Βολιβία: Στα τέλη του 1999 και τις αρχές του 2000 η πόλη Κοτσαμπάμπα -η τρίτη μεγαλύτερη της χώρας- μετατράπηκε σε διεθνές σύμβολο των αγώνων ενάντια στην εμπορευματοποίηση του νερού. Η ιδιωτικοποίηση του τοπικού δικτύου ύδρευσης από την εταιρία Semapa οδήγησε στον τετραπλασιαμό των οικιακών τιμολογίων μέσα σε λίγους μήνες. Ακολούθησαν μαζικές διαδηλώσεις και συγκρούσεις με την αστυνομία που άφησαν πίσω τους έναν νεκρό και δεκάδες τραυματίες. Τον Απρίλιο του 2000, η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να ακυρώσει την μεταβίβαση επανεθνικοποιώντας το τοπικό δίκτυο ύδρευσης.
ΗΠΑ: Τον περασμένο Ιούνιο οι δημοτικές αρχές του χρεοκοπημένου Ντιτρόιτ αποφάσισαν να κόψουν την παροχή νερού σε περίπου 200.000 νοικοκυριά που δεν είχαν εξοφλήσει τους λογαριασμούς τους. Μετά την τοποθέτηση μετρητών πριν από μία δεκαετία, η τιμή του νερού για τα νοικοκυριά της πόλης αυξήθηκε κατά 120%. Ο ΟΗΕ καταδίκασε τη διακοπή της παροχής του νερού στα φτωχά νοικοκυριά κάνοντας λόγο για "παραβίαση του ανθρώπινου δικαιώματος στο νερό και άλλων διεθνών ανθρωπίνων δικαιωμάτων".
Ουρουγουάη: Οι ραγδαίες αυξήσεις της τιμής του νερού ύστερα από την ιδιωτικοποίηση της κρατικής εταιρείας ύδρευσης ανάγκασαν το 2004 την κυβέρνηση της χώρας να ανατρέψει το μέτρο θέτοντας και πάλι την εταιρεία υπό δημόσιο έλεγχο.
Γαλλία: Από την 1η Ιανουαρίου 2010 η δημόσια επιχείρηση Eau de Paris ανέλαβε τον έλεγχο του δικτύου νερού στο Παρίσι θέτοντας έτσι τέλος σε 25 χρόνια ιδιωτικού ελέγχου. Το 1985 ο τότε δήμαρχος Παρισιού και μετέπειτα πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ ιδιωτικοποίησε το δίκτυο παραδίδοντάς το στη Suez και τη Veolia, δύο από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές επιχειρήσεις που σήμερα θησαυρίζουν από το νερό. Οι επιχειρήσεις αυτές αποκόμιζαν "αστρονομικά κέρδη" και από το δίκτυο του Παρισιού, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά σχετική μελέτη.
