Στο κόμμα της Αριστεράς άναψαν και πάλι φωτιές κι αυτή τη φορά η πυρκαγιά μοιάζει ανεξέλεγκτη. Μετά τη φασαρία με τους αναποφάσιστους ψηφοφόρους, που άφησαν την Αριστερά για την «Εναλλακτική για τη Γερμανία» στις τοπικές αναμετρήσεις σε τρία ανατολικά κρατίδια, μετά τον καυγά για το αν ήταν ή όχι κράτος δικαίου η Ανατολική Γερμανία, τώρα έχει ξεσπάσει μια σύγκρουση για τα άγια των αγίων του κόμματος: την απόρριψη κάθε στρατιωτικής επέμβασης με γερμανική συμμετοχή. Από τότε που οι δολοφονικές συμμορίες του Ισλαμικού Κράτους απειλούν να καταλάβουν την κουρδική πόλη Κομπάνι και να σφαγιάσουν ένα έθνος το οποίο εδώ και πολλές γενιές ανήκει στα πλέον καταδιωκόμενα στον πλανήτη κλονίζεται μια από τις πιο βασικές αρχές της γερμανικής αριστεράς: Το «ποτέ πια πόλεμος».
Το κόμμα της Αριστεράς έχει εσωτερικεύσει αυτή τη φράση περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο κόμμα στην Γερμανία. Απορρίπτει κάθε επέμβαση του γερμανικού στρατού στο εξωτερικό. Και έχει ταχθεί εδώ και πολλά χρόνια -κι αυτό πρέπει να του πιστωθεί- υπέρ των Κούρδων και της αυτοδιάθεσής τους, διαδεχόμενο σ' αυτό το πεδίο τους Πράσινους. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η Αριστερά έγινε η προστάτιδα του κουρδικού λαού στη Γερμανία.
Γι' αυτό και οι σύντροφοι μπλέκουν τώρα σε μια συζήτηση που είναι τόσο συναρπαστική όσο και σχεδόν γελοία. Ο τίτλος της είναι: Σώστε τους Κούρδους! Αμέσως! Αλλά, παρακαλώ, χωρίς εμάς.
Δεκατέσσερα στελέχη της Αριστεράς, μεταξύ των οποίων και γνωστοί βουλευτές της μεταρρυθμιστικής πτέρυγας, έχουν συντάξει ένα κείμενο βασικών αρχών, στο οποίο περιλαμβάνεται και η απαίτηση για «στρατιωτική υποστήριξη» των Κούρδων εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ θα πρέπει να αναλάβει την πρωτοβουλία για την επέμβαση, η διεθνής κοινότητα πρέπει να δείξει στους τζιχαντιστές πού είναι τα όριά τους.
Στρατιωτική επέμβαση ναι, γερμανική συμμετοχή όχι
Το να τάσσεται η Αριστερά υπέρ μιας στρατιωτικής επέμβασης είναι επανάσταση. Ήδη έχει γίνει έξαλλη η βάση του κόμματος και η επικεφαλής της αριστερής πτέρυγας Σάρα Βάγκενκνεχτ χαρακτήρισε το κείμενο «αφελές». Η ασυμβίβαστη αντιπολεμική στάση θεωρείται αναπόσπαστο χαρακτηριστικό της Αριστεράς. Η αναθεώρησή της εκλαμβάνεται από πολλά μέλη του κόμματος ως η αρχή του τέλους. Γι' αυτό και οι εμπνευστές αυτής της συζήτησης απέφυγαν να σκεφτούν φωναχτά το θέμα μέχρι τέλους.
Όποιος καλεί τον ΟΗΕ να επέμβει και είναι πεπεισμένος ότι μόνο τα κανόνια μπορούν να σταματήσουν το Ισλαμικό Κράτος ανοίγει μια σημαντική συζήτηση. Αλλά στο τέλος θα πρέπει να μπορεί να εξηγήσει γιατί οι Γερμανοί πρέπει να παραμείνουν θεατές. Αυτό ακριβώς προσπαθούν να κάνουν οι συντάκτες του κειμένου: «Στρατιωτική επέμβαση ναι, γερμανική συμμετοχή όχι» λέει ο αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος Ντίτμαρ Μπαρτς. Με το επιχείρημα, ότι η Γερμανία εξαιτίας της ιστορίας της δεν επιτρέπεται να εμπλακεί ποτέ στρατιωτικά σε μια σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.
Είναι όμως η προέλαση του Χαλιφάτου στη Συρία και το βόρειο Ιράκ μέρος της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων; Κάπως πρόχειρα διαβάζει ο Μπαρτς την Ιστορία. Ένας άλλος συντάκτης επικαλείται το επιχείρημα ότι η άθλια κατάσταση του γερμανικού στρατού είναι αυτή που ουσιαστικά απαγορεύει ανάμειξη σε μια επέμβαση εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Αυτό το επιχείρημα είναι τόσο έωλο, όσο και η δήλωση ενός άλλου αριστερού βουλευτή, ότι δεν έφυγε από τους Πράσινους για να επιστρέψει πίσω στις δικές τους διαδρομές.
Και ο Γκρέγκορ Γκίζι; Λέει ότι ο πόλεμος είναι κακός. Όταν ζορίζουν τα πράγματα, η Αριστερά αρνείται να λερώσει τις αρχές της, ακόμη κι αν έτσι βοηθά να σωθούν οι Κούρδοι. Ας το πει ξεκάθαρα κι ας παραδεχθεί - όπως όλοι μας- ότι οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί είναι σε θέση να πεθάνουν για τον καλό σκοπό, αλλά δυστυχώς όχι οι Γερμανοί. Πρόκειται για κυνισμό; Όχι απαραίτητα. Μπορεί να το δει κανείς κι ανάποδα. Το «ποτέ πια πόλεμος» έχει τα όριά του. Όχι μόνο για την Αριστερά, αλλά για το σύνολο της χώρας.
