ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ
«Η αλληλεγγύη μας στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και στον ελληνικό λαό θα βοηθήσει να αλλάξουμε τις ισορροπίες στην Ευρώπη» τονίζει στην «Αυγή» η ευρωβουλευτής του ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος Έλλη Σλέιν. Η 30χρονη Σλέιν γεννήθηκε στο Λουγκάνο της Ελβετίας, σπούδασε νομικά στην Μπολόνια και ασχολήθηκε με τις κινηματογραφικές παραγωγές.
Ιδρυτικό μέλος του φοιτητικού συλλόγου Progre, που δραστηριοποιείται για τα προβλήματα των μεταναστών και των φυλακών, ενώ το 2013 αποτέλεσε έναν από τους πρωταγωνιστές του κινήματος κατάληψης των γραφείων του Δημοκρατικού Κόμματος από τα... μέλη και, κυρίως, τους νεολαίους του σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις πλατιές συμμαχίες που οδήγησαν στον σχηματισμό της κυβέρνησης Λέτα.
* Γιατί συμμετείχες στη συγκέντρωση στήριξης της ελληνικής κυβέρνησης και του ελληνικού λαού στη Ρώμη;
Είμαστε πολλοί που πιστεύουμε ότι θα πρέπει να βρούμε μια λύση μαζί και ότι η κρίση δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Υπέγραψα μαζί με άλλους ευρωβουλευτές από διαφορετικές πολιτικές ομάδες ένα κάλεσμα στήριξης της ελληνικής κυβέρνησης και διαδήλωσα στη Ρώμη με τη θέληση να ξεπεράσουμε την κρίση με τις κοινωνίες και τους νέους μας όρθιους. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει τον σωστό δρόμο για να ξεπεράσουμε την κρίση.
* Ανήκεις όμως σε ένα κόμμα που εφαρμόζει εντελώς διαφορετική πολιτική...
Υπάρχει μια μεγάλη και βασική ασάφεια. Ο Ρέντζι, κατά τη διάρκεια της ιταλικής προεδρίας, είπε πράγματα που δεν είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που λέει ο Τσίπρας, όπως την ανάγκη για ριζοσπαστικές αλλαγές στην οικονομική και κοινωνική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γιατί αυτές που εφαρμόστηκαν ήταν εντελώς αποτυχημένες.
Δεν συμμερίζομαι όμως πολλές από τις μεταρρυθμίσεις που προωθεί αυτή τη στιγμή η ιταλική κυβέρνηση, μεταξύ των οποίων ο περιβόητος νόμος για τις εργασιακές σχέσεις Jobs Act, που πάει προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση που έχουμε ανάγκη τώρα. Υπάρχουν πολλές αντιφάσεις, αλλά ελπίζω ότι το γεγονός της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ θα προσφέρει ευκαιρία και σε άλλες κυβερνήσεις, και κυρίως στην ιταλική και τη γαλλική, που ξέρουν πολύ καλά ότι με τις πολιτικές που ακολούθησε η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια δεν μπορούμε να πάμε μπροστά. Πρέπει να αλλάξουμε τις ισορροπίες που μας οδήγησαν σε αυτό το σημείο.
* Το γενικότερο σενάριο, πάντως, είναι πολύ δύσκολο...
Είναι αλήθεια, γιατί υπάρχουν τρεις σημαντικές προκλήσεις. Η πρώτη αφορά την Ουκρανία και την εξωτερική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γιατί οι κυβερνήσεις της δεν θέλησαν να έχουν ποτέ μια ενιαία φωνή και να αλλάξουν τις διεθνείς ισορροπίες. Η δεύτερη αφορά τη Λαμπεντούζα και τη μετατροπή της Μεσογείου σε νεκροταφείο.
Όπως είπα στη συγκέντρωση για τη στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης, ο κόσμος πνίγεται ή πεθαίνει από το κρύο στη Μεσόγειο από την υποκρισία και τον εγωισμό των κυβερνήσεων, γιατί έχουμε μια Ευρωπαϊκή Ένωση με εναλλασσόμενες πινακίδες, μια Ένωση που οι ηγέτες της βγάζουν χαμογελαστοί φωτογραφίες και που κάτω από το τραπέζι σταυρώνουν τα χέρια τους.
Η τρίτη αφορά την υπόθεση της Ελλάδας. Χρειαζόμαστε μια ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Σαν αυτή που δημιουργήσαμε στη Ρώμη και σε δεκάδες άλλες ευρωπαϊκές πόλεις στηρίζοντας την ελληνική κυβέρνηση. Η πλατεία Συντάγματος πρέπει να αποτελέσει τη φωνή και το σύνθημά μας για να ξεπεράσουμε τους εγωισμούς και να οικοδομήσουμε μια πραγματική Ένωση.
