Του Πάνου Κατηφόρη
Μετά το τέλος της χούντας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα και την ανάπτυξη πολιτικών κινημάτων νεολαίας, ένα ακόμα ισχυρό -όπως αποδείχτηκε- κίνημα αναπτύχθηκε στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Αυτό των οργανωμένων οπαδών. Της οργισμένης γενιάς που βρισκόταν έτσι κι αλλιώς στις κερκίδες των γηπέδων, αλλά ποτέ πριν δεν είχε την οργανωμένη δομή που απέκτησε στη συνέχεια και ακόμη περισσότερο την επιρροή σε πράγματα και καταστάσεις, που της εξασφάλισε η δυναμική της παρουσία στον χώρο. Δυναμική που επιχειρήθηκε να χειραγωγηθεί και σε ορισμένες περιπτώσεις λειτούργησε, άλλοτε ηθελημένα και άλλοτε ακούσια, εξυπηρετώντας κατά βάση τα συμφέροντα των εκάστοτε ιδιοκτητών των ομάδων. Πρακτική που ισχύει μέχρι και σήμερα, αλλά τα τελευταία χρόνια όχι με την ίδια επιτυχία.
Με την ανεργία να αγγίζει το 30% και τα ποσοστά στους νέους σχεδόν διπλάσια, οι ultras αναγνωρίζουν πλέον στο πρόσωπο του "ευεργέτη" της ομάδας τους μία από τις αιτίες που ενώ οι Κυριακές τους είναι γεμάτες, οι καθημερινές τους παραμένουν άδειες. Υπάρχουν βέβαια κι αυτοί οι λίγοι που ασπάζονται τη μισαλλοδοξία για τον αόρατο εχθρό, εναποθέτοντας την πίστη για καλύτερες μέρες στην ευημερία του προέδρου. Έχοντας βέβαια και τη στήριξη από τα οπαδικά φύλλα των εφημερίδων, που λειτουργούν πλέον ως non paper, όντως απόλυτα συμμορφωμένα με τις επιταγές των διοικήσεων των ομάδων που εκθειάζουν.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτέλεσαν οι πρόσφατες συγκεντρώσεις οπαδών του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ, υπό διαφορετικό πρίσμα, βέβαια, και υπό διαφορετικές συνθήκες. Στην πρώτη περίπτωση, οι περίπου 400 οπαδοί της ομάδας του Πειραιά, συγκεντρώθηκαν την περασμένη Δευτέρα έξω από τον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι, "φωτογραφίζοντας" τον ιδιοκτήτη του (Αλαφούζο) ως ηθικό αυτουργό για την υποτιθέμενη απόπειρα τρομοκρατικής ενέργειας κατά του προέδρου της ΠΑΕ Βαγγέλη Μαρινάκη.
Η συγκέντρωση ήταν ειρηνική, σε αντίθεση με κάποια πανό ("Φωτιά και τσεκούρι" κ.λπ.), και παρά τις προσπάθειες του "ερυθρόλευκου" οπαδικού Τύπου, αλλά και μερίδας οργανωμένων οπαδών, για μεγαλύτερη προσέλευση, το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό! Κι όσο κι αν τα φύλλα που πρόσκεινται στα συμφέροντα του Ολυμπιακού και του προέδρου του επιχείρησαν να αυξήσουν κατά ένα... μηδενικό την προσέλευση, το 400 δεν γίνεται με τίποτα 4.000, καθώς στην εποχή μας το χαρτί μπορεί να πει ό,τι θέλει, η εικόνα όμως μπορεί ανά πάσα στιγμή να το διαψεύσει πανηγυρικά (όπως κι έγινε...).
Στην περίπτωση της ΑΕΚ, σχεδόν 2,5 μήνες πέρασαν από τη συγκέντρωση των φίλων της στη Νέα Φιλαδέλφεια και στον χώρο που στεγαζόταν το στάδιο «Νίκος Γκούμας», διαδηλώνοντας υπέρ της ανέγερσης του νέου γηπέδου της ομάδας. Εκεί η προσέλευση άγγιξε τα 1.000 άτομα, τη στιγμή που λίγα μόλις μέτρα παρακάτω ήταν σε εξέλιξη αντίστοιχη πορεία της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης κατά των σχεδίων της κυβέρνησης για ιδιωτικοποίηση του άλσους της πόλης και παραχώρησής του εν λευκώ, στους επιχειρηματίες, που θα στηρίξουν οικονομικά το πλάνο για το νέο γήπεδο του "Δικεφάλου".
Στη δεύτερη πορεία βρέθηκαν και πολλοί οργανωμένοι οπαδοί της ΑΕΚ! Κι όσο κι αν ο "κιτρινόμαυρος", αυτή τη φορά, Τύπος επιχείρησε να προβοκάρει το γεγονός βαφτίζοντας τις δύο πορείες ως κόντρα Μελισσανίδη - ΣΥΡΙΖΑ, το αποτέλεσμα τελικά ήταν μάλλον απροσδόκητο. Αφενός δεν επιβεβαιώθηκαν οι "Κασσάνδρες", όσο κι αν το επεδίωξαν, αφετέρου η επίθεση που δέχτηκε η κατάληψη της Στρούγκας από οπαδούς της ΑΕΚ, λίγες ημέρες πριν, όχι μόνο δεν είχε συνέχεια, αλλά αντίθετα καταδικάστηκε απερίφραστα από όλες τις πλευρές, συμπεριλαμβανομένης και της Original, που τάχθηκε ανοιχτά κατά της ιδιωτικοποίησης του άλσους, κόντρα σε όσους συνεχίζουν την αρνητική τους προπαγάνδα.
