ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΟΥΝΤΑ
Η 28η Οκτωβρίου κάθε χρόνο σηματοδοτεί μια μεγάλη εθνική επέτειο για σύσσωμο τον Ελληνισμό. Όμως, για τον κόσμο του ποδοσφαίρου, είθισται να έχει -ως ημερομηνία- και μια διαφορετική χροιά. Είναι το ορόσημο για ορισμένους προπονητές, για τους οποίους η αμφισβήτηση έχει ξεκινήσει πολύ νωρίς! Ακόμα και από το καλοκαίρι κιόλας, όταν διεξάγονται τα φιλικά προετοιμασίας, η έκφραση "δεν θα κάνει παρέλαση" είναι μια από τις πιο διαδεδομένες στο ελληνικό ποδόσφαιρο και προσδιορίζει την απομάκρυνση του προπονητή από τον πάγκο μιας ομάδας πριν την έλευση της 28ης Οκτωβρίου...
Τα άσχημα ξεκινήματα διάφορων ομάδων (κακές εμφανίσεις και βαθμολογικές απώλειες) είναι η βασική αιτία που οδηγεί στην όξυνση της "προπονητοφαγίας", ενώ για κάποιες περιπτώσεις ισχύουν και κάποιοι άλλοι λόγοι, πιο εξειδικευμένοι ανά περίσταση... Η αγωνιστική περίοδος που διανύουμε συνιστά την πλήρη δικαίωση αυτής της έκφρασης, καθώς πριν διεξαχθούν οι φετινές μαθητικές και στρατιωτικές παρελάσεις οκτώ προπονητές (σε εφτά ομάδες της Σούπερ Λιγκ) έχασαν τη δουλειά τους, ενώ άλλοι δύο αμέσως μετά! Επίδοση ρεκόρ για τα τελευταία χρόνια, και ίσως όχι μόνο...
Οι συγκρίσεις με προηγούμενες χρονιές αναδεικνύουν την περίοδο 2013-2014 ως τη "νικήτρια", και την πιο... επιβλαβή για τους προπονητές. Ενδεικτικά να αναφέρουμε πως το 2004-2005, μέχρι την 28η Οκτωβρίου, είχαν απομακρυνθεί τρεις προπονητές, την επόμενη αγωνιστική χρονιά τέσσερις, και τη μεθεπόμενη τρεις. Το 2007-2008 έφυγαν τέσσερις, ενώ την επόμενη έγινε η έκπληξη..., καθώς όλοι, μα όλοι (μηδενός εξαιρουμένου...), παρέμεναν στη θέση τους. Από εκεί και πέρα, το 2009-2010 ο αντίστοιχος αριθμός έφτασε στους τρεις προπονητές, το 2010-2011 στους τέσσερις, το 2011-2012 μόλις δύο, ενώ πέρσι για άλλη μια φορά τέσσερις δεν... πρόλαβαν την παρέλαση.
Φέτος, οκτώ ομάδες έχουν αλλάξει από μια φορά τον προπονητή τους, ενώ η Βέροια πρόλαβε μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα να διώξει τρεις προπονητές... Την αρχή έκανε λίγες μόλις μέρες πριν ολοκληρωθεί ημερολογιακά το καλοκαίρι η Βέροια, που απομάκρυνε τον Στεβάνοβιτς. Με το που μπήκε ο Σεπτέμβρης, τη σκυτάλη πήρε ο Άρης με τη λήξη της συνεργασίας με τον Γιάννη Χατζηνικολάου. Ακολούθησαν, τον ίδιο μήνα, ο Νίκος Καραγεωργίου (Ξάνθη), ο Κάανεν (πάλι από τη Βέροια...) και προς έκπληξη πολλών ο Σάκης Τσιώλης, που εγκατέλειψε τον πάγκο του Αστέρα Τρίπολης, παρά το ομολογουμένως πολύ θετικό έργο του το διάστημα που κρατούσε τα ηνία της επαρχιακής ομάδας (από τα μέσα περίπου της περιόδου 2011-2012)...
Ο Οκτώβρης δεν αποδείχτηκε καλύτερος. Άλλοι τρεις προπονητές πήραν την άγουσα προς την οριστική και αμετάκλητη έξοδο από τα αποδυτήρια. Ο Αλέκος Βοσνιάδης του Απόλλωνα, ο Παύλος Δερμιτζάκης του ΟΦΗ (οι πολλές ισοπαλίες και η επιθετική δυστοκία αποτέλεσαν την αιτία του "διαζυγίου"), με τελευταίο θύμα τον Τάκη Λεμονή, που σταμάτησε τη συνεργασία του με τον Λεβαδειακό, ακριβώς δύο εβδομάδες πριν την εθνική εορτή. Αμέσως μετά την 28η Οκτωβρίου απολύθηκε ο Σάββας Παντελίδης από τον ΠΑΣ Γιάννινα και ο Ρουμάνος Στόικα από τη Βέροια!
Κάτω από τέτοιες προϋποθέσεις δεν μπορούμε να μιλάμε για "σοβαρό" ελληνικό ποδόσφαιρο. Όταν σ' όλες τις ποδοσφαιρικά "ανεπτυγμένες" χώρες οι παράγοντες δίνουν τα χρονικά περιθώρια στους προπονητές να δείξουν το "έργο" τους, στην Ελλάδα κάνουμε ακριβώς το αντίθετο. Όσοι προπονητές κατάφεραν να διατηρήσουν τη δουλειά τους, ή αυτοί που διαδέχτηκαν τους προπονητές που απομακρύνθηκαν, έχουν μπροστά τους δύσκολη δουλειά... Εξάλλου, μέχρι την επόμενη παρέλαση της 25ης Μαρτίου, κανείς τους δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχος...
