ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ
"Η βιομηχανία του φόβου δεν πρόκειται να περάσει στο Τορίνο, παρά την καταδίκη 47 ακτιβιστών σε 150 χρόνια φυλάκισης, όπως δεν πέρασε στην Αθήνα, γιατί ο κόσμος εξεγείρεται πλέον εναντίον της βάρβαρης πολιτικής των κυβερνήσεων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του" τονίζει στην "Αυγή" η Νικολέτα Ντόζιο, ηγετικό στέλεχος του κινήματος εναντίον του Τρένου Μεγάλης Ταχύτητας No TAV.
* Πώς είδατε την απόφαση του δικαστηρίου του Τορίνο για 150 χρόνια φυλάκισης σε 47 ακτιβιστές;
Οι καταδικαστικές αποφάσεις αφορούν τις κινητοποιήσεις του κινήματος εναντίον του Τρένου Μεγάλης Ταχύτητας No TAV που έγιναν τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2011 με στόχο την απελευθέρωση των εδαφών που έχουν καταλάβει οι εταιρείες για την κατασκευή της γραμμής τρένου ανάμεσα στις Άλπεις. Η αστυνομία κατέστειλε χωρίς αφορμή τις κινητοποιήσεις χτυπώντας αδιάκριτα συνταξιούχους, παιδιά, αδρανείς πολίτες. Η απόφαση του δικαστηρίου μας εξέπληξε, γιατί δεν περιμέναμε να δοθεί συνέχεια στην αστυνομική βία και να προχωρήσουν σε καταδικαστικές αποφάσεις. Η κατασκευή του Τρένου Μεγάλης Ταχύτητας είναι άχρηστη και επικίνδυνη που οδηγεί σε κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος.
Η κατασκευή ξεκίνησε πριν από είκοσι δύο χρόνια, παράλληλα με την Ευρώπη του Μάαστριχτ, που προέβλεπε τους μεγάλους διαδρόμους στον τομέα των μεταφορών. Εάν ολοκληρωθεί, το έργο θα κοστίσει 30 δισ. ευρώ, γιατί το διαγώνιο κόμμα των διαπλεκόμενων εταιρειών και των δεξιών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων στοιχηματίζει στην κατασκευή και την κατασπατάληση των πόρων αυτών.
* Εκατόν πενήντα χρόνια φυλάκισης δεν είναι πολλά;
Οι δικαστές γελοιοποιήθηκαν, γιατί εξαφανίστηκαν μετά την ανάγνωση της απόφασης και δεν περίμεναν να διαβάσουμε την ανακοίνωσή μας. Εάν εφαρμοστεί η απόφαση και προχωρήσουν και στα αστικά δικαστήρια, θα πρέπει να πληρώσουμε έξοδα που φθάνουν το 1,5 εκατ. ευρώ, αφού ακόμη και το συνδικάτο των αστυνομικών έχει οικονομικές απαιτήσεις!
Απαιτούμε την ακύρωση της απόφασης και την ενίσχυση των δημοσίων μεταφορών, με την κατάργηση της ιδιωτικοποίησης των σιδηροδρόμων και των δικτύων, το τέλος του πολέμου του ανθρώπου εναντίον του περιβάλλοντος και το τέλος των άχρηστων μεγάλων δημόσιων έργων.
* Πώς είδατε την Αθήνα τη μέρα των εκλογών;
Ήταν μια μέρα μεγάλης ελπίδας για τον ελληνικό λαό και όλους εμάς τους Ευρωπαίους. "Η ελπίδα έρχεται" δεν ήταν μόνο ένα σύνθημα, δεν ήταν μόνο λέξεις. Την ελπίδα την είδα στα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία, τις λέσχες αλληλεγγύης και τροφίμων, τις λαϊκές συνελεύσεις και τις αγορές χωρίς μεσάζοντες. Είδα την ελπίδα στα μάτια των ανθρώπων που πανηγύριζαν την πτώση του Σαμαρά και του Βενιζέλου και τη μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα. Αναπνεύσαμε στην Αθήνα τον αέρα της αντίστασης και της ελευθερίας, τον ίδιο που αναπνέουμε στα βουνά του Τορίνο για να υπερασπιστούμε τη γη και τη ζωή μας.
Στην Αθήνα είδαμε πολλούς ανθρώπους που έρχονται από διαφορετικές ιστορίες να έχουν ένα κοινό στοιχείο εναντίον όλων αυτών των μεγάλων συμφερόντων, της τρόικας και του δημοσίου χρέους, αυτών που περικόπτουν θέσεις εργασίας για να αυξήσουν τις επισφαλείς θέσεις εργασίας. Στη πλατεία Κλαυθμώνος, τα Προπύλαια, την Κουμουνδούρου γνωρίσαμε την άλλη όψη των αγώνων μας και είμαστε περήφανοι που ζήσαμε τη μεγάλη νίκη του ελληνικού λαού και των λαών όλης της Ευρώπης.
