Του Ντενίζ Γιουζέλ
Δεν πρόλαβαν να κρυώσουν τα πτώματα στο Παρίσι κι άρχισαν οι πρώτοι στη Γερμανία να τα εκμεταλλεύονται για τους σκοπούς τους: To Pegida, ο Αλεξάντερ Γκάουλαντ από την Εναλλακτική για τη Γερμανία, διάφορες ιστοσελίδες, ακόμη και οι νεοναζί του NPD, που ανήρτησαν στη σελίδα τους στο Facebook ότι είναι κι αυτοί Charlie. Γι' αυτούς τους ανθρώπους είναι παγερά αδιάφοροι οι νεκροί αριστεροί σκιτσογράφοι. Αλλά χαίρονται αφάνταστα να βλέπουν τις προκαταλήψεις τους να επιβεβαιώνονται.
Γι' αυτό ακούστε, αχρείοι: Μην τολμήσετε να βάλετε στο στόμα σας τους νεκρούς του Παρισιού. Για σας οι σκιτσογράφοι του Charlie Hebdo ανήκαν στον «Ψεύτη Τύπο». Και αν σας ήξεραν, θα σας έβαζαν στο στόχαστρο της σάτιράς τους. Όπως κάνουν εδώ τα γερμανικά σατιρικά έντυπα και εκπομπές.
Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να λέτε ότι «είστε Charlie».
Γιατί οι συντάκτες του Charlie ήταν ουμανιστές, όπως κάθε καλός σκιτσογράφος. «Θυμωμένοι ιδεαλιστές», όπως το διατύπωσε κάποτε ο Κουρτ Τουχόλσκι (σ.τ.μ.: Γερμανός συγγραφέας). Αυτό που τους κινητοποιούσε ήταν η απελπισία τους για τις απάνθρωπες συνθήκες στον κόσμο και το όπλο τους ήταν το χιούμορ. Αυτή η στάση ήταν εμφανής στα σκίτσα των Cabou, Charb, Tignous και Wolinski, ειδικά σε εκείνα τα σκίτσα που σατίριζαν τους εκπροσώπους όλων των θρησκειών, σε εκείνα τα σκίτσα που εξαγρίωσαν τους ισλαμοφασίστες που τους δολοφόνησαν.
Δεν έχει «αλλά»
Σε όσους, μουσουλμάνους και μη, που συνδυάζουν την καταδίκη της δολοφονίας με ένα «αλλά», εύχομαι να ζήσουν στη Δρέσδη. Σε όσους λένε «κακό ήταν, αλλά το προκάλεσαν, πρέπει να σέβεται κανείς τις θρησκευτικές αξίες και συναισθήματα», (...) έχω να απαντήσω ότι και οι ρατσιστές του Pediga και της Εναλλακτικής για τη Γερμανία το ίδιο χυδαίο «αλλά» χρησιμοποιούν: «Δεν έχω τίποτε ενάντια στους ξένους, αλλά...».
Δεν έχει «αλλά».
Εξίσου απαράδεκτοι είναι αυτοί που λένε ότι οι φόνοι του Παρισιού δεν έχουν να κάνουν με το Ισλάμ, από φόβο μήπως ενισχυθεί ο ρατσισμός, αλλά και με λιγότερο ευγενή κίνητρα. Αυτό είναι βλακεία. Δεν υπάρχει ΤΟ Ισλάμ. Το Ισλάμ είναι το άθροισμα όλων εκείνων, καλών και κακών, που κάνουν όσοι το επικαλούνται.
Και σε μεγάλο βαθμό αυτά που κάνουν είναι βαρβαρότητα. Είτε πρόκειται για το φετβά ενάντια στο Σάλμαν Ρούσντι, είτε για τη δολοφονία του Τέο βαν Γκογκ- στη νεότερη ιστορία ήταν σχεδόν πάντα μουσουλμάνοι όσοι ασκούσαν βία ενάντια στην ελευθερία της τέχνης. (...)
To Charlie Hebdo δεν σατίριζε μόνο τους μουσουλμάνους φονταμενταλιστές, αλλά και τους χριστιανούς και τους Εβραίους. Όμως στο τέλος οι δολοφόνοι ήρθαν μόνο από τη μια πλευρά. Των μουσουλμάνων. Γι' αυτό και οι μουσουλμάνοι έχουν πρόβλημα. Κάνουν κακό στους εαυτούς τους, όταν δεν το παραδέχονται και κρύβονται πίσω από κενές δράσεις του τύπου «ο τρόμος δεν έχει θρησκεία». Δεν είναι όλες οι γάτες γκρίζες. Ακριβώς όπως το Pegida δεν είναι παγγερμανικό φαινόμενο, αλλά ανατολικογερμανικό.
Και μια διαφοροποίηση ακόμη που είναι απαραίτητη: οι ηλίθιοι ρατσιστές δεν είναι το ίδιο με τους ψυχρούς δολοφόνους. Το αντίστοιχο των δολοφόνων του Παρισιού δεν είναι το Pegida, αλλά ο Νορβηγός Άντερς Μπρέιβικ. Ωστόσο οι φασίστες δολοφόνοι γεννιούνται από ένα πνευματικό και πολιτικό περιβάλλον που αν και ειλικρινά καταδικάζει τον φόνο και τη βία, ουσιαστικά μοιράζεται τις πεποιθήσεις των δολοφόνων.
Οι δολοφονημένοι δημοσιογράφοι και σκιτσογράφοι του Charlie Hebdo είναι ήρωες. Άλλη λέξη δεν υπάρχει. Και δεν τους κάνει ήρωες η δολοφονία τους, ήταν ήρωες από πριν. Επειδή αγωνίζονταν κυριολεκτικά και άφοβα για την ελευθερία, την ισότητα και την αδελφοσύνη. Αυτός ο αγώνας παραμένει, συνεχίζεται στη Γαλλία, στη Γερμανία και αλλού και σε πολλά μέτωπα. Όπως παραμένει και κάτι άλλο: το έργο τους.
Υποκλίνομαι.
