Ιρακινοί σουνίτες και σιίτες, Σέρβοι και Κροάτες, Τούτσι και Χούτου. Λαοί ανίκανοι να συμβιώσουν ειρηνικά, σύμφωνα με την επίσημη μεταψυχροπολεμική αφήγηση, με το άσβεστο μίσος να κουκουλώνεται απλώς από κάποια τυρανική εξουσία. Έλα όμως που κάποτε στο Ιράκ Σιίτες και Σουνίτες πολεμούσαν από κοινού τους αποικιοκράτες, οι οποίοι τουλάχιστον τότε δεν έμπαιναν στον κόπο να ψάχνουν για ανθρωπιστικά κίνητρα.
Κατά τα άλλα, η μέθοδος ήταν ίδια. Για να αντιμετωπίσει την εξέγερση της Μεσοποταμίας, το 1920, η βρετανική αυτοκρατορία έστειλε στο σημερινό Ιράκ 100.000 στρατιώτες. Το κόστος όμως αποδείχτηκε δυσβάσταχτο για τη χώρα που συνερχόταν ακόμη από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι, σύντομα ο τότε υπουργός Άμυνας, Ουίνστον Τσόρτσιλ πρότεινε στον τότε πρωθυπουργό, Λόιντ Τζωρτζ την ενδεδειγμένη λύση: "αεροπορική αστυνόμευση".
Και κάπως έτσι οι βόμβες άρχισαν να πέφτουν το Ιράκ από τις αρχές τις δεκαετίες του '20 με την "αστυνόμευση" να συνεχίζεται και μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας το 1932. Ο υπουργός Αεροπορίας λόρδος Τόμσον εξήγησε γιατί ήταν η πιο αποτελεσματική μέθοδος. "Σε καθυστερημένες, αραιοκατοικημένες χώρες, η εναλλακτική λύση είναι μια κατοχή από χερσαίες δυνάμεις τόσο ολοκληρωτική ώστε να σβήνει κάθε ίχνος ελπίδας ή πειρασμού αντίστασης. Κάτι τέτοιο θα προϋπέθετε μεγάλες δυνάμεις στρατευμάτων και τεράστια έξοδα". Η φρασεολογία μπορεί να έχει αλλάξει, αλλά η λογική παραμένει απαράλλαχτη.
