O Oλυμπιακός κατέκτησε και φέτος το "νταμπλ" στο ποδόσφαιρο. Υπό κανονικές συνθήκες, μια τέτοια περίσταση αποτελεί ύψιστη επιτυχία, που θα ζήλευε κάθε ομάδα. Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Από τη λήξη του τελικού του προηγούμενου Σαββάτου με τον Αστέρα Τρίπολης, έχει ξεκινήσει μια έντονη συζήτηση που εστιάζει σε ένα κλίμα που δεν θα το έλεγε κανείς και ως το καλύτερο δυνατό...
Οι αποδοκιμασίες που ακούστηκαν λίγο καιρό πριν, κατά τη διάρκεια του ντέρμπι του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό στο Καραϊσκάκη, ήταν η αρχή. Παρά την άνετη κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον Ολυμπιακό, με δυσθεώρητες βαθμολογικές διαφορές, τη στιγμή που η ΑΕΚ υποβιβάζεται στην ερασιτεχνική και ο Παναθηναϊκός βιώνει το δικό του "Μνημόνιο", ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν ήταν ικανοποιημένος.
Τόσο η ευρωπαϊκή αποτυχία της ομάδας του Πειραιά (αποκλεισμός από τη Λεβάντε), όσο και το κακό θέαμα που παρουσίαζε κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου ο Ολυμπιακός, δημιούργησαν έναν διάχυτο αρνητισμό. Ο ίδιος ο πρόεδρος της ΠΑΕ, Βαγγέλης Μαρινάκης, εστίασε στη μέτρια απόδοση σε ομιλία του προς τους παίκτες αμέσως μετά τη "φιέστα" του πρωταθλήματος.
Η διαιτησία του Γιάχου, που κατά γενική ομολογία αλλοίωσε το αποτέλεσμα του τελικού του Κυπέλλου, ήταν "το κερασάκι στην τούρτα". Σύσσωμος ο ποδοσφαιρικός κόσμος επιδόθηκε σε εύρος σχολίων, αναλύσεων και επικρίσεων, που φθείρουν ακόμη περισσότερο το "προφίλ" του Ολυμπιακού. Είναι από τις λίγες φορές που μια ποδοσφαιρική ομάδα που έχει κατακτήσει το "νταμπλ" δεν κινείται στη σφαίρα της ικανοποίησης και της καθολικής αναγνώρισης, παρά τα όποια στοιχεία υπεροχής της.
Οι αναπόφευκτες συγκρίσεις με την ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού, που κέρδισε με το σπαθί της την εύφημο μνεία σύσσωμης της μπασκετικής ευρωπαϊκής κοινότητας, βαραίνουν εις βάρος του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού. Το μοντέλο των αδελφών Αγγελόπουλων κερδίζει τις προτιμήσεις της πλειοψηφίας των φίλων του συλλόγου. Ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός αμφισβητείται ακόμη και από τους μέχρι πριν από λίγες μέρες υποστηρικτές του. Η αποχώρηση σημαντικής μερίδας φίλων του Ολυμπιακού από την απονομή του Κυπέλλου στο ΟΑΚΑ περιγράφει το κλίμα συνιστώντας μια πρωτόγνωρη και ενδεικτική συνθήκη.
Πολλές φορές η βιτρίνα μιας κατάστασης αποτυπώνει και την ουσία της. Το γεγονός ότι ο κυρίαρχος στο ελληνικό ποδόσφαιρο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει τόσες πολλές επικριτικές στάσεις (ακόμα και "εντός των τειχών") είναι ένα δείγμα πως το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο βρίσκεται σε κρίση. Η αναξιοπιστία, η απογοήτευση, η αδιαφορία, η δυσπιστία ευδοκιμούν σε τέτοιο βαθμό που να πλήττεται η συνολική εικόνα.
Υπάρχει άραγε ελπίδα για μια ριζική αλλαγή και μάλιστα σύντομα; Όσο επικρατούν συγκεκριμένες νοοτροπίες στα μυαλά των "ηνιοκρατών" του αθλήματος, δύσκολα να αλλάξουν τα πράγματα. Τα "πέτρινα χρόνια" του ελληνικού ποδοσφαίρου βρίσκονται σε εξέλιξη. Η Πολιτεία, η ΕΠΟ, η Σούπερ Λιγκ μπορούν να κάνουν κάτι; Αν θελήσουν, ναι... Το θέμα είναι τι θέλουν επακριβώς… Γιατί, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, όλα τα στοιχεία θα αποτυπώνουν το υφιστάμενο τέλμα…
Η μοναδική ελπίδα για το ελληνικό ποδόσφαιρο ίσως είναι η υγιής αντίδραση των φίλων του Ολυμπιακού μετά το τέλος του πρόσφατου τελικού. Τι να τους κάνει τους -τόσους- τίτλους η μεγάλη ομάδα του Πειραιά, όταν οι κερκίδες του "Γ. Καραϊσκάκης" θα είναι άδειες; Σ' ένα τόσο απαξιωμένο προϊόν δεν θα υπάρχουν βέβαια τα επόμενα χρόνια και οι όποιοι χορηγοί έχουν απομείνει, για να μην μιλήσουμε για ευρωπαϊκές "πορείες".
Ειδικά ο Ολυμπιακός, αν ένιωθε πιο συχνά στο... πετσί του τη διαιτητική αδικία στην Ελλάδα (φέτος τελείωσε το πρωτάθλημα χωρίς να αδικηθεί ούτε σ' ένα ματς, δεν σφυρίχτηκε πέναλτι εις βάρος του, ενώ δεν αποβλήθηκε ούτε ένας παίκτης του!), ίσως ήταν και περισσότερο "προπονημένος" για να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες, όταν τον αντιμετωπίζουν "κόντρα" (π.χ. στον πρώτο αγώνα με τη Λεβάντε) οι ξένοι διαιτητές...
Κ. ΜΑΡΟΥΝΤΑΣ
