Η Αμερική ψήφισε - ή έστω το 40% των Αμερικανών ψηφοφόρων. Και ψήφισε συντριπτικά υπέρ των Ρεπουμπλικανών, τιμωρώντας τον πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα. Από 'δώ και πέρα ο Ομπάμα θα μπορεί να κυβερνά μόνο με προεδρικά διατάγματα ή να φρενάρει τις νομοθετικές πρωτοβουλίες των αντιπάλων του με βέτο, αφού τον έλεγχο του Κογκρέσου τον έχουν πια πλήρως οι Ρεπουμπλικανοί, που μετά τις ενδιάμεσες εκλογές απέκτησαν πλειοψηφία και στη Γερουσία.
Προσπαθώντας να αναλύσει κανείς το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων αμερικανικών εκλογών με... ευρωπαϊκά μάτια, σηκώνει τα χέρια ψηλά. Το να τιμωρεί το εκλογικό σώμα έναν πρόεδρο που μείωσε στο μισό την ανεργία μετά τη μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση, που έχει να παρουσιάσει έναν ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης της τάξης του 3% και κυρίως που έδωσε τη δυνατότητα σε μερικά εκατομμύρια πολίτες να αποκτήσουν ασφάλιση Υγείας μοιάζει ανεξήγητο.
Ωστόσο, πολλοί Αμερικανοί κατηγορούν τον πρόεδρό τους πρώτον διότι δεν ένιωσαν την ανάκαμψη στο πορτοφόλι τους, δεύτερον διότι θεωρούν ότι τους στερεί την ελευθερία τους με την υποχρεωτική ασφάλιση Υγείας και τρίτον επειδή δεν είναι αρκετά… ηγέτης, δεν παίρνει γρήγορες αποφάσεις για τη Συρία, για το Χαλιφάτο, για τον Έμπολα...
Το χαστούκι στις εκλογές ο Ομπάμα το έφαγε από τα δεξιά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τον χάιδεψαν από τα αριστερά. Απλώς, σύμφωνα με τις αναλύσεις του εκλογικού αποτελέσματος, αυτοί που κατηγορούν τον Ομπάμα επειδή όχι μόνο δεν σταμάτησε αλλά ενίσχυσε τον Μεγάλο Αδελφό, που παρακολουθεί τους πάντες και τα πάντα, επειδή δεν έφτιαξε έναν σοβαρό νόμο για τη μετανάστευση, όπως υποσχέθηκε, ή επειδή δεν έκλεισε το Γκουαντάναμο, δεν πήγαν να ψηφίσουν.
Χωρίς συναίνεση
Η μόνη κατηγορία που δέχεται ο Ομπάμα και εκ δεξιών και εξ αριστερών -και είναι απόλυτα ορθή- είναι ότι ο πρόεδρος που εξελέγη με την υπόσχεση ότι θα ενώσει την Αμερική τη δίχασε ακόμη περισσότερο. Γι' αυτό δε φταίει μόνο ο Ομπάμα καθώς οι Ρεπουμπλικανοί μπλόκαραν ό,τι μπορούσαν, πλην όμως την πρωτοβουλία των κινήσεων την έχει στις ΗΠΑ ο πρόεδρος και ήταν δική του δουλειά να βρει έναν τρόπο να λειτουργήσει η κυβέρνησή του, κερδίζοντας σε συγκεκριμένες δράσεις τη συναίνεση ή έστω την ανοχή της αντιπολίτευσης.
Καθώς οι ΗΠΑ παραμένουν η μοναδική υπερδύναμη στον πλανήτη, έστω και τσαλακωμένη, το ερώτημα που τίθεται τώρα είναι ποιες επιπτώσεις θα έχει στη διεθνή σκηνή η διετής ομηρεία του Ομπάμα στα χέρια των Ρεπουμπλικανών. Θεωρητικά η εξωτερική πολιτική είναι ο μοναδικός τομέας στον οποίο οι Αμερικανοί πρόεδροι έχουν μεγάλη ελευθερία κινήσεων -αλλά όχι απόλυτη. Οπότε θα είναι πολύ δύσκολο να συνεχίσει ο Ομπάμα την προσπάθεια αποκλιμάκωσης της έντασης με το Ιράν, για παράδειγμα.
Ακόμη κι αν καταλήξει σε μια συμφωνία με την Τεχεράνη για το ατομικό της πρόγραμμα, θα είναι πολύ δύσκολο να της δώσει το αντάλλαγμα, που δικαίως ζητάει, την άρση των κυρώσεων, διότι αυτή απαιτεί την έγκριση του Κογκρέσου. Και οι Ρεπουμπλικανοί δεν είναι διατεθειμένοι να τη δώσουν.
Προόδους από τις ΗΠΑ δεν μπορούμε να περιμένουμε ούτε στον τομέα του περιβάλλοντος και της προστασίας του κλίματος, αφού αυτή η Γερουσία δεν θα ψηφίσει κανένα νέο πρωτόκολλο. Αλλά και οι διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση για τη διατλαντική ζώνη ελεύθερων συναλλαγών (ΤΤΙΡ) θα δυσκολέψουν, αφού η ρεπουμπλικανική Αμερική θα είναι ακόμη πιο αδιάλλακτη σε ό,τι αφορά το... δίκιο του επενδυτή.
ΚΑΚΗ ΜΠΑΛΗ
