ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΡΩΜΗ ΤΟΥ ΑΡΓΥΡΓΗ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ
Μια νέα σφαγή με πάνω από τριακόσιους νεκρούς προκάλεσε η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη μετανάστευση ανοιχτά των ακτών της Λιβύης.
«Ήταν προφανές ότι η τραγωδία θα επαναληφθεί. Δεν είναι δυνατόν να πηγαίνουν να διασώσουν μετανάστες στα 100 με 150 μίλια από τη Λαμπεντούζα για να τους μεταφέρουν στη Σικελία με απαγορευτικές καιρικές συνθήκες» τόνισε ο γιατρός της Λαμπεντούζα Πιέτρο Μπάρτολο, εκτιμώντας πως «οι πρόσφυγες θα είχαν διασωθεί εάν είχαν πάει να τους περισυλλέξουν με κανονικά πλοία και όχι με εξωλέμβια».
«Το κλείσιμο των συνόρων βοηθάει μόνο τους εγκληματίες», τόνισε η δήμαρχος της Λαμπεντούζα Τζιούζι Νικολίνι, εκσφενδονίζοντας καταγγελίες εναντίον της ιταλικής κυβέρνησης. «Ελάτε να δείτε τι είναι το Πρωτόκολλο Δράσης Τρίτων: ένα πλοίο, μια μικρή εξωλέμβιος, ένα ελικόπτερο και τίποτα άλλο. Ίσως τότε θα είχαμε μια καλύτερη ιδέα για το πόσο άχρηστο είναι. Η μόνη του χρησιμότητα είναι να καθησυχάσει τη φοβισμένη Ευρώπη. Δεν μπορεί ούτε να την υπερασπιστεί ούτε να σώσει ανθρώπινες ζωές», συμπλήρωσε η Νικολίνι αναφερόμενη στο σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αντικατέστησε το «Μάρε Νόστρουμ».
«Τους μετανάστες ή θα πάμε να τους πάρουμε εμείς ή θα πάει να τους πάρει η Μαφία -ξέρουμε ότι αυτά τα άτομα πριν μπουν στις βάρκες πέφτουν θύματα βιασμού, βασανισμού, ληστειών και απειλών- ή θα έρθουν μόνοι τους: ζωντανοί, νεκροί, πνιγμένοι, παγωμένοι, πεινασμένοι. Αυτοί θα συνεχίσουν να έρχονται...» υπογράμμισε η δήμαρχος της Λαμπεντούζα.
«Οι 360 νεκροί στη Λαμπεντούζα δεν μας έμαθαν τίποτα. Οι λέξεις του Πάπα δεν μας έμαθαν τίποτα», κατέληξε η δήμαρχος της Λαμπεντούζα. Ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντζι τόνισε ότι το πρόβλημα δεν είναι το «Τρίτων» ή το «Μάρε Νόστρουμ», αλλά η... Λιβύη. «Η Λιβύη αποτελεί ένα πρόβλημα το οποίο θα πρέπει να επιλύσουμε με δύναμη και αποφασιστικότητα. Η Ιταλία είναι έτοιμη να αναλάβει τις ευθύνες της», συμπλήρωσε. Πράγματι, μετά από αυτές τις δηλώσεις, ο Ρέντζι ζήτησε από την ιταλική πρεσβεία στην Τρίπολη να καλέσει τους Ιταλούς πολίτες να εγκαταλείψουν τη Λιβύη. Ο υπουργός Εξωτερικών Τζεντιλόνι δήλωσε δε ότι «η Ιταλία είναι έτοιμη να συμμετάσχει σε μια στρατιωτική αποστολή υπό την αιγίδα του ΟΗΕ».
«Η πτώση του καθεστώτος του Καντάφι γύρισε πολιτικά τη Λιβύη δύο αιώνες πίσω... Χάθηκαν τα σύνορα. Κάθε φυλή υπερασπίζεται τα σύνορά της και εκμεταλλεύεται τις πετρελαϊκές πηγές που έχει. Οι φωνές για μια ιταλική στρατιωτική παρέμβαση πυκνώνουν. Καλούμε την ιταλική κυβέρνηση να μην κάνει το μεγάλο λάθος που έκανε το 2011, όταν προσέφερε στρατιωτική στήριξη στην εισβολή της Λιβύης. Σε μία μόνο περίπτωση η Ιταλία μπορεί να παρέμβει, όταν υπάρξει ακριβές αίτημα από τις δύο κυβερνήσεις της Τρίπολης και του Τομπρούκ, που σήμερα αντιπαρατίθενται σε έναν στείρο εμφύλιο πόλεμο», τόνισαν σε κοινό τους κάλεσμα ο κορυφαίος Ιταλός ιστορικός αποικιακής πολιτικής Άντζελο ντελ Μπόκα και ο ιεραπόστολος Άλεξ Τσιανοτέλι.
