Μια ταινία ή μια θεατρική παράσταση κρίνεται εν πολλοίς από το φινάλε της. Τουλάχιστον αυτό μνημονεύεται για πολύ καιρό μετά. Ωστόσο, για να φτάσουμε εκεί, χρειάζεται πολλή δουλειά από τους συντελεστές, έστω κι αν δεν είναι στη σκηνή στο κλείσιμο της αυλαίας. Κάπως έτσι ήταν και ο ρόλος του Χρήστου Αρδίζογλου, στα ποδοσφαιρικά δρώμενα της χώρας. Σπουδαίος ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ, της Εθνικής Ελλάδος, αλλά και του Απόλλωνα, που όμως δεν έμεινε στην ιστορία για τα σημαδιακά γκολ που σημείωσε. Ήταν ωστόσο πάντα μέρος τους, ως ο δημιουργός, και σε κάθε περίπτωση έμαθε να γίνεται το μόνιμο ρίγος στην πλάτη αμυντικών που τον αντιμετώπισαν.
Ο παλαίμαχος διεθνής βρέθηκε προ ημερών σε δείπνο με άλλες σημαντικές μορφές του ποδοσφαίρου μας, αλλά και τον Αλέξη Τσίπρα, παρακολουθώντας όλοι μαζί το Μουντιάλ και συζητώντας για το λαοφιλές σπορ, αλλά και την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα. Με αφορμή αυτό το γεγονός, μιλάει στην «Αυγή» για το μέλλον του αθλήματος, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας, εν μέσω της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης που γνώρισε ποτέ η χώρα.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΠΑΝΟ ΚΑΤΗΦΟΡΗ
* Πώς προέκυψε η συνάντηση με τον Αλέξη Τσίπρα;
Βρέθηκα πριν από καιρό σε μια εκδήλωση για το ποδόσφαιρο μέσα από τις τέχνες, όπου μάλιστα άκουσα κι ένα ποίημα που γράφτηκε για μένα, ενώ είδα κι έναν πίνακα ζωγραφικής που με απεικόνιζε και οργάνωσε ο Νίκος ο Μάλλιαρης, με τον οποίο με συνδέει φιλία χρόνων και τον εκτιμώ απεριόριστα. Οπότε, όταν μου έγινε η πρόσκληση, δεν θα μπορούσα να αρνηθώ. Άλλωστε ήταν και άλλοι παλαίμαχοι, όπως ο Ρότσα, ο Λουκανίδης, ο Χρηστίδης, ο Μιχάλης Κωνσταντίνου και ο Μάλλιαρης. Είδαμε τον αγώνα και συζητήσαμε για ποδόσφαιρο, αλλά και για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα.
* Πώς σας φάνηκε ο Αλέξης Τσίπρας, μακριά από τα έδρανα της Βουλής;
Μου έκανε εντύπωση, καθώς δεν είναι ο πολιτικός με την κλασική έννοια που έχει καλλιεργηθεί. Ο λαοπλάνος με τις φανφάρες και τα «θα». Μου έδωσε την αίσθηση ότι έχει όραμα και πρόγραμμα. Από αυτά που συζητήσαμε κατάλαβα ότι έχει στο μυαλό του συγκεκριμένα πράγματα να κάνει, όπως για παράδειγμα να δώσει έμφαση στη γεωργία, τον τουρισμό, αλλά και την ανάπτυξη στην περιφέρεια. Η Ελλάδα μπορεί να μην έχει πετρέλαια. Το δικό μας πετρέλαιο όμως είναι ο τουρισμός. Ζούμε στην ομορφότερη χώρα και δυστυχώς αν συνεχιστούν έτσι τα πράγματα, θα πεινάσουν τα παιδιά μας.
* Ο Χρήστος ο Αρδίζογλου έχει σχέση με την πολιτική σκηνή;
Δεν είμαι κομματικοποιημένος ούτε ενταγμένος. Λέγανε κάποτε, είμαι δεξιός, ψηφίζω Ν.Δ. και άλλα τέτοια. Το πλήρωσα μάλιστα, όταν τα κόμματα έπαιζαν ρόλο και στις ομάδες, με την παρουσία μου στην Εθνική, όπου ήμουν βασικός και έχασα τη θέση μου. Ποτέ δεν κρύφτηκα όμως και ούτε θα κρυφτώ. Πάντα ψήφιζα και θα ψηφίζω ό,τι με εκφράζει. Και τώρα μπορώ να πω ότι ο κ. Τσίπρας μου φάνηκε πολύ ειλικρινής και απλός άνθρωπος. Συμμετείχα στα κοινά με τη δράση μου στον ΠΣΑΠ. Με τους Αντωνιάδη, Κούδα, Παπαϊωάννου, Χρηστίδη, Μάλλιαρη, Αποστολίδη, Λεβέντη, Δομάζο και πολλούς άλλους, όπου γινόταν πραγματικά πολύ καλή δουλειά. Και ο Σύνδεσμος όμως με βοήθησε αρκετές φορές.
