Σε πρώτη ανάγνωση η εικόνα που παρουσίασε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο την εβδομάδα που πέρασε ήταν άθλια. Οι ηγέτες των 28 κρατών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης μαζεύτηκαν στις Βρυξέλλες για να συμφωνήσουν στα γρήγορα, τουλάχιστον ποιος/ποια θα διαδεχθεί την «υπουργό Εξωτερικών» της Ευρώπης, βαρόνη Άστον, αν όχι και για τη στελέχωση των άλλων μεγάλων θέσεων που χηρεύουν. Κι αντ' αυτού έστησαν τον καυγά, χωρίς καν να αναφερθούν σε ονόματα - εάν αληθεύουν τα όσα είπαν κάποιοι απ' αυτούς μετά το πέρας της άκαρπης συνόδου κορυφής.
Εδώ ο κόσμος καίγεται, η ουκρανική κρίση στην άμεση γειτονιά της Ε.Ε. κλιμακώνεται, κι αυτοί δε μπορούν να τα βρουν στις... καρέκλες; Ή μήπως είναι τόσο δύσκολο να βρει κανείς μια καλύτερη Άστον, η οποία όσο να 'ναι δε θα περάσει στα βιβλία της Ιστορίας ως η λαμπρότερη διπλωμάτης όλων των εποχών;
Σε δεύτερη ανάγνωση η εικόνα της συνόδου ήταν ακόμη χειρότερη, αφού φάνηκε ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο η διαφορετική αντίληψη των κρατών μελών για το πόσο σκληρή στάση πρέπει να κρατήσουν έναντι της Ρωσίας - γι' αυτό έδωσαν μάχη οι Συντηρητικοί της Ανατολικής Ευρώπης ενάντια στην υπουργό Εξωτερικών της Ιταλίας Φρεντερίκα Μογκερίνι, την οποία δεν εμπιστεύονται ότι θα τρίξει τα δόντια στον Πούτιν.
Το πρόβλημα ήταν όλο το πακέτο, οι νέοι επίτροποι -τουλάχιστον αυτοί που θα πάρουν τα «βαριά» χαρτοφυλάκια, Οικονομικών, Εσωτερικής Αγοράς, Ενέργειας, Εξωτερικών, Περιβάλλοντος- ο επόμενος πρόεδρος του Συμβουλίου και ο επόμενος πρόεδρος του Eurogroup. Οι Συντηρητικοί ξέρουν ότι πρέπει συμβιβαστούν με τους Σοσιαλιστές και τους Φιλελεύθερους, αλλά δεν το θέλουν. Οι μεγάλες χώρες ξέρουν ότι κάτι πρέπει να δώσουν στις μικρές, αλλά δεν το θέλουν. Κι όλοι μαζί ξέρουν ότι πρέπει να βάλουν στα όργανα περισσότερες γυναίκες, αλλά δεν τις ψάχνουν.
Το παζάρι είναι σκληρό, θα κρατήσει τουλάχιστον μέχρι τις 30 Αυγούστου, αφού τότε είναι το επόμενο ραντεβού των «28», ενώ ο συμβιβασμός φαντάζει πολύ δύσκολος, αφού κάθε πρωθυπουργός θέλει στο τέλος να μπορεί να πουλήσει το αποτέλεσμα ως επιτυχία στο δικό του κοινό - εκτός ίσως από τον Βρετανό Ντέιβιντ Κάμερον, που θα θεωρηθεί ούτως ή άλλως χαμένος.
Οι Γάλλοι και οι Ιταλοί, ως οι ισχυροί του κλυδωνιζόμενου Νότου θέλουν να είναι σαφές και με την επιλογή των προσώπων, ότι την επόμενη πενταετία θα χαλαρώσει η λιτότητα. Γι' αυτό και το Παρίσι προωθεί στη θέση του Όλι Ρεν, τον πρώην υπουργό Οικονομικών Πιέρ Μοσκοβισί. Οι Γερμανοί, πάλι, δεν θέλουν τη χαλάρωση, γι' αυτό και κοντράρουν την επιλογή οποιουδήποτε θεωρούν... επιρρεπή στην παραγωγή ελλειμμάτων. Επειδή, όμως, ο γαλλογερμανικός άξονας έχει λίγες αντοχές, ο Σόιμπλε έσπευσε τις προάλλες να πει ότι δεν έχει τίποτε εναντίον του Μοσκοβισί. Αυτό που τον χαλάει είναι ότι η Γαλλία αργεί να τακτοποιήσει τα οικονομικά της.
Μικρότερες -αλλά όχι ανύπαρκτες- είναι οι έριδες και για τη διαδοχή του Χέρμαν βαν Ρομπέι, ίσως επειδή το μέχρι στιγμής φαβορί, η πρωθυπουργός της Δανίας, Χέλε Θόρινγκ - Σμιτ είναι και γυναίκα, και σοσιαλίστρια, και δεν ανήκει στην Ευρωζώνη.
Ωστόσο, υπάρχει και μια τρίτη πιο αισιόδοξη ανάγνωση του ναυαγίου αυτής της συνόδου κορυφής. Την περασμένη εβδομάδα έγινε μια μίνι δημοκρατική εξέγερση στις βαρετές Βρυξέλλες. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αυτό που εκπροσωπεί τη βούληση όσων Ευρωπαίων πάνε στις κάλπες, έβαλε φρένο στην παντοδυναμία των αρχηγών των κυβερνήσεων, επιβάλλοντας ως πρόεδρο της νέας Κομισιόν τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Κι αυτός με τη σειρά του, από τον νέο θεσμικό του ρόλο, του επικεφαλής του πιο κοινοτικού οργάνου της Ε.Ε. έβαλε κάποια όρια στις έντονα διακυβερνητικές διαθέσεις των «28». Δεν πρόκειται για την... επέλαση της δημοκρατίας και της ενίσχυσης της κοινοτικής μεθόδου, αλλά είναι ένα πρώτο βήμα.
