Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που σε όλους τους τομείς της κοινωνικής καθημερινότητας, συνήθως, όλα ορίζονται από τον πρόσκαιρο ωφελιμισμό, το ποδόσφαιρο δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Κάθε χρόνο, σε όλες τις κατηγορίες, οι τελευταίες αγωνιστικές είναι μια πρόκληση για όσους θέλουν ακόμα να πιστεύουν σε αξίες. Έχοντας ως μπούσουλα το παρελθόν, αναζητούμε από πριν σε ποια ματς θα ανακαλύψουμε τις καινούργιες "ομορφιές", που θα παραλάβουν τη σκυτάλη και θα γεμίσουν το αποθηκευτήριο των εμπειριών μας.
Σεζόν 2012-2013. Kυριακή, 14 Απριλίου 2013 - 29η αγωνιστική. Μία πριν το τέλος... Με μια θέση για την Ευρώπη να είναι ανοιχτή και μια θέση για τον "καιάδα" της επόμενης κατηγορίας να αναζητεί κάτοχο... Πώς θα μπορούσε να διεξαχθεί διαφορετικά αυτή η αγωνιστική από έναν κανόνα που δεν έχει καν εξαιρέσεις;
"Ντου" κουκουλοφόρων και μη στο ΟΑΚΑ, με αποτέλεσμα τη διακοπή του αγώνα και τη μεταφορά της τύχης του στα αρμόδια πειθαρχικά όργανα, επιθέσεις σε πούλμαν, εγκλωβισμοί σε... ασανσέρ και επίθεση σε δημοσιογράφο στο Φάληρο, σε ένα ματς χωρίς καν βαθμολογικό ενδιαφέρον… Γεγονότα στο ημίχρονο του ΟΦΗ - Ατρόμητος, με τους φιλοξενούμενους να μην μπορούν να μπουν στα αποδυτήρια, άνετη πεντάρα του 15ου -μέχρι τότε- απέναντι στον δευτερότριτο του φετινού πρωταθλήματος…
Οι τελευταίες αγωνιστικές είναι ο πραγματικός καθρέφτης του ελληνικού ποδοσφαίρου. Όταν κάποιος στα εύκολα χρησιμοποιεί κάθε τρόπο, στα πολύ δύσκολα, εκεί που έχει πραγματική ανάγκη γιατί κρίνονται όλα με εσχατολογικούς όρους, τότε είναι που θα επιστρατεύσει οτιδήποτε διαθέσιμο μπορεί να τον εξυπηρετήσει. Έννοιες όπως "τιμιότητα", καταστάσεις όπως να "κριθούν όλα στον αγωνιστικό χώρο" είναι εντελώς ξένες για την πραγματικότητα που βιώνουμε. Σε μεγάλο ποσοστό, για να μην είμαστε εντελώς άδικοι…
Το μεγάλο θέμα είναι ότι όλα αυτά ανακυκλώνονται κάθε χρόνο. Αν ρίξουμε μια πρόχειρη ματιά σε παρελθούσες καταστάσεις, θα δούμε πως τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Ενδεικτικά να θυμηθούμε, ένα Άρης - Ηρακλής λίγα χρόνια πριν (που διεκόπη), ένα Λεβαδειακός - Ολυμπιακός παλιότερα, ένα Ολυμπιακός - Κέρκυρα πέρσι. Και σε αυτή την περίπτωση δεν έχει σημασία τόσο το όνομα των ομάδων, όσο η γενικότερη κατάσταση.
Αν κάποιος επιχειρήσει να ανατρέξει σε παλιότερες ανακοινώσεις και δηλώσεις μετά το πέρας των υποχρεώσεων κάθε ομάδας, αξίζει να σταθεί σε όσα λένε κυρίως αυτοί που θίγονται. Ο πρόεδρος του Εργοτέλη πέρσι, για παράδειγμα, είπε πολλά. Πάντα, σε τέτοιες περιπτώσεις, υπάρχουν αυτοί που επικροτούν και αυτοί που ειρωνεύονται. Ανάλογα με το άρμα στο οποίο έχει προστρέξει ο καθένας για να εξασφαλιστεί…
Πολλές υποψίες και μεγάλη "θυμηδία", λοιπόν, μας προκαλούν με περισσή συχνότητα οι τελευταίες αγωνιστικές. Το τι ισχύει επακριβώς κάθε φορά είναι μια υπόθεση που θα έπρεπε να απασχολεί τα αρμόδια όργανα. Εκεί τα αποτελέσματα είναι μηδαμινά. Μοιάζει κάθε χρόνο να εξαντλούνται όλα στα φραστικά παράπονα των όποιων αδικημένων. Επί της ουσίας, τίποτα δεν αλλάζει, παρότι "θίγεται το προϊόν"… Αυτό που προέχει για ορισμένους, είναι να τα "φέρουν βόλτα" οι ίδιοι. Εκεί εξαντλείται το ενδιαφέρον τους. Όμως, αυτό που μετράει είναι το γενικότερο κλίμα, που οσμίζονται οι αγνοί φίλοι του αθλήματος και που τους απομακρύνει ολοένα και περισσότερο από κάθε ενασχόληση με τα δρώμενα. Νοιάζεται κανένας γι' αυτό;
