Η πρωτοβουλία συγκέντρωσης υπογραφών για να συζητηθεί το θέμα της Ελλάδας στο ιταλικό κοινοβούλιο είναι πολύ σημαντική. Θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένα κοινό μέτωπο όλων των δυνάμεων της Αριστεράς, ακόμη και αυτών που προέρχονται από τη σοσιαλιστική και σοσιαλδημοκρατική παράδοση και που δυστυχώς δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη τους. Είμαι από τους ιδρυτές του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και είμαι πολύ απογοητευμένος από το γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα αποδέχθηκε τις θέσεις του νεοφιλελευθερισμού σε ό,τι αφορά τις πολιτικές της λιτότητας.
Πρέπει να απομυθοποιήσουμε τα ψέματα και τις ανακρίβειες που λέγονται για την Ελλάδα. Μας λένε ότι από τη μια πλευρά υπάρχουν οι ενάρετοι και οι οικονομολόγοι της τρόικας που τους σιγοντάρουν, ενώ από την άλλη υπάρχει ο Έλληνας, ο ένοχος, ο τζίτζικας, που κατασπατάλησε τα χρήματα και έχει χρέη. Ξεχνώντας κυρίως ότι ο ελληνικός λαός ξεφορτώθηκε την ηγετική τάξη που δημιούργησε τα χρέη. Δεν υπάρχουν η τρόικα και ο Τσίπρας. Οι πρωταγωνιστές είναι τρεις. Δύο είναι από τη μια πλευρά, η Τρόικα και η παλιά ηγετική τάξη της Ελλάδας, που εξανεμίστηκαν από την ψήφο του ελληνικού λαού. Ο τρίτος, με τη δύναμη της λαϊκής βούλησης, προσπαθεί να βγει από την κατάσταση που δημιούργησαν οι άλλοι δύο, που ευθύνονται για την ελληνική κρίση.
Αντίθετα βρισκόμαστε μπροστά σε συζητήσεις σαλονιού, υποστηρίζοντας ότι οι Έλληνες ήταν σπάταλοι γιατί θα πρέπει να πληρώσουμε εμείς. Ξεκίνησε από τη Μέρκελ και την ακολούθησαν όλοι οι κυριούληδες και οι κυριούλες. Λες και ο Τσίπρας πήγε να τους πάρει από τις τσέπες τα λεφτά τους.
Δεν είναι μόνο το θέμα του χρέους. Οι μεγάλοι δικαστές της Ελλάδας έκαναν λάθος στα πάντα. Ακόμη χειρότερα τη στιγμή που πίστευαν ότι ο χειρότερος εχθρός ήταν ο πληθωρισμός βρισκόμασταν ήδη με την ύφεση στις πόρτες μας. Οι μεγάλοι καθηγητάδες της λιτότητας έκαναν λάθος τους λογαριασμούς τους στο σπίτι τους, στα σπίτια των άλλων και στο σπίτι μας. Πρώτα φάνηκαν αδαείς γιατί δάνεισαν σε μια διεφθαρμένη ηγετική τάξη και εγκληματίες μετά γιατί ζήτησαν την πληρωμή με αίμα και θυσίες. Ακόμη νομίζουν ότι η χρεωμένη χώρα θα πρέπει να εφαρμόσει τις πολιτικές που της επέβαλαν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο καθένας θα πρέπει να πληρώνει τα χρέη του, αλλά με τον τρόπο και τον χρόνο που μπορεί και όχι διά εξωφρενικών αντιλήψεων ότι από τη μια πλευρά βρίσκονται οι καθαγιασμένοι ευρωπαϊκοί θεσμοί και από την άλλη η σημερινή ελληνική κυβέρνηση. Η ιδέα ότι κάποιος θα πρέπει να πληρώσει ένα χρέος ανεξάρτητα από το εάν έχει και ότι το χρέος θα πρέπει να το πληρώσουν οι πιο φτωχοί.
Η ψήφος του ελληνικού λαού εξαφάνισε τους πραγματικούς υπεύθυνους της κρίσης. Ας βρούμε τώρα όμως τους υπεύθυνους για τη κατάσταση στο μακροπρόθεσμο διάστημα. Θα πρέπει να ανατρέξουμε στις ρίζες του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού, που πηγάζει στην περίοδο της δημιουργίας του ναζισμού και τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης.