Ξεκινώντας από τα περίχωρα της Τρίπολης, όπου ήταν στοιβαγμένοι σε ένα είδος στρατοπέδου για μετανάστες, επιβιβάστηκαν στις βάρκες περίπου 460 άτομα, οι περισσότεροι μεταξύ είκοσι και τριάντα ετών, ενώ ανάμεσά τους ήταν και αρκετά παιδιά. Σύμφωνα με μαρτυρίες στα στρατόπεδα αυτά μπορεί να περιμένει κανείς ακόμη και μήνες να έρθει η σειρά του για να περάσει από το κανάλι της Σικελίας στην πολυπόθητη Ευρώπη.
«Όταν ο καιρός είναι κακός ανησυχούμε ότι οι έμποροι θα στείλουν και άλλους ανθρώπους σε βέβαιο θάνατο, καθώς με κύματα τριών, τεσσάρων και πέντε μέτρων οι βάρκες τους μόνο από θαύμα θα φθάσουν σε κάποια ακτή», τόνισε στην «Αυγή» η υπεύθυνη της γραμματείας του δημοτικού συμβουλίου της Λαμπεντούζα.
Το Σάββατο ανακοινώθηκε στους μετανάστες να προετοιμαστούν για το μεγάλο ταξίδι που θα άλλαζε τη ζωή τους. Οι περισσότεροι από αυτούς και οι οικογένειές τους είχαν πουλήσει ό,τι είχαν και δεν είχαν στο Μάλι, στην Ακτή Ελεφαντοστού, στην Γκάμπια και τη Σενεγάλη για να πληρώσουν το ταξίδι. Ορισμένοι αναγκάστηκαν να δουλέψουν στη Λιβύη για μεγάλο διάστημα για να συμπληρώσουν το ποσό.
Υπό την απειλή όπλων τους οδήγησαν σε μια παραλία κοντά στην Τρίπολη. Όταν όμως έφθασαν στη θάλασσα και είδαν την κακοκαιρία, οι περισσότεροι τρομοκρατήθηκαν, ειδικά αυτοί που προέρχονταν από περιοχές που δεν έχουν πρόσβαση στη θάλασσα, και δεν ήθελαν να μπουν στις βάρκες. Οι έμποροι όμως δεν μπορούσαν να χάσουν την ευκαιρία να πλουτίσουν. «Μας ανάγκασαν με τα όπλα να επιβιβαστούμε στις βάρκες», θα πουν αργότερα στα συνεργεία διάσωσης δύο νεαροί από το Μάλι. Τριάντα στάθηκαν τυχεροί, γιατί έμειναν στο στρατόπεδο μαζί με άλλους να επιβιβαστούν με το δεύτερο κύμα που θα προσπαθούσε να περάσει το Κανάλι της Σικελίας.
Μα πώς θα μπορούσαν να φθάσουν με το ανθρώπινο φορτίο τους στην άλλη πλευρά της Μεσογείου οι τέσσερις εξωλέμβιες βάρκες με μηχανές μόλις 40 ίππων και βενζίνη για να γεμίσει περίπου 10 ρεζερβουάρ.
Οι τέσσερις εξωλέμβιες ξεκίνησαν με διαφορά μισής ώρας η μία από την άλλη. Με τα οκτώ μποφόρ και τα κύματα να ξεπερνούν τα δέκα μέτρα οι τέσσερις βάρκες πήγαιναν σε σίγουρο ραντεβού με τον θάνατο. Την πρώτη την καταβρόχθισε η θάλασσα μαζί με τα εκατό περίπου άτομα που μετέφερε. Μια άλλη ξεφούσκωσε και χάθηκε στη θάλασσα μπροστά στα έκπληκτα μάτια αυτών που ακολουθούσαν, ενώ μια άλλη άρχισε να βάζει νερά.
Το μήνυμα που έλαβε το Λιμεναρχείο της Ρώμης από ένα δορυφορικό κινητό τηλέφωνο έθεσε σε συναγερμό τις ιταλικές αρχές, που έδωσαν οδηγίες σε δύο εμπορικά πλοία να κατευθυνθούν στην περιοχή και να περισυλλέξουν τους ναυαγούς. Από τις δύο βάρκες που βούλιαξαν, με περίπου 200 άτομα, διασώθηκαν μόλις 9, ενώ από τις άλλες δύο μόλις 75.
Για κακή τύχη των διασωθέντων η κακοκαιρία είχε αναγκάσει τις ιταλικές αρχές να ανακαλέσουν τα περισσότερα πλοία διάσωσης στα λιμάνια της Σικελίας και της Λαμπεντούζα. Έτσι όταν έφθασε το ΣΟΣ στο Λιμεναρχείο της Ρώμης υπήρχαν διαθέσιμες μόνο δύο εξωλέμβιες βάρκες, χωρίς κάποιον στεγασμένο χώρο. Μια ακόμα τραγωδία μέσα στην τραγωδία, αφού ορισμένοι από αυτούς που σώθηκαν από τη θάλασσα υπέκυψαν από το ψύχος και την υποθερμία.
