Εκατομμύρια Ισραηλινοί ψηφοφόροι προσήλθαν χθες στις κάλπες, σε μια εκλογική αναμέτρηση που αναμένεται -τα τελικά αποτελέσματα θα γίνουν γνωστά αύριο- εξαιρετικά αμφίρροπη, καθώς ο "επτάψυχος" ηγέτης της Δεξιάς και απερχόμενος πρωθυπουργός φαινόταν στην τελική ευθεία να καλύπτει σημαντικό μέρος από το προβάδισμα της κεντρώας Σιωνιστικής Ενωσης.
Ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα, οι Ισραηλινοί ενδέχεται να χρειαστεί να περιμένουν αρκετές εβδομάδες για να μάθουν την απάντηση στο ερώτημα αν κλείνει ή όχι η εποχή που σφράγισε με την πολιτική του παρουσία ο Νετανιάχου. Το εκλογικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να επιτρέψει στον ηγέτη της ισραηλινής Δεξιάς να διεκδικήσει μια ακόμη θητεία -την τέταρτη- στην πρωθυπουργία, να ανοίξει τον δρόμο στον βασικό πολιτικό του αντίπαλο Ισαάκ Χέρτζογκ, τον πρώτο ηγέτη του Εργατικού Κόμματος που θα αναλάμβανε την πρωθυπουργία μετά τον Εχούντ Μπαράκ το 2001, ή ακόμη και να οδηγήσει σε έναν "μεγάλο συνασπισμό" μεταξύ των δύο παρατάξεων.
Με δεδομένη τη διασπορά των ψήφων ανάμεσα σε 25 εκλογικές λίστες και την πολυπλοκότητα των πιθανών συμμαχιών ανάμεσα στις 11 από αυτές (Δεξιά, Αριστερά, Κέντρο, Ορθόδοξοι, Άραβες) που τελικά θα εξασφαλίσουν εκπροσώπηση στην Κνεσέτ, το σενάριο μιας κυβέρνησης συνεργασίας μεταξύ πολλών κομμάτων μοιάζει ούτως ή άλλως αναπόφευκτο.
Σύμφωνα με το ισραηλινό εκλογικό σύστημα, δεν είναι απαραίτητο ότι ο ηγέτης της παράταξης που θα επικρατήσει στις εκλογές θα είναι και ο πρώτος που θα κληθεί από τον πρόεδρο Ρόιβεν Ρίβλιν να σχηματίσει κυβέρνηση. Αντίθετα, η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης μπορεί να δοθεί σε οποιονδήποτε μεταξύ των 120 μελών της ισραηλινής Βουλής που θα θεωρηθεί ότι έχει τις περισσότερες πιθανότητες να συγκροτήσει συνασπισμό.
Οι εκλογές θεωρούνται σε μεγάλο βαθμό δημοψήφισμα υπέρ ή κατά του 65χρονου Νετανιάχου, που βρίσκεται στην πρωθυπουργία από το 2009. Ο επόμενος πρωθυπουργός καλείται να ανταποκριθεί σε σειρά προκλήσεων που είναι δυσανάλογες με το μέγεθος της χώρας των οκτώ εκατομμυρίων κατοίκων: προστασία της χώρας κατά των απειλών του πολέμου στον Βορρά και στον Νότο, αντιμετώπιση της ανάπτυξης του τζιχαντισμού, της ιρανικής επιρροής, της παλαιστινιακής διπλωματικής επίθεσης, των διεθνών πιέσεων και αποκατάσταση των σχέσεων με την Ουάσιγκτον. Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό, διατήρηση οικονομικής ευρωστίας, αλλά και καταπολέμηση των έντονων κοινωνικών ανισοτήτων.