Σήμερα στην Ευρώπη φθάσαμε να διαβάζομε κάτι προοδευτικό και αριστερό στον αμερικανικό Τύπο, γιατί σε εδώ σε εμάς θεωρούν τον Κέυνς απατεώνα και κομμουνιστή. Ο Ιταλός πρωθυπουργός, που δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή το όνομά του, υπογραμμίζει τον διαχωρισμό ανάμεσα στο παλιό και το καινούργιο, μόνο που ο δικός του νεωτερισμός είναι ήδη σάπιος, ενώ στην Αμερική ξεσκονίζουν τα βιβλία του Κέυνς για να αντιμετωπίσουν την κρίση.
Στην Ιταλία επαναλαμβάνεται η φράση ότι θα πρέπει να κάνουμε τις ασκήσεις στο σπίτι μας, ενώ στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πούμε ότι αυτές οι ασκήσεις ήταν λάθος. Ότι θα έπρεπε να υιοθετήσουμε εντελώς διαφορετικές οικονομικές και χρηματοοικονομικές πολιτικές.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να πληρώσει χρέη εάν δεν υπάρξουν οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές που να στοχεύουν στην ανάκαμψη. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει εάν μείνει πιστός στα πρωτόκολλα και τις δεσμεύσεις που είχαν υπογράψει οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις. Είναι σαφές ότι μια νέα μείωση των δημοσίων δαπανών θα παρασύρει αρνητικά και τις ιδιωτικές δαπάνες. Η πολιτική της λιτότητας πυροδοτεί μια καταστροφική πολιτική προς τα κάτω, που εκτός από την Ελλάδα θα την πληρώσουν και οι ίδιοι οι πιστωτές της. Τότε θα έλεγα στους θαμώνες των ευρωπαϊκών σαλονιών ότι θα χάσουν τα λεφτά τους. Στην Ιταλία θα τους έλεγα: Σας φθάνει μόνο ο κουμπαράς του Ρέντζι; Αντίθετα μια μεγαλύτερη ελαστικότητα που θα διευκολύνει την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας θα αφορούσε το γενικότερο καλό. Αυτά είναι τα γεγονότα. Τα υπόλοιπα αποτελούν ιδεολογία.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν το ιστορικά καθήκον να διδαχθούν από τα γεγονότα. Η ευρωπαϊκή ηγεσία έχει κάνει τα ίδια τεράστια λάθη με την προηγούμενη ελληνική ηγεσία. Οι ευρωπαϊκές ηγετικές ομάδες θα έπρεπε να συναντώνται με την ελληνική κυβέρνηση με τεράστια ταπεινότητα και όχι με την αλαζονεία που βλέπουμε μέχρι σήμερα.
Πρέπει να εμποδίσουμε να κρύψουν αυτή τη σκλήρυνση και αυτή την εκδικητική και αυτοκαταστροφική πολιτική.
Στην καρδιά της Ευρώπης διαπράττεται ένα τεράστιο έγκλημα. Προσπαθούν να αποτρέψουν την ελληνική κυβέρνηση από το να τιμήσει την ψήφο του ελληνικού λαού. Η πολιτική που εφαρμόζουν είναι εγκληματική, γιατί μπορεί να ανοίξει τον δρόμο στην Άκρα Δεξιά. Σήμερα η Ευρώπη θα πρέπει να απαντήσει εάν θέλει να γίνει μια κοινότητα με βάση την ειρήνη, τη δημοκρατία και την ευημερία ή να στοχεύει στην ταπείνωση και την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, με την καταστροφική συνέπεια να διευκολύνει αυταρχικές και αποσχιστικές εκβολές που παραμονεύουν.
Το γράφει και ο Ρομάνο Πρόντι στην έκκλησή του για να στηρίξουμε την Ελλάδα, υποστηρίζοντας ότι δεν βρίσκεται στο περιθώριο, αλλά στη καρδιά μιας ιστορικής μάχης εναντίον της πολιτικής της λιτότητας. Γι' αυτό οι ευρωπαϊκές αριστερές και δημοκρατικές δυνάμεις δεν θα πρέπει να σκέφτονται ότι έχουν να αντιμετωπίσουν το ελληνικό χρέος, αλλά την προοπτική της Ευρώπης.
Αντιευρωπαϊστής δεν είναι ο Τσίπρας, αλλά αυτοί που εφαρμόζουν την πολιτική της λιτότητας, την έλλειψη αλληλεγγύης, της ευρωπαϊκής συνεργασίας. Υπέγραψα το κάλεσμα με πλήρη συνείδηση και έγραψα και ένα άρθρο με τον τίτλο: «Je suis Grec». Ελπίζω να γίνει το κοινό μας σύνθημα.
