Του Μίλτου Λαζαρίδη*
Δύο εμβληματικές μορφές του ελληνικού μπάσκετ, που σηματοδότησαν τη ρομαντική εποχή του αθλητισμού, οι Γιώργος Αμερικάνος και Γιώργος Κολοκυθάς έφυγαν πρόωρα από τη ζωή αφήνοντας μια πικρή επίγευση που μοιραία προκαλεί η ανάμνηση της εποχής που οι δυο τους μεγαλούργησαν και που έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Ο ρομαντισμός στις μέρες μας αντιμετωπίζεται ως γραφικότητα κάποιων ξεπερασμένων παρεθολοντολάγνων που δεν μπορούν να αντιληφθούν την αναπόφευκτη, κατά τους ψευδοτεχνοκράτες "εκσυγχρονιστές", αντιμετώπιση του αθλητισμού ως καταναλωτικού προϊόντος "αθλητικού θεάματος".
Το υπόβαθρο σε επίπεδο συγκίνησης και συναισθήματος που άφησαν οι δύο αθλητές, το οποίο ξεπερνούσε τα στενά ομαδικά πλαίσια δεν βρήκε συνέχεια, παρ' όλο που ήταν ικανό να γεμίζει το Παναθηναϊκό Στάδιο με 30 και 40 χιλιάδες θεατές σε αγώνες πρωταθλήματος και να δημιουργεί παγκόσμιο ρεκόρ προσέλευσης κόσμου σε αγώνα μπάσκετ, με παρόντες τους οπαδούς και των δύο ομάδων, χωρίς διαχωρισμούς, ΜΑΤ και υβριστικά συνθήματα.
Δεν εκτιμήθηκε και δεν επιλέχθηκε ως έδαφος θεμελίωσης της νέας εποχής η κληρονομιά που άφησε η προηγούμενη γενιά, υιοθετώντας λογικές ψυχρής επιχειρηματικής διαχείρισης των αθλητικών πραγμάτων, που εκ του οικονομικού αποτελέσματος αποδείχθηκαν αδόκιμες και εντέλει τελείως ερασιτεχνικές και αντιεπιστημονικές.
Αν και υπήρξε βελτίωση στις γηπεδικές εγκαταστάσεις, στο επίπεδο αθλητών και στην οργάνωση των σωματείων, με αποτέλεσμα τις αθλητικές επιτυχίες που όντως είναι πολύ μεγάλες, το τίμημα είναι δυσβάσταχτο, σε σημείο που δημιουργεί την ανάγκη του επαναπροσδιορισμού της έννοιας της προόδου.
Είναι άραγε πρόοδος η αντικατάσταση της συλλογικής αντίληψης για τα αθλητικά πράγματα με την άποψη του ιδιοκτήτη της δεδομένης στιγμής, που σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορεί και δεν θέλει να διαχειριστεί την παράδοση του κάθε σωματείου, παρά μόνο, ό,τι έχει σχέση με τη δική του συμμετοχή, με συνεπακόλουθο τη μετατροπή των φιλάθλων σε ιδιωτικούς στρατούς και τους αθλητικούς αγώνες θέματα αστυνομικών δελτίων;
Είναι άραγε πρόοδος ο πληθωρισμός της τηλεόρασης, με την υπερπροσφορά αθλητικών γεγονότων που έχει εγκλωβίσει τον κόσμο στον καναπέ, με συνέπεια τη μετατροπή του σε απαθή αποχαυνωμένο θεατή, χωρίς διάθεση συμμετοχής σε οτιδήποτε παραπέμπει σε ομαδική δράση;
"Όποιος φεύγει αργοπεθαίνει, από την ψυχή του κάτι σκορπάει εδώ" λέει ο στίχος του Νίκου Ξυδάκη και αυτοί οι δύο σκόρπισαν πολλή ψυχή και συγκίνηση. Αν θα αργοπεθάνουν μαζί με ό,τι συμβολίζουν, εξαρτάται από εμάς.
* Ο Μίλτος Λαζαρίδης είναι πρώην διεθνής μπασκετμπολίστας. Έχει διατελέσει πρόεδρος του Συνδέσμου Αθλητών Καλαθοσφαίρισης Ελλάδας, πρόεδρος του Πανιωνίου ΓΣΣ και του ΤΑΚ Πανιώνιος, γενικός γραμματέας και αντιπρόεδρος της ΕΣΚΑ και γενικός γραμματέας της ΕΟΚ.
