Αν και η σύνοδος κορυφής των G20 στην Αυστραλία σφραγίστηκε από το αδιέξοδο στις επαφές Δύσης - Ρωσίας για το ουκρανικό ζήτημα και την εσπευσμένη αναχώρηση του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν από το Μπρισμπέιν, το βασικό της θέμα ήταν η παγκόσμια ανάπτυξη και η μείωση της φοροδιαφυγής. Τις αποφάσεις που έλαβαν οι ηγέτες των 20 ισχυρότερων βιομηχανικών και αναπτυσσόμενων χωρών δύσκολα τις λέει κανείς κοσμοϊστορικές, αλλά αξίζει τον κόπο να τις μάθει.
Κίνητρα και επενδύσεις
Πρώτον, αποφάσισαν με ένα είδος πενταετούς πλάνου να αναθερμάνουν την οικονομία. Πώς ακριβώς; Για λεπτομέρειες δεν μίλησαν, πλην όμως ανακοίνωσαν ότι θέλουν να δώσουν κίνητρα για επενδύσεις, κυρίως στους τομείς των υποδομών, καθώς και να άρουν κάποια εμπόδια στο παγκόσμιο εμπόριο. Το πλάνο τους έχει κάποια ποσοτικά χαρακτηριστικά, στόχος είναι μια επιπλέον αύξηση του παγκόσμιου ΑΕΠ κατά 2,1% έως το 2018, από την οποία ευελπιστούν να δημιουργηθούν μερικά εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας.
Δεύτερον, αποφάσισαν ότι οι 30 μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου, από την Bank of America μέχρι την Deutsche Bank, θα πρέπει να αυξήσουν περισσότερο από τις... κοινές τράπεζες την κεφαλαιακή τους κάλυψη. Πλάι στα εκ του νόμου υποχρεωτικά ίδια κεφάλαιά τους θα πρέπει να έχουν άλλα τόσα ξένα κεφάλαια, κατά κανόνα ομόλογα, τα οποία να μπορούν, εάν παραστεί ανάγκη, να χρησιμοποιούν ως εγγυήσεις. Αυτό σημαίνει ότι οι επενδυτές θα πρέπει στο μέλλον να συμμετέχουν οικονομικά στη διάσωση των τραπεζών, στις οποίες επενδύουν. Η Γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ, μάλιστα, βιάστηκε να θριαμβολογήσει ότι «ποτέ ξανά δεν θα χρειαστεί να πληρώσουν οι φορολογούμενοι τη διάσωση των μεγάλων τραπεζών».
Κλίμα και φορολογία
Τρίτον, οι G20 έκαναν και μεγάλες διακηρύξεις -αλλά πολύ γενικόλογες- για την προστασία του κλίματος: «Υποστηρίζουμε ενεργητικές και αποτελεσματικές δράσεις για να σταματήσουμε την υπερθέρμανση του πλανήτη» σημειώνεται στα συμπεράσματα της συνόδου. Το χρονοδιάγραμμα που αποφάσισαν λέει ότι μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2015 οι χώρες τους θα έχουν ετοιμάσει τα εθνικά σχέδια -με ποσοτικούς στόχους- για τη μείωση εκλύσεων αερίων θερμοκηπίου, ώστε στο τέλος του χρόνου, στη σύνοδο για το κλίμα στο Παρίσι, να είναι έτοιμοι να υπογράψουν το πρωτόκολλο που θα διαδεχθεί αυτό του Κιότο ή έστω μια συμφωνία δεσμευτική για όλους.
Τέταρτον, δεν έκαναν σχεδόν τίποτε για να εμποδίζουν στο μέλλον τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες να αποφεύγουν νομότυπα τη φορολογία, «μετακομίζοντας» από τον έναν φορολογικό παράδεισο στον άλλο. Αποφάσισαν μόνο ότι θα πρέπει μια επιτροπή να σχεδιάσει με ποιον τρόπο θα πορευτούν οι G20 στο μέλλον για τους Google, Amazon και σία. Η ειρωνική πινελιά σ' αυτή την υπόθεση ήταν ότι απέρριψαν μετά πολλών επαίνων την πρόταση του προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ -αυτού που αποδεδειγμένα ξέρει πώς λειτουργεί η νομότυπη φοροδιαφυγή, ως «αρχιτέκτονάς» της στο Λουξεμβούργο- να ξεκινήσει άμεσα η αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών για το ποια πολυεθνική πληρώνει πόσο φόρο και πού. Οι G20 θα συζητήσουν αυτή την πρόταση το νωρίτερο το 2017 ή ίσως και στο τέλος του 2018.
