ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΟΥΝΤΑ
Μια από τις πιο διαδεδομένες "επιχειρηματολογίες" που χρησιμοποιούν όσοι θέλουν να περιορίσουν τη σημασία των επιτυχιών, που σημειώνει το ελληνικό μπάσκετ, είτε σε επίπεδο συλλόγων, είτε στις εθνικές ομάδες, είναι αυτή που λέει πως "με το μπάσκετ ασχολούνται... πέντε - έξι χώρες". Παρακολουθώντας κανείς, όμως, τα Ευρωμπάσκετ, που έχουν διεξαχθεί μετά το 1987, όταν και το ελληνικό μπάσκετ άρχισε τη δική του πορεία προς την καταξίωση, καταλήγει σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πρόσφατη διοργάνωση στην Σλοβενία.
Παλιά, όντως, η υπόθεση χρυσό μετάλλιο ήταν μια υπόθεση για λίγους. Μέχρι και το Ευρωμπάσκετ της Ρώμης το 1991 (κομβικό έτος, καθώς στα τέλη του έπαψε να υπάρχει ως κρατική οντότητα η Σοβιετική Ένωση, ενώ δρομολογήθηκε η διάλυση και της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας), η ΕΣΣΔ είχε μετατρέψει τον θεσμό σε μια σχεδόν μονότονη διαδικασία... Σε 27 διοργανώσεις, η πάλαι ποτέ μεγάλη αθλητική (και όχι μόνο...) υπερδύναμη είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο 14 φορές.
Άλλες τρεις φορές, προπολεμικά, το χρυσό μετάλλιο πήγε σε χώρες που μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου προστέθηκαν στην ΕΣΣΔ (στη Λιθουανία το 1937 και το 1939, ενώ την παρθενική διοργάνωση είχε κατακτήσει το μακρινό 1935 η Λετονία). Η Γιουγκοσλαβία ακολουθούσε στο ίδιο χρονικό διάστημα με πέντε χρυσά μετάλλια. Οι υπόλοιποι τίτλοι είχαν διαμοιραστεί στην Τσεχοσλοβακία (1946), την Αίγυπτο (1949), την Ουγγαρία (1955), την Ιταλία (1983), και την Εθνική μας ομάδα (1987).
Από την έναρξη της καινούργιας -πολιτικά- εποχής που προέκυψε στην Ευρώπη, δημιουργήθηκε ένα νέο "στάτους κβο" και στο μπασκετικό στερέωμα. Νέες ισχυρές δυνάμεις προστέθηκαν στον χάρτη του αθλήματος. Με απαρχή το Ευρωμπάσκετ της Γερμανίας το 1993 και κατάληξη το πρόσφατο Ευρωμπάσκετ της Σλοβενίας, οκτώ διαφορετικές ομάδες μπόρεσαν να κατακτήσουν το χρυσό μετάλλιο. Η Γερμανία, η Γιουγκοσλαβία, η Ιταλία, η Λιθουανία, η Ελλάδα, η Ρωσία, η Ισπανία και η Γαλλία. Μέσα σε είκοσι χρόνια, δηλαδή, βρέθηκαν στην πιο ψηλή θέση του βάθρου σχεδόν τόσες χώρες, όσες στα πρώτα 56 χρόνια! Αν μη τι άλλο, υπάρχει ένας εντυπωσιακός πλουραλισμός και αυτό φανερώνει πως ασχολούνται αρκετές χώρες με το άθλημα σε υψηλό επίπεδο, σε πείσμα των αβασάνιστων και πρόχειρων "επιχειρημάτων" συκοφάντησης...
Όσον αφορά την τελευταία διοργάνωση της Σλοβενίας, το ενδιαφέρον υπήρξε μεγάλο, εξαιτίας του ανταγωνισμού μεταξύ πολλών ομάδων. Πέρα από την ιστορική γαλλική "δικαίωση", σημειώθηκε η επιστροφή της Κροατίας στα υψηλά πατώματα, η πρώτη σημαντική καταγραφή για την ομάδα της Ουκρανίας, το ελπιδοφόρο ξεκίνημα μιας νέας γενιάς Σέρβων καλαθοσφαιριστών, καθώς και η επαναφορά των Ιταλών σε θέσεις διεκδίκησης μιας διάκρισης (συμμετοχή στους προημιτελικούς, και διεκδίκηση πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας, που θα διεξαχθεί του χρόνου).
Επίσης, και η Φινλανδία με την παρουσία της, κυρίως στην πρώτη φάση της διοργάνωσης (με την εθνική μας να αποδεικνύεται το μεγαλύτερο της θύμα), είναι κάτι που αξίζει αναφοράς... Παραδοσιακές δυνάμεις με διακρίσεις, όπως η Ρωσία, η Τουρκία και η Γερμανία, καταποντίστηκαν εξαιτίας ακριβώς αυτού του ανταγωνισμού. Τελικά, επιμένουν ακόμη πως "με το μπάσκετ δεν ασχολούνται πολλοί", μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουν τα "ρηχά νερά" στο ελληνικό ποδόσφαιρο;
