Δεν ήταν από τους καλύτερους τελικούς που έχουμε δει και, από τη στιγμή που κρίθηκε στα πέναλτι, ένας λόγος παραπάνω για να ξεκινήσουν συζητήσεις επί συζητήσεων για το αν η Ρεάλ Μαδρίτης άξιζε ή όχι να... ανέβει για 11η φορά στην ιστορία στην κορυφή της Ευρώπης.
Η ομάδα του Ζινεντίν Ζιντάν (νικήτρια με 5-3 στα πέναλτι, 1-1 κανονικός αγώνας και παράταση) πήρε το προβάδισμα στο πρώτο μέρος και χωρίς να είναι εκθαμβωτική ενέπνεε αυτοπεποίθηση, φτάνοντας δύο φορές κοντά σ' ένα δεύτερο γκολ.
Η Ατλέτικο βγήκε στην επανάληψη σαφώς καλύτερη, αλλά ήρθε εκείνο το πέναλτι του Αντουάν Γκριζμάν στο οριζόντιο δοκάρι, για να καλλιεργήσει την εντύπωση πως θα πάθαινε ό,τι στους δύο προηγούμενους τελικούς, με την Μπάγερν το 1974 και με τη Ρεάλ πρόπερσι. Ήρθε όμως το γκολ του εξαιρετικού Καράσκο για δώσει και πάλι ψυχολογία στην ομάδα του Ντιέγκο Σιμεόνε, όμως τις ευκαιρίες για δεύτερο γκολ τι είχε η Ρεάλ!
Στη διαδικασία των πέναλτι ανείπωτη η πίκρα του φιλότιμου Χουανφράν (και της ομάδας του, της Ατλέτικο), που έχασε το πέναλτι και, τι ειρωνεία, το πέμπτο "φαρμακερό" πέναλντι της Ρεάλ το έβαλε ο Ρονάλντο, που στο τερέν ήταν "άφαντος".
Τ.Β.
