Ποιος φταίει; Ο προπονητής βέβαια...

Είναι δεδομένο ότι οι προπονητές αποτελούν τις περισσότερες φορές τα εύκολα θύματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι άμοιροι ευθυνών. Η πρόσφατη δήλωση του κορυφαίου Ζοσέ Μουρίνιο, ότι την επιτυχία την πιστώνονται οι ποδοσφαιριστές της εκάστοτε ομάδας, ενώ την αποτυχία την χρεώνεται ως επί το πλείστον ο προπονητής, ανταποκρίνεται κατά μεγάλο βαθμό στην πραγματικότητα.

Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι απλά. Όταν μια ομάδα δεν πηγαίνει καλά, οι πρόεδροι αναζητούν εξιλαστήριο θύμα προκειμένου να μην τους "αγγίξει" η ευθύνη. Και το εύκολο θύμα τις περισσότερες φορές είναι ο προπονητής. Η "Αυγή" έψαξε όλους τους προπονητές που έχουν περάσει από τη μεγάλη κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος τα τελευταία δέκα χρόνια και τα νούμερα σοκάρουν. Φέτος μόνο, έγιναν 26 αλλαγές προπονητών, συμπεριλαμβανομένων και των υπηρεσιακών τεχνικών, που δεν γίνεται να μείνουν εκτός. Γιατί κάποιες φορές παραμένουν για ένα ή δύο ματς, αλλά άλλες αναλαμβάνουν να οδηγήσουν την ομάδα μέχρι τη λήξη του πρωταθλήματος, όπως έγινε φέτος με τον Γιάννη Βονόρτα στον Παναθηναϊκό. Επομένως, δεν μπορούν να αποκλειστούν.

Από τον πάγκο του Άρη μόνο φέτος πέρασαν πέντε προπονητές, ενώ από την Ξάνθη τέσσερις, με τον Ουζουνίδη να ξεκινάει και να επιστρέφει για δεύτερη φορά στο τέλος! Ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι ακόμα και στον Ολυμπιακό, που από νωρίς είχε εξασφαλίσει μια πολύ καλή διαφορά στην κορυφή και είχε αξιοπρεπή παρουσία στο Τσάμπιονς Λιγκ, ο προπονητής άλλαξε με την αιτιολογία ότι η ομάδα δεν έπαιζε καλό ποδόσφαιρο! Ο Αντώνης Νικοπολίδης που τον αντικατέστησε ανέλαβε να σφίξει τα λουριά στα αποδυτήρια και να στρώσει τον δρόμο για τον "λαμπερό" Μίτσελ, που ως ποδοσφαιριστής είχε γράψει ιστορία. Και με τον Ισπανό στον πάγκο όμως οι οπαδοί των "ερυθρολεύκων" αποδοκίμασαν την ομάδα για την εικόνα της, γεγονός που δείχνει περίτρανα ότι το θέμα δεν ήταν μόνο ο προπονητής.

Οι μοναδικές ομάδες που πορεύτηκαν με τον ίδιο τεχνικό μέχρι τέλους ήταν ο Αστέρας Τρίπολης, ο οποίος μπήκε στα "πλέι οφ" και έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου, και ο ΠΑΣ Γιάννινα. Να θυμίσουμε ότι ο Σάκης Τσιώλης, ο οποίος έχει "χτίσει" τον εντυπωσιακό φετινό Αστέρα, πέρυσι είχε γίνει αποδιοπομπαίος τράγος στον Άρη. Ένα ακόμα γεγονός που δείχνει την επιφανειακή αντιμετώπιση των διοικούντων. Είναι δεδομένο ότι σε τόσο μικρά χρονικά διαστήματα δεν γίνεται ένας προπονητής να διορθώσει τα κακώς κείμενα και να επιφέρει συνταρακτικές αλλαγές. Επίσης είναι δεδομένο ότι πολλές φορές γίνονται βιαστικές κινήσεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η πρόσληψη του Φάμπρι στον Παναθηναϊκό, ο οποίος κατάφερε σε μικρό χρονικό διάστημα να στρέψει την πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών εναντίον του, χωρίς παράλληλα να βελτιώσει την εικόνα της ομάδας, και έφυγε κακήν-κακώς. Επίσης χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ξάνθης, που έδιωξε τον Ουζουνίδη για να επιστρέψει σε αυτόν αφού πρώτα παρέλασαν από τον πάγκο της ο Δανιήλ, ο Παπαδημητρίου και ο Κωστένογλου. Ο Δημήτρης Ελευθερόπουλος, που σε όλο τον πρώτο γύρο είχε γίνει αποδέκτης διθυραμβικών κριτικών, στον δεύτερο έφυγε από τον Πανιώνιο έχοντας γίνει αποδέκτης αποδοκιμασιών.

Παρ' ότι φέτος έχουμε γράψει ένα ξεχωριστό ρεκόρ με τις 27 συνολικά αλλαγές προπονητών, και τα προηγούμενα χρόνια τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Με εξαίρεση την περσινή χρονιά, όπου υπήρξαν 14 αλλαγές, τις σεζόν που προηγήθηκαν ελάχιστοι τεχνικοί κατάφεραν να στεριώσουν. Οι λιγότερες αντικαταστάσεις της τελευταίας δεκαετίας έγιναν την χρονιά 2005-06, όπου, με εξαίρεση τον Πανιώνιο, την Καλλιθέα και δευτερευόντως τον ΠΑΟΚ, οι περισσότερες ομάδες έμειναν σταθερές. Η... συνήθεια ωστόσο συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια και δείχνει καλά ριζωμένη στο ελληνικό ποδόσφαιρο, που αναζητά συνεχώς πρόσωπα για να αναλάβουν την ευθύνη μιας αποτυχίας, η οποία συνήθως ξεκινάει από την κορυφή και απλώνεται σε όλο το ποδοσφαιρικό τμήμα.