Του Τάσου (Αναστασίου) Πανταζίδη
Στα τέλη του 19ου αιώνα, τα ομαδικά σπορ άρχισαν να αναπτύσσονται ραγδαία. Η εργατική τάξη όμως δυσκολευόταν να ακολουθήσει, καθώς οι εργάτες, για να παίξουν, έχαναν το μεροκάματο ή και τη δουλειά τους. Στις βιομηχανικές χώρες, οι εργάτες - αθλητές έβαλαν ως αίτημα να πληρώνονται από τις ομάδες τους για τον σαββατιάτικο αγώνα. Το ποδόσφαιρο στην Αγγλία και το American Football στις ΗΠΑ υπέκυψαν και δέχθηκαν να αμείβονται οι παίκτες. Ο επαγγελματισμός ήταν μια πολύ μεγάλη νίκη της εργατικής τάξης. Οι «ευγενείς» και οι πλούσιοι στην Αγγλία απάντησαν απαγορεύοντας τις αμοιβές στο άθλημα που ήλεγχαν, το Rugby.
Το 1895, οι σύλλογοι της (βιομηχανικής) βόρειας Αγγλίας υιοθετούν τον επαγγελματισμό και αποσχίζονται από τη Rugby Union δημιουργώντας τη Rugby League. Από τότε αρχίζει ένα ντόμινο εξελίξεων. Στην Αυστραλία, όπου οι μετανάστες λατρεύουν το Rugby, οι σύλλογοι League πολλαπλασιάζονται και κυριαρχούν.
Το '30, το League φτάνει στη Γαλλία. Εξαπλώνεται στον φτωχό Νότο, όπου οι μεγαλύτερες ομάδες Union μετατρέπονται σε League. Οι αριστοκράτες του Union εξαγριώνονται. Σπέρνουν με σπασμένα γυαλιά τα γήπεδα που παίζουν League, ξεφορτώνουν σε αυτά κάθε λογής μπάζα και τα πλημμυρίζουν με νερό πριν από τους αγώνες.
Αλλά η περίοδος αυτή, δεν είναι ευνοϊκή για τ' αφεντικά. Η Δεξιά αντιμετώπισε την κρίση του '30 με μείωση μισθών, περιορισμένο κοινωνικό κράτος και υποτίμηση του νομίσματος. Αυτά ανακούφισαν το κεφάλαιο, αλλά εξόντωσαν τους εργάτες. Από το '32 και μετά όμως, η γαλλική Αριστερά κυριαρχεί. Μέχρι τον πόλεμο, κυβερνούν αριστερές ή μετριοπαθείς κυβερνήσεις (με εργατικές νίκες στο «πύρινο» '36).
Το 1934, έρχεται και η ίδρυση της γαλλικής Ομοσπονδίας Rugby League. Σε λίγα χρόνια, οι ομάδες που έπαιζαν League κόντεψαν να ξεπεράσουν σε αριθμό αυτές του Union. Η αντιπαράθεση στο Rugby ήταν μέρος της διαρκούς μάχης εργατών - αφεντικών.
Η εισβολή των Γερμανών Ναζί στη Γαλλία, το 1940, φέρνει στην εξουσία τον Πεταίν και μαζί του όλη την παλιά γαλλική ολιγαρχία, μέρος της οποίας είναι και οι ιθύνοντες του Union, οι οποίοι βρίσκουν την ευκαιρία να πάρουν εκδίκηση. Στις 19 Δεκεμβρίου του 1941, το καθεστώς του Βισύ απαγορεύει το Rugby League. Καταργεί την ανεξάρτητη Ομοσπονδία του και αναγκάζει όσους ασχολούνται με αυτό να ενταχθούν στο Union. Κατάσχονται όλες οι εγκαταστάσεις, οι τραπεζικοί της λογαριασμοί και κάθε περιουσιακό της στοιχείο, τα οποία δόθηκαν στο Union και στο χάντμπολ.
Οι συνεργάτες των Ναζί, συνδέοντας το Rugby League με τις προπολεμικές κυβερνήσεις και με το εργατικό κίνημα, κατηγόρησαν το Rugby της εργατικής τάξης ως «διαφθορέα της νεολαίας». Απαγόρευσαν ακόμα και να χρησιμοποιείται η λέξη Rugby όταν γίνεται αναφορά σto League. Το ονόμασαν «παιχνίδι των 13» (στο League παίζουν 13 παίκτες σε κάθε ομάδα). Ως αποτέλεσμα, χιλιάδες αθλητές και φίλαθλοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το League και πολλοί από αυτούς και τον αθλητισμό γενικότερα.
Στελέχη του γαλλικού Rugby League, όπως ο Paul Barriere, στρατεύθηκαν στη γαλλική αντίσταση. Αυτοί ήταν που μετά το 1944 επανίδρυσαν το γαλλικό League. Χωρίς εφόδια, μιας και δεν τους επεστράφησαν ποτέ τα κλεμμένα εκατομμύρια φράγκα και οι εγκαταστάσεις. Μέχρι τo 1991 μάλιστα, συνεχίστηκε και η απαγόρευση της χρήσης του όρου Rugby.
To Rugby League σταδιακά ανέκαμψε και πήρε ξανά τη θέση του στο γαλλικό και διεθνές αθλητικό στερέωμα. Δεν ξαναπήρε όμως ποτέ την πρωτοκαθεδρία που είχε. Η εργατική τάξη, αυτή τη νίκη δεν την ξαναπέτυχε!
