ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΟΥΝΤΑ
Δεν έχουν μαζευτεί απλά κάποια σύννεφα, αλλά έχει γεμίσει ο γαλανόλευκος ουρανός από αυτά! Μέσα σε λίγους μήνες, το κλίμα ευφορίας που επικρατούσε μετά την αξιόλογη παρουσία της Εθνικής Ομάδας ποδοσφαίρου στο Μουντιάλ της Βραζιλίας έχει δώσει τη θέση του στην απογοήτευση και την απαξίωση. Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν η ομάδα του Κλαούντιο Ρανιέρι πραγματοποιεί ένα ξεκίνημα που θυμίζει τα "πέτρινα χρόνια" της απόλυτής της μετριότητας...
Αν η εντός έδρας ήττα στην πρεμιέρα από τη Ρουμανία ήχησε ως καμπανάκι "προσγείωσης" (με το δεδομένο πως προκρίνονται οι δύο πρώτοι του ομίλου και πως ο τρίτος πάει σε μπαράζ, ελάχιστοι ανησύχησαν πραγματικά...), η ισοπαλία στη Φινλανδία δεν ήταν και κακό αποτέλεσμα, τι να πει κανείς μετά την ήττα-σοκ (0-2 στο "Γ. Καραϊσκάκης") από τη Βόρεια Ιρλανδία; Μια ομάδα που, αν κοιτάξει κάποιος τη σχετική κατάταξη της UEFA βρίσκεται πολύ χαμηλότερα από τη δική μας, κάτι εντελώς αντίστροφο από την τωρινή βαθμολογική θέση των δύο ομάδων στο πλαίσιο του 6ου προκριματικού ομίλου του Euro 2016, με την ομάδα του Μάικ Ο' Νιλ να προηγείται οκτώ ολόκληρους βαθμούς από την ομάδα του Ρανιέρι κι ενώ έχουν γίνει μόνο τρεις αγωνιστικές!
Έτσι όπως τα κατάφερε η Εθνική μας, χρειάζεται πλέον, πέρα από τη δική της ανάκαμψη, να χάσουν οι άλλες ομάδες (Β. Ιρλανδία, Ρουμανία, Ουγγαρία και Φινλανδία) όσο το δυνατόν περισσότερους βαθμούς. Πολλοί ανασύρουν στις μνήμες τους πράγματα και καταστάσεις που από την εποχή του Ότο Ρεχάγκελ είχανε ξεχασθεί. Είναι τραγικό να ανατρέχει κάποιος στο να ψάχνει πότε στο παρελθόν η Εθνική είχε κάνει παρόμοιο ή και χειρότερο ξεκίνημα. Φτάνουμε στα προκριματικά του Μουντιάλ του 1974 με τρεις ήττες στις ισάριθμες πρώτες αγωνιστικές και είναι δύσκολο να βρούμε πότε ξανά σημειώθηκαν δύο συνεχόμενες εντός έδρας ήττες σε επίσημους αγώνες...
Σε μια πορεία προκριματικών, που θυμίζει εποχή Άνχελ Ιορντανέσκου, αυτό που προέχει είναι να συνειδητοποιηθεί το πρόβλημα και με παρεμβάσεις της ΕΠΟ, που έχει τις δικές της ευθύνες για την αποδιάρθρωση της ομάδας, να επιχειρηθεί ανατροπή σκηνικού. Υπάρχει θέμα και είναι πολλαπλής υφής. Τίθεται βέβαια το ζήτημα πρόκρισης, αλλά πάνω από όλα γεννιούνται "υπαρξιακού" περιεχομένου αναζητήσεις, γύρω από την ανύπαρκτη αγωνιστική ταυτότητα της ομάδας, αλλά και για την ικανότητα του Ιταλού προπονητή να πετύχει στο έργο του, πριν αναγκαστούν -από τα πράγματα- να τον απομακρύνουν. Με το να έχει χρησιμοποιήσει 21 παίκτες σε 3 παιχνίδια και 4-5 διαφορετικά -αλλοπρόσαλλα- συστήματα, δεν είναι δυνατόν να ψάχνουμε για "ομοιογένεια"...
Η δυναμικότητα των αντιπάλων επιτρέπει -ελεγχόμενη- αισιοδοξία για επαναφορά, οι εμφανίσεις και η "μενταλιτέ", που μας έχει δείξει έως τώρα η Εθνική Ομάδα, όχι... Το γεγονός πως η επόμενη αγωνιστική υποχρέωση είναι ο εντός έδρας αγώνας στις 14 Νοεμβρίου με την πιο αδύναμη ομάδα του ομίλου, τα νησιά Φερόε, παρέχει τη δυνατότητα για την επίτευξη της πρώτης νίκης, που ενδεχομένως να αλλάξει και την ψυχολογία. Βέβαια, με το είδος της απόδοσης που έχουν οι ποδοσφαιριστές της Εθνικής στη μετά Σάντος εποχή τίποτα δεν διασφαλίζει τους τρεις βαθμούς, ούτε καν με το συγκεκριμένο αντίπαλο. Γιατί, οι σταθερές που είχαμε συνηθίσει για 12 χρόνια προς το παρόν δεν υπάρχουν και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα...
Η βαθμολογία του 6ου ομίλου (μετά από 3 αγωνιστικές): Βόρεια Ιρλανδία 9, Ρουμανία 7, Φινλανδία 4, Ουγγαρία 4, Ελλάδα 1, Νησιά Φερόε 1. Επόμενη αγωνιστική: Ελλάδα - Νησιά Φερόε, Ουγγαρία -Φινλανδία, Ρουμανία - Βόρεια Ιρλανδία.
