα πάντα, αλλά ένα πλαίσιο που κινείται και όπου η κίνηση του καθενός επηρεάζει την κίνηση των άλλων. Τη φύση των πρωταγωνιστών του αγώνα, αν πραγματικά σκεφτούμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας από ομηρικός ήρωας μετατράπηκε ξαφνικά σε έναν λιποτάκτη ή ακόμη και σε «προδότη»;
Θέλω να το πω με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο: Εκτιμώ ότι η απόφαση της κυβέρνησης της ελληνικής Αριστεράς να πάει σε πρόωρες εκλογές αποτελεί ένα παράδειγμα «Μεγάλης πολιτικής». Αντί να χαθεί μέσα στα αποστακτήρια και τις εκστρατείες εξαγορών για να ροκανίσει συναίνεση ανάμεσα στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που απέρριψαν το συνέδριο στοχεύοντας στη διάσπαση, ο Τσίπρας επέλεξε να κόψει τους κόμπους και να απευθυνθεί στο ελληνικό εκλογικό σώμα ως «κυρίαρχο», μια απόδειξη ενός δημοκρατικού πνεύματος που λείπει από τις άλλες ευρωπαϊκές ηγετικές τάξεις, και ταυτόχρονα επέδειξε θάρρος. Δεν παραιτήθηκε γιατί «έχασε», αλλά γιατί «θέλει να κερδίσει».
Ο λόγος δεν αφορά μόνο την τακτική, αλλά τη στρατηγική διάσταση και δεν αποτελεί «το τέλος της πλειοψηφίας του», που πιθανώς θα έπρεπε να συμμαζέψει κάπως, αλλά αντίθετα την ανάγκη μια πιο καθαρής και πιο ισχυρής πλειοψηφίας. Η θέληση να είναι έτοιμος, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δηλαδή με μια «δική του» πλειοψηφία, συμπαγή και αποφασισμένη για τις προκλήσεις του φθινοπώρου, που θα είναι σκληρές και υψηλές.
Το θέμα του χρέους στην Ευρώπη, που μπήκε στη παγκόσμια ατζέντα χάρις στη πολιτική του, η διαχείριση της κοινωνικής κρίσης στην Ελλάδα, η ανάγκη να διευρυνθεί το μέτωπο της αντιπαράθεσης στον νεοφιλελευθερισμό και τη λιτότητα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, έξω από τον πειρασμό της εθνικής ή εθνικιστικής κυριαρχίας, με μια έξυπνη, ρεαλιστική και αποτελεσματική πολιτική, το αντίθετο άκρο από το ιδεολογικό πλαίσιο αυτών που του ασκούν κριτική από τα δεξιά ή τα αριστερά.
Αντί να υποχωρήσει ή να «αποτραβηχτεί», μου φαίνεται ότι περνά στην επίθεση ανεβάζοντας και τον πήχη με αποτέλεσμα να προσπαθεί να φέρει τη δική του πολιτική δύναμη στο ύψος του.
Το φθινόπωρο θα παιχτούν πολλές προκλήσεις στην Ευρώπη, και όχι μόνο, που μπορεί να παραγάγουν πολλές αλλαγές. Στη Βρετανία, όπου ο Κόρμπιν υπόσχεται να θάψει οριστικά τη ζοφερή κληρονομιά του Μπλερ, τις ίδιες τις ΗΠΑ, όπου μια σοσιαλιστική υποψηφιότητα απειλεί από κοντά την υπερβολική ισχύ της Κλίντον, την Ισπανία και φυσικά την Πορτογαλία...
Αυτοί που ασκούν κριτική στον Τσίπρα θα πρέπει να σκεφτούν καλύτερα, αντί για τις αδυναμίες της ελληνικής Αριστεράς, τις αντιφάσεις της, τις περισσότερο εκρηκτικές δυναμικές της, το ευρωπαϊκό κατεστημένο, που φαινομενικά είναι παντοδύναμο μα στην πραγματικότητα έχει πήλινα πόδια, ξεκινώντας από τη Γερμανία, ακόμη περισσότερο μετά το «σύνδρομο της Κίνας».
Ίσως ακόμη και να κατανοήσουν, αντί να καθιστούν πιο πικρή τη μνήμη της καταδίκης - κατάρας της ελληνικής εμπειρίας, ότι θα πρέπει να προσπαθήσουν να ενισχύσουν τη δική μας πρωτοβουλία, στην Ιταλία και την Ευρώπη, για να μην αφήσουμε για περισσότερο διάστημα μόνη της την Αθήνα. Τόσο μόνη όσο είχε αφεθεί η Πράγα το 1968, όπως κάποιος δικαίως έγραψε.
* Το άρθρο του πανεπιστημιακού, συνιδρυτή της «Άλλης Ευρώπης με τον Τσίπρα» και πρωταγωνιστή σήμερα της ενοποίησης της ιταλικής Αριστεράς Μάρκο Ρεβέλι δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ιλ Μανιφέστο» στις 23 Αυγούστου 2015.
Μετάφραση - απόδοση: Α. Παναγόπουλος