* Στην Ευρώπη ενισχύεται παράλληλα ο ρατσισμός και η ξενοφοβία και σηκώνει κεφάλι η Άκρα Δεξιά...
Στη Ρώμη είχαμε μια συγκέντρωση πραγματικά ενωμένη. Αντιπροσώπευσε όλη την ιταλική Αριστερά εντός και εκτός των κομμάτων, εντός και εκτός των κινημάτων. Το μεγαλύτερο μάθημα από τον ΣΥΡΙΖΑ αφορά τη δημιουργία ενός πολιτικού και κοινωνικού κινήματος, που έδωσε συγκεκριμένες απαντήσεις στα προβλήματα του κόσμου. Μεγαλώσατε και ωριμάσατε μαζί με την κοινωνία. Αυτό λείπει από την ιταλική Αριστερά. Πρέπει να οικοδομήσουμε μια στενή και γερή σχέση με την κοινωνία.
Στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές είδαμε την απομάκρυνση του κόσμου από την πολιτική, ενώ αυξάνονται οι ανισότητες, η ανεργία και η νεανική ανεργία. Οι πολίτες δεν έδωσαν μαζική ψήφο σε πιο αριστερά σχήματα. Η αποχή δεν σημαίνει ότι οι πολίτες δεν θέλουν να συμμετέχουν. Πρέπει να ξεκινήσουμε έναν ταπεινό διάλογο με την κοινωνία. Πρέπει να δώσουμε κοινές μάχες γι' αυτά που μας ενώνουν, χωρίς να πολυσκεφτόμαστε σε πιο χαράκωμα ανήκουμε.
* Τα χαρακώματα φαίνεται να αλλάζουν...
Πρέπει να καταλάβουμε τι γίνεται. Η κυβέρνηση Ρέντζι ωθεί διαρκώς και περισσότερο το Δημοκρατικό Κόμμα, προς το Κέντρο για να μην πω προς τα Δεξιά με την είσοδο της πρώην «Πολιτικής Επιλογής» του Μόντι στο Δημοκρατικό Κόμμα.
Οι πλατείες μάς λένε ότι υπάρχει έλλειψη εκπροσώπησης της Αριστεράς. Μας το είπε ένα εκατομμύριο κόσμος που διαδήλωσε στις 25 Οκτωβρίου εναντίον του Jobs Act στη Ρώμη. Δεν ήταν γέροι και συνδικαλιστές, όπως προσπάθησαν να μας πείσουν. Ήταν νέοι και ο πιο πολύχρωμος κόσμος που μπορούμε να φανταστούμε. Κόσμος που κατάλαβε ότι δεν μπορεί να υπάρξει εφικτή ανάπτυξη χωρίς δικαιώματα και δημοκρατία. Κόσμος που κατάλαβε ότι ο ανταγωνισμός με άξονα το κόστος εργασίας μας οδηγεί πίσω στον Μεσαίωνα.
* Τι περιμένετε εσείς οι νέοι από την Ιταλία και την Ευρώπη;
Η Ευρώπη μάς έχει απογοητεύσει. Δεν ενδιαφέρεται για εμάς. Δεν είναι κοινωνική. Μου αρέσει ο Τσίπρας όταν λέει ότι «η Ευρώπη ή θα είναι κοινωνική, ή δεν θα υπάρξει καθόλου». Μια Ευρώπη των δικαιωμάτων θα έδινε και σε μας τους νέους περισσότερες ευκαιρίες. Δεν θέλουν να προστατεύσουν την εργασία, το περιβάλλον, την κοινωνία.
Η γενιά μας έχει μια διπλή ευθύνη. Είμαστε ίσως η πρώτη γενιά που γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη. Πρέπει να φροντίσουμε το μέλλον μας και να ολοκληρώσουμε το σχέδιο της ευρωπαϊκής ενοποίησης που έμεινε στη μέση. Πρέπει να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο που καταστρέφει τις ζωές μας. Δεν μπορούμε να υποθηκεύσουμε το μέλλον μας στους διεφθαρμένους πολιτικούς, τους φοροφυγάδες και τους φορολογικούς παραδείσους, τις πελατειακές σχέσεις και τη διαφθορά για να βρούμε μια δουλειά ή να αναζητήσουμε διέξοδο στην εγκληματικότητα.
