Ο Χουσεΐν Αμπάς γεννήθηκε πριν από 29 χρόνια στην Παλαιστίνη, σε ένα χωριό κοντά στα σύνορα με το Ισραήλ. Οι παιδικές του μνήμες είναι ταυτισμένες με το ποδόσφαιρο, αλλά και με τον φόβο. Τον φόβο που ένιωθε κάθε φορά που έβγαινε να παίξει ποδόσφαιρο με τα άλλα παιδιά κοντά στο σπίτι του, τον φόβο που αργότερα εξελίχθηκε σε τραύμα όταν έχασε φίλο στα 18 μόλις χρόνια του, τότε που προβολείς, αλλά και γόνατα παιδιών γίνονταν θρύψαλα από πυροβολισμούς των Ισραηλινών κατά τη διάρκεια προπόνησης. Ένας φόβος που τον συνόδευε κάθε φορά που χρειαζόταν να περάσει από έλεγχο για να πάει στο σχολείο ή στο πανεπιστήμιο.
Γι’ αυτό και στα 23 του δεν υπολόγισε τον φόβο όταν αποφάσισε να διασχίσει σύνορα τριών χωρών για να φτάσει στην Ελλάδα, αρχικά στο καμπ της Σάμου και έπειτα στο λιμάνι του Πειραιά. Εκεί, στις προβλήτες που μετατράπηκαν σε νησίδα αλληλεγγύης για χιλιάδες πρόσφυγες, ο Χουσεΐν «ξανασυναντήθηκε» με το ποδόσφαιρο παίζοντας έξω από τη σκηνή.
Ακολούθησε ο Ατρόμητος Κερατσινίου και έπειτα η Ελπίδα Προσφύγων, που έγινε η «γέφυρα» ώστε ο νεαρός Παλαιστίνιος να βγάλει δελτίο της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και να γίνει ο πρώτος πρόσφυγας που κατάφερε κάτι τέτοιο. Πλέον αγωνίζεται σε ποδοσφαιρική ομάδα του Λουξεμβούργου κάνοντας πριν από κάποιους μήνες ακόμη ένα ταξίδι ζωής και ένα νέο ξεκίνημα.
Έξι χρόνια μακριά...
Τον αναζητήσαμε με αφορμή τη νέα επίθεση του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας και μας μετέφερε την αγωνία του για τα μέλη της οικογένειάς του. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην ΑΥΓΗ, ο Παλαιστίνιος ποδοσφαιριστής μιλάει για ανάλογες επιθέσεις του παρελθόντος, για το ποδόσφαιρο στη χώρα του, για τους φίλους που έχασε και για τις δυσκολίες που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει, τις οποίες καλείται να ξεπεράσει κάθε παιδί που μεγαλώνει υπό τον φόβο των βομβαρδισμών και με όνειρο την ελευθερία.
«Βρίσκομαι μακριά από το σπίτι μου, τη χώρα μου, την οικογένειά μου έξι χρόνια. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι να βρίσκομαι μακριά από την οικογένειά μου αυτές τις ώρες. Προσπαθώ να επικοινωνώ καθημερινά μαζί τους. Είναι πολύ δύσκολη η κατάσταση μετά τη νέα επίθεση, άνθρωποι χάνονται από τα σπίτια τους, απαγορεύεται να κυκλοφορήσουμε και τώρα έχουμε τους Ισραηλινούς να σκοτώνουν τα παιδιά μας και να καταστρέφουν τα σπίτια και τη χώρα μας» θα μας πει αρχικά ο Χουσεΐν.
Πυροβολούν τα πόδια και τα όνειρα
Αναφερόμενος σε ανάλογες επιθέσεις στο παρελθόν και τις μνήμες που έχει, θα συμπληρώσει: «Για να είμαι ειλικρινής, είναι δύσκολο να θυμάμαι το παρελθόν, με σκοτώνει μέσα μου. Θυμάμαι όταν καταστράφηκε ολοσχερώς η πόλη, όπως και το σπίτι μας. Θυμάμαι πως σκότωσαν έναν φίλο μου που παίζαμε μαζί ποδόσφαιρο, θυμάμαι τις επιθέσεις που δεχόμασταν όταν δεν μας άφηναν να πάμε στο σχολείο μας, θυμάμαι τον ήχο από το κλάμα μιας γυναίκας και τα παιδιά να φωνάζουν ‘μαμά’ τρομαγμένα, τον ήχο των ελικοπτέρων, των ασθενοφόρων και των βομβών».
