Συνήθως λέμε ότι "έχουμε την εξαίρεση, για να επιβεβαιωθεί ο κανόνας". Όμως στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στίβου της Μόσχας δεν υπήρξε ούτε η παραμικρή "εξαίρεση" στον "κανόνα" ότι ο ελληνικός στίβος βρίσκεται σε διαρκή καθοδική τροχιά τα τελευταία χρόνια. Απορούμε μάλιστα με κάποιους "ειδήμονες", που χαρακτήρισαν "αξιοπρεπή" την ελληνική εμφάνιση στη ρωσική πρωτεύουσα...
Μετά τα "ρεκόρ" με τα κρούσματα ντόπινγκ που είχαμε από το 2004 και μετά, το... DNA του Έλληνα "κάτι έχει πάθει" και πλέον όχι μόνο δεν παίρνει μετάλλια σε μεγάλες διοργανώσεις, αλλά δεν καταφέρνει να μπει ούτε καν στην οκτάδα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, όπως έγινε τώρα στη Μόσχα. Με πέντε προκρίσεις σε τελικούς (Φιλιππίδης, Μπανιώτης, Πέρρα, Τσάτουμας, Τσιάμης) η Ελλάδα "κατάφερε" να μην πάρει καμία θέση καλύτερη από τη 10η και έτσι για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης δεν... βαθμολογήθηκε, δηλαδή δεν είχε ούτε έναν αθλητή ή αθλήτρια στην οκτάδα, κάτι βέβαια που κατάφεραν 60 συνολικά χώρες (οι 38 πήραν και μετάλλιο), μεταξύ των οποίων η δοκιμαζόμενη από τον εμφύλιο Αίγυπτος, αλλά και η... Βόρεια Κορέα!
Αν θεωρήσουμε ότι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ήταν αγώνας - στόχος για τους 17 Έλληνες και Ελληνίδες, που πήραν μέρος στη διοργάνωση και θεωρητικά θα έπρεπε να βρίσκονται στην καλύτερη τους φόρμα, αποτελεί ένα ακόμη αρνητικό ρεκόρ το γεγονός ότι στα αγωνίσματα που έγιναν μέσα στο στάδιο δεν υπήρξε Έλληνας ή Ελληνίδα που να βελτίωσε τις καλύτερες φετινές του επιδόσεις, με εξαίρεση την Σοφία Υφαντίδου στο έπταθλο, ένα αγώνισμα με ιδιαιτερότητες! Άξιοι αναφοράς είναι οι βαδιστές Αλέξανδρος Παπαμιχαήλ (16ος στους 63) και η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη (32η στις 62), που έκαναν τα καλύτερα φετινά ρεκόρ τους (η Ντρισμπιώτη και ατομικό) στα 20 χιλιόμετρα, αλλά και η Πόπη Αστροπεκάκη, που ήρθε 29η στις 70, που ήταν στην εκκίνηση του Μαραθωνίου.
Κάνοντας μια μικρή "έρευνα" στην προϊστορία της διοργάνωσης αποκαλύπτεται πόσο αρνητικό ρόλο για τον ελληνικό στίβο έκαναν -εκ του... αποτελέσματος- οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας και τα θέματα ντόπινγκ που προέκυψαν τότε, αλλά και τα επόμενα χρόνια. Μέχρι το 2004 σε 9 διοργανώσεις Παγκοσμίων Πρωταθλημάτων η Ελλάδα είχε κατακτήσει συνολικά 19 μετάλλια, από τα οποία τα 4 χρυσά, τα 6 αργυρά και τα 9 χάλκινα, ενώ τα τελευταία 10 χρόνια σε 5 διοργανώσεις η Ελλάδα έχει πάρει μόλις ένα μετάλλιο κι αυτό χάλκινο, με την Πηγή Δεβετζή το 2007 στην Οζάκα.
Επιπλέον πρέπει να μας εξηγήσουν όσοι "διερρύγνυαν τα ιμάτιά τους" για την αθωότητα των Ελλήνων πρωταθλητών και τους απάλλασσαν στις δικαστικές επιτροπές του ΣΕΓΑΣ πώς από τα 6 μετάλλια στη Σεβίλλη το 1999 και τα 5 μετάλλια στο Έντμοντον και στο Ελσίνκι (το 2001 και το 2003 αντίστοιχα) φέτος δεν είχαμε αθλητή ή αθλήτρια ούτε στην οκτάδα! Οι ίδιοι διοικούσαν τον ΣΕΓΑΣ τότε, οι ίδιοι τον διοικούν και σήμερα...
Τα συμπεράσματα γίνονται ακόμη πιο... καταθλιπτικά, αν συνυπολογίσει κανείς ότι οι Έλληνες αθλητές και αθλήτριες, από τους οποίους περίμενες να παρουσιάσουν τον καλύτερό τους εαυτό στη Μόσχα, είναι από τους λίγους νεαρούς Έλληνες που δεν επλήγησαν ουσιαστικά από την κρίση, καθώς οι περισσότεροι είναι "δημιουργήματα" της εποχής των "παχέων αγελάδων" της προηγούμενης δεκαετίας, ενώ ο ΣΕΓΑΣ είναι από τις ομοσπονδίες που επλήγησαν λιγότερο από τις μνημονιακές περικοπές, καθώς έχει καλύψει μεγάλα κενά στα οικονομικά του με σημαντικές χορηγίες, εκμεταλλευόμενος και τον Κλασικό Μαραθώνιο...
