Οι δημοσκοπήσεις αλλά και οι περισσότεροι εκλογικοί αναλυτές συμφωνούν στο ότι πολύ δύσκολα οι κάλπες θα αναδείξουν καθαρό νικητή. Στην περίπτωση αυτή, Συντηρητικοί και Εργατικοί θα αναγκαστούν τις επόμενες εβδομάδες να αναζητήσουν συμμάχους για να σχηματίσουν κυβέρνηση. Και οι συνδυασμοί είναι πολλοί.
Ο μαγικός αριθμός για την αυτοδυναμία είναι οι 326 έδρες. Στη -μάλλον απίθανη- περίπτωση που ένα κόμμα συγκεντρώσει τόσες, τα πράγματα είναι απλά. Είτε ο συντηρητικός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον ανανεώνει την εντολή του είτε παραιτείται και παραδίδει τα κλειδιά της Ντάουνινγκ Στριτ στον ηγέτη των Εργατικών Εντ Μίλιμπαντ.
Η καθοριστική ημερομηνία είναι η 27η Μαΐου, όταν το κοινοβούλιο θα δώσει την ψήφο εμπιστοσύνης έπειτα από την παραδοσιακή ομιλία της βασίλισσας. Αρκετοί συνδυασμοί συμμαχιών είναι πιθανοί, καθώς οι ιδιομορφίες του βρετανικού εκλογικού συστήματος μπορεί να οδηγήσουν σε καταστάσεις όπου το κόμμα που διαθέτει το μεγαλύτερο ποσοστό ή τις περισσότερες ψήφους να μην εξασφαλίζει και τις περισσότερες έδρες στο κοινοβούλιο.
1. Ένας συνασπισμός Συντηρητικών - Φιλελεύθερων - Δημοκρατών
Πρόκειται για το δοκιμασμένο κυβερνητικό σχήμα που συγκροτήθηκε μετά τις εκλογές του 2010. Ο Νικ Κλεγκ, ο ηγέτης της Φιλελεύθερων - Δημοκρατών, έχει δηλώσει ότι θα διαπραγματευτεί πρώτα με το κόμμα που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους.
2. Μια συντηρητική κυβέρνηση μειοψηφίας
Εάν οι Συντηρητικοί κερδίσουν επαρκή αριθμό εδρών, πιθανόν να αποφασίσουν να σχηματίσουν κυβέρνηση μειοψηφίας. Στην περίπτωση αυτή, πιθανόν να κυβερνήσουν μόνοι τους αλλά να διασφαλίσουν τη στήριξη των άλλων κομμάτων για τη ψήφιση των νομοσχεδίων τους στο κοινοβούλιο. Οι Φιλελεύθεροι-Δημοκράτες και το DUP πιθανόν να εξακολουθούν να είναι εν δυνάμει προνομιακοί εταίροι. Ακόμη και το ευρωσκεπτιστικό Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP).
3. Μια κυβέρνηση μειοψηφίας των Εργατικών
Το Εργατικό Κόμμα μπορεί επίσης να προσανατολιστεί σε αυτή τη μορφή συμμαχίας, που είναι πιο ευέλικτη αλλά και πιο εύθραυστη. Ακόμη και λαμβάνοντας τη δεύτερη θέση σε αριθμό εδρών, μετά τους Συντηρητικούς, θα μπορούσε να αντικαταστήσει τους Συντηρητικούς διασφαλίζοντας τις ψήφους του Σκωτικού Εθνικού Κόμματος (SNP), το οποίο αναμένεται να αναδειχτεί για πρώτη φορά σε τρίτη πολιτική δύναμη στη χώρα. Ο ηγέτης των Εργατικών Εντ Μίλιμπαντ υποσχέθηκε ότι δεν θα σχηματίσει επισήμως συνασπισμό με το SNP. Ωστόσο μια ad hoc συμμαχία είναι δυνατή, εάν το άθροισμα των βουλευτών των Εργατικών και του SNP αρκεί για να συγκροτηθεί πλειοψηφία.
4. Ένας συνασπισμός Εργατικών - Φιλελεύθερων - Δημοκρατών
Αν αθετήσουν την υπόσχεσή τους και δεν σχηματίσουν συμμαχία με το SNP, οι Εργατικοί μπορεί να στραφούν προς τους Φιλελεύθερους-Δημοκράτες, για σχηματισμό κυβέρνησης. Στην ανάγκη, ο συνασπισμός θα μπορούσε να ενισχυθεί από τους βουλευτές των Πρασίνων, το ουαλικό Plaid Cymru ή το SDLP της Βόρειας Ιρλανδίας.