Οι Παλαιστίνιοι αγαπούν το ποδόσφαιρο και κατά καιρούς κάνουν τον γύρο του κόσμου μέσω Διαδικτύου φωτογραφίες μικρών παιδιών να παίζουν μπάλα μέσα ανάμεσα στα συντρίμμια. Οι μνήμες του Χουσεΐν Αμπάς είναι οδυνηρές ακόμη και σε σχέση με το ποδόσφαιρο, καθώς αυτό που θυμάται είναι τους Ισραηλινούς να ρίχνουν δακρυγόνα και να πυροβολούν κατά τη διάρκεια προπονήσεων.
Είναι αρκετοί οι ποδοσφαιριστές στην Παλαιστίνη που πυροβολήθηκαν στα πόδια ακριβώς για να μην ξαναπαίξουν ποδόσφαιρο, ενώ είναι αρκετά συχνό το φαινόμενο επαγγελματίες παίκτες να μην μπορούν να ταξιδέψουν εκτός συνόρων για παιχνίδια με την Εθνική τους ομάδα. «Δεν μπορούσαμε να ταξιδέψουμε από πόλη σε πόλη, έχασα φίλους μου εξαιτίας τους, χάσαμε τα όνειρά μας, φώλιασε στις καρδιές μας ο φόβος. Έχουμε καλούς ποδοσφαιριστές στην Παλαιστίνη και φοβούνται τη δημιουργία μιας δυνατής Εθνικής ομάδας».
«Πώς κοιμάστε ήσυχοι όταν το Ισραήλ σκοτώνει παιδιά;»
Ρωτήσαμε τον Χουσεΐν Αμπάς να μας πει πώς νιώθει όταν διαβάζει ή ακούει διάφορες απόψεις ίσως αποστάσεων. Ο 29χρονος δίνει μια ξεκάθαρη απάντηση: «Ο καθένας μπορεί να πει ό,τι θέλει, εγώ θέλω να τονίσω πως στην Παλαιστίνη γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, δεν παλεύουμε για χρήματα, καριέρες ή δύναμη. Παλεύουμε για τα όνειρά μας, τη γη μας, τα σπίτια μας. Σεβόμαστε κάθε τι που λέγεται για την Παλαιστίνη, είτε είναι θετικό είτε είναι αρνητικό».
Κλείνοντας ο Παλαιστίνιος ποδοσφαιριστής στέλνει μήνυμα στους Έλληνες, αλλά και στη διεθνή κοινότητα: «Θέλουμε ελευθερία, πρέπει να νιώθουμε ότι έχουμε ζωή. Φανταστείτε ότι είναι το σπίτι σας, η χώρα σας. Πώς μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι τα βράδια και το Ισραήλ να σκοτώνει παιδιά, να καταστρέφει σπίτια; Πώς μπορείτε να τρώτε ήσυχοι και ταυτόχρονα να βλέπετε γυναίκες να κλαίνε τα παιδιά τους;
Ελπίζω να μπορείτε να κάνετε κάτι, ακόμη και μία λέξη σας για εμάς είναι αρκετή. Χρειαζόμαστε την υποστήριξή σας, είμαστε άνθρωποι σαν κι εσάς και θέλουμε ελευθερία. Σας παρακαλώ, ξυπνήστε, όλοι μαζί μπορούμε να το σταματήσουμε, να σταματήσουμε την αδικία. Η Ελλάδα είχε πάντα ανοιχτές τις πόρτες και τις καρδιές της, πάντα άπλωνε ένα χέρι βοήθειας. Τώρα σας χρειαζόμαστε, τώρα χρειαζόμαστε αυτό το χέρι».
