TOY KΩΣΤΑ ΜΑΡΟΥΝΤΑ
Η πρόκριση της Φενέρμπαξε / Ούλκερ στο φάιναλ φορ της φετινής Ευρωλίγκα αποτελεί μια σημαντική επιτυχία για το μπάσκετ της Τουρκίας, με δεδομένο πως, παρ' ότι τα τελευταία χρόνια οι μεγαλύτερες ομάδες της χώρας (Φενέρ, Εφές, Γαλατασαράι, Μπεσίκτας) είχαν διαθέσει μεγάλα χρηματικά ποσά για τη μετεγγραφική ενίσχυση, αλλά και την έλευση σπουδαίων ξένων προπονητών, δεν έφταναν «στη γη της επαγγελίας».
Η Φενέρ, λοιπόν, μετά το «σκούπισμα» στη φάση των 8 της περσινής νικήτριας του θεσμού Μακάμπι Τελ Αβίβ με 3-0, έγινε η πρώτη τουρκική ομάδα που φτάνει στο φάιναλ φορ μετά την Εφές, που το είχε σημειώσει στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας (2001). Σε τέτοιες καταστάσεις υπάρχει πάντα ένας ή και περισσότεροι πρωταγωνιστές. Στην περίπτωση της Φενέρ δεν θα ήταν υπερβολή να ονοματίσουμε ως βασικό πρωταίτιο της επιτυχίας τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, έναν προπονητή που εδώ και πολλά χρόνια διαπρέπει στους διάφορους πάγκους στους οποίους κατά καιρούς βρίσκεται.
Ο «Ζοτς» ανέλαβε την τουρκική ομάδα στις αρχές της περσινής αγωνιστικής περιόδου, αλλά «κατά παρέκκλιση» των συνηθειών του απέτυχε να την οδηγήσει στο φάιναλ φορ, παρ' ότι κατέκτησε τον εγχώριο τίτλο. Αυτό, όμως, απ' ό,τι φάνηκε στην πράξη, «πείσμωσε» τον Ομπράντοβιτς και τον υποχρέωσε σε σκληρότερη δουλειά, με το τελικό αποτέλεσμα να τον δικαιώνει...
Ρίχνοντας μια ματιά στο «παλμαρέ» του Ομπράντοβιτς, συνειδητοποιείς πολύ εύκολα πως πρόκειται για μία από τις σπουδαιότερες μορφές του σύγχρονου ευρωπαϊκού μπάσκετ, αν όχι την κορυφαία. Από το ξεκίνημα κιόλας της προπονητικής του καριέρας το 1991, που προήλθε από μια αιφνίδια πρόταση της εμβληματικής φυσιογνωμίας του γιουγκοσλαβικού μπάσκετ, τον Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς, και ενώ ακόμα ήταν παίκτης, έδειξε πως κάτι σημαντικό βρισκόταν στα σκαριά… Το 1992, σε ηλικία 32 χρόνων, οδήγησε την Παρτίζαν Βελιγραδίου στον τίτλο της Πρωταθλήτριας Ευρώπης σ' έναν αλησμόνητο τελικό (71-70 την Μπανταλόνα) στην Κωνσταντινούπολη!
Από τότε, ο ίδιος έχει στεφθεί άλλες εφτά φορές νικητής του θεσμού με άλλες τρεις ομάδες, με τον Παναθηναϊκό να κατέχει τη "μερίδα του λέοντος", αφού οι «πράσινοι» με τον Ομπράντοβιτς στον πάγκο τους κατέκτησαν πέντε φορές το τρόπαιο. Οι υπόλοιπες ομάδες που καθοδήγησε μέχρι το υψηλότερο σκαλί του βάθρου είναι η Μπανταλόνα στον αλησμόνητο τελικό του Τελ Αβίβ με τον Ολυμπιακό του Γιάννη Ιωαννίδη το 1994 και την επόμενη κιόλας χρονιά η Ρεάλ Μαδρίτης με αντίπαλο πάλι τους Πειραιώτες. Ο Ομπράντοβιτς συνολικά έχει βρεθεί 14 φορές στο φάιναλ φορ, κάτι που σημαίνει πως περισσότερες από τις μισές φορές έχει φύγει από αυτά ως πρώτος και θριαμβευτής. Στις πρώτες του επιτυχίες ο Σέρβος τεχνικός είχε χαρακτηριστεί "Γκαστόνε", αλλά η συνέχεια απέδειξε ότι δεν ήταν θέμα τύχης, καθώς "σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να είναι σύμπτωση"...
Αξίζει να σημειωθεί πως έχει κατακτήσει και δύο φορές το πάλαι ποτέ Κύπελλο Σαπόρτα (με τη Ρεάλ και την Μπενετόν Τρεβίζο), ενώ δεν του λείπουν οι διακρίσεις και με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας / Σερβίας και σε Ευρωμπάσκετ και σε Μουντομπάσκετ -στα οποία έχει φτάσει ως το χρυσό μετάλλιο-, αλλά και σε Ολυμπιακούς, με το ασημένιο μετάλλιο στην Ατλάντα το 1996. Όσον αφορά εγχώριους διασυλλογικούς τίτλους στις διάφορες ομάδες που έχει προπονήσει, θα σταθούμε στην καταγραφή του «σαρωτικού» περάσματός του από τον πάγκο του Παναθηναϊκού, με τα 11 πρωταθλήματα και τα 7 κύπελλα σε 13 χρόνια! Με την καταμέτρηση των επιτυχιών του να φαίνεται πως θα συνεχιστεί για αρκετά χρόνια και στο μέλλον...
