Η φοροαποφυγή είναι ληστεία, ανεξάρτητα από το τι λένε οι παρλαπίπες του επιχειρηματικού κόσμου. Οι εταιρείες εξαρτώνται από την εργασία των πλουτοπαραγωγικών εργαζομένων τους: ένα εργατικό δυναμικό ακριβά καταρτισμένο από ένα σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης, που διατηρείται υγιές από την κρατική υγειονομική περίθαλψη και του οποίου οι χαμηλές αμοιβές επιδοτούνται από το κράτος.
Ο ιδιωτικός τομέας σε ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που διασώζεται με κρατικό χρήμα εξαρτάται από την κρατική χρηματοδότηση των υποδομών, την κρατική στήριξη για έρευνα και ανάπτυξη και από τον νόμο και την τάξη για την προστασία του ίδιου και της περιουσίας του.
Οι εταιρείες που εξαρτώνται από τη γαλαντομία του κράτους και παρ' όλα αυτά αρνούνται να το συνδράμουν είναι λαμόγια. Στερούν στο κράτος εισοδήματα την ώρα που πολιτικοί δικαιολογούν τις μεγαλύτερες περικοπές για τις επόμενες γενιές με το επιχείρημα πως δεν υπάρχουν λεφτά. Κερδίζουν το συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των μικρότερων επιχειρήσεων που δεν μπορούν να έχουν στρατούς λογιστών που θα εκμεταλλεύονται τα παραθυράκια του νόμου. Εξασφαλίζουν ότι εμείς οι υπόλοιποι πληρώνουμε περισσότερους φόρους. Όπως ακριβώς προείπα: ληστεία.
Γι' αυτό και οι κατηγορίες κατά του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ είναι τόσο σοβαρές. Κατηγορείται πως είναι χωμένος μέχρι τον λαιμό σε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της εποχής μας, που ο τέως πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου είναι -χωρίς να θέλω να προσβάλω τους κατοίκους του- ένας δοξασμένος φορολογικός παράδεισος. Η αγωνίστρια των Εργατικών κατά της φοροδιαφυγής σωστά ζητεί να μάθει κατά πόσο ο Γιούνκερ προσωπικά ενέκρινε τέτοια σχήματα. Ως πρόεδρος της Κομισιόν, καλείται να διαπραγματευτεί τα μέτρα που θα καταστείλουν τη φοροδιαφυγή στη Σύνοδο της G20.
Όταν ένας Ευρωπαίος επίτροπος, ο Πιέρ Μοσκοβισί, λέει πως "δεν πρέπει να τον κρίνουμε με βάση το παρελθόν", μας εμπαίζει. Η πιθανή συνέργεια του πιο υψηλόβαθμου γραφειοκράτη της Ευρώπης σε μια μαζικής κλίμακας υπόθεση φοροαποφυγής πώς είναι δυνατόν να είναι άσχετη με τον τρέχοντα ρόλο του;
Όλο αυτό το επεισόδιο υπογραμμίζει γιατί η οποιαδήποτε κριτική της Ε.Ε. δεν μπορεί να εξαντλείται στην ξενοφοβική, απομονωτική λογική που τη διέπει. Στην τρέχουσα μορφή της η Ε.Ε. κλίνει υπερβολικά υπέρ των πλουσίων και των εταιρικών τους συμφερόντων, όπως υπογραμμίζει η κατάρα της Διατλαντικής Εταιρικής Σχέσης Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP).
Οι συνθήκες της Ε.Ε. συμβάλλουν στην προώθηση των πολιτικών της ιδιωτικοποίησης και του δόγματος του "laissez - faire". Αν δεν μεταρρυθμιστεί, θα είναι αδύνατο να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ανθρώπων στη Βρετανία ή αλλού. Οι Ευρωπαίοι δεν εξυπηρετούνται όπως πρέπει αν ένας πρόεδρος τον οποίο ποτέ δεν ψήφισαν είναι ένας "μπροστινός" για την αναίσχυντη αυτο-εξυπηρέτηση των συμφερόντων της επιχειρηματικής ελίτ.
Ο Γιούνκερ δεν είναι ο μόνος που πρέπει να απαντήσει για το θέμα της φοροαποφυγής βέβαια. Σήμερα ο Guardian αποκαλύπτει πως οι Εργατικοί έχουν λάβει περισσότερες από 600.000 λίρες για έρευνα για τη χάραξη φορολογικής πολιτικής από την PricewaterhouseCoopers. Αλλά η PwC και οι άλλες τέσσερις μεγάλες λογιστικές εταιρείες όχι μόνο διευκολύνουν τη νόμιμη φοροαποφυγή, αλλά δίνουν και συμβουλές στους πολιτικούς για τη φορολογική νομοθεσία και προοπτικά συμβουλεύουν τους πελάτες τους για το πως να την παρακάμψουν ή να την εκμεταλλευτούν. Οι τζάμπα συμβουλές στους πολιτικούς εγκαθιδρύουν τον έλεγχο του εταιρικού κόσμου σε εκείνους που -θεωρητικά τουλάχιστον- πρέπει να εκπροσωπούν τον λαό.
Και οι δύο υποθέσεις υπογραμμίζουν πόσο έχει ανατραπεί η δημοκρατία από τα εταιρικά συμφέροντα. Η φοροδιαφυγή μπήκε στην ατζέντα μόνο λόγω των θαρραλέων ακτιβιστών, όπως είναι η βρετανική οργάνωση Uncut, οι οποίοι καταλαμβάνουν καταστήματα και επιχειρήσεις που φοροδιαφεύγουν. Υπάρχει ένα μάθημα που πρέπει να πάρουμε. Αν είναι να σωθεί η δημοκρατία από την απειλή μιας ελίτ που γίνεται ολοένα και πλουσιότερη και ολοένα λιγότερο υπόλογη, τότε θα χρειαστεί μια αποφασιστική ώθηση, από τα κάτω".