* Η δράση του ΠΣΑΠ κάποτε ήταν δυναμική. Τώρα πώς την κρίνετε;
Πλέον ο ΠΣΑΠ έχει αλλοιωθεί. Δες τι γίνεται στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Καταργήθηκε μια κατηγορία, έχουμε πλέον μόνο δύο επαγγελματικές. Γιατί; Για να εκμεταλλεύονται τα παιδιά. Να παίζουν τζάμπα και να βγάζουν κέρδος οι παράγοντες. Πού ήταν ο ΠΣΑΠ; Γιατί δεν άσκησε βέτο; Το ποδόσφαιρο πήγε 50 χρόνια πίσω. Οι παίκτες της Εθνικής είναι ήρωες που καταφέρνουν όσα καταφέρνουν, με την κατάντια του ποδοσφαίρου μας. Που είναι βέβαια και απόρροια της κοινωνίας γενικότερα.
* Αντέχει η Ελλάδα τρεις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η Ελλάδα αντέχει τα πάντα εκτός από την κοροϊδία. Χρειάζονται μεγάλες αλλαγές και θάρρος από κάποιον για να τις κάνει. Αν εκλεγεί κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τσίπρας πρέπει να πάρει σημαντικές αποφάσεις. Για την κοινωνία πρώτα απ' όλα, αλλά και για το ποδόσφαιρο. Πρέπει να βάλει δίπλα του ανθρώπους άφθαρτους και ικανούς, ανεξαρτήτως κομματικού χρωματισμού. Το ίδιο και στο ποδόσφαιρο. Να εκμεταλλευτεί αγνούς ανθρώπους που το ξέρουν και το αγαπούν. Να απευθυνθεί στους παλαιμάχους. Στον Κούδα, στον Δομάζο, στον Χρηστίδη και σε άλλους που είναι εκτός χώρου, αλλά προέρχονται από αυτόν.
* Μιλήσατε για την Εθνική ομάδα. Γιατί έχουμε επιτυχίες κυρίως σε εθνικό επίπεδο;
Δεν έχουμε ομάδες με τη σοβαρή έννοια της ομάδας. Γι' αυτό βλέπεις στο εξωτερικό τους Έλληνες να διαπρέπουν. Όσοι έχουν τη δυνατότητα να φύγουν, βρίσκουν τον δρόμο τους. Εδώ κοιτάνε οι παράγοντες να βγάζουν χρήματα από γονείς, παίκτες, φιλάθλους και όχι να μάθουν στα παιδιά το ποδόσφαιρο όπως πρέπει. Δεν έχουμε σχολές, ακαδημίες, «δάσκαλους», ούτε και παιδεία.
* Αναφορικά με τα όσα βιώνουν ιστορικοί σύλλογοι, μεταξύ των οποίων και η αγαπημένη σας ΑΕΚ, υπάρχει λύση; Πιστεύετε στη λαϊκή βάση;
Ασφαλώς! Οι ομάδες ανήκουν στον κόσμο τους. Από αυτές περιμένουν και οι πρόεδροι. Χρειάζεται ένας ισχυρός πρόεδρος, αλλά όχι μόνος του. Να είναι πολλοί στα πράγματα. Να υπάρχει λαϊκή εξουσία. Όπως πρέπει να γίνει και στη χώρα. Να περάσει η εξουσία στον λαό, υπό έναν ή περισσότερους ηγέτες. Να μην κάνει ο καθένας ό,τι θέλει, εξυπηρετώντας μικροπολιτικά παιχνίδια ή προσωπικά συμφέροντα. Δεν είναι κανείς αφεντικό. Όλοι είμαστε υπάλληλοι και έτσι πρέπει να λειτουργούμε. Πιάνει ένας κάποιο πόστο και ξαφνικά νιώθει ότι του ανήκει η ομάδα. Αντίστοιχα και με τη χώρα. Εδώ όμως έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης το κράτος και οι κυβερνώντες. Αυτοί άφησαν τους παράγοντες να αλωνίζουν στο ποδόσφαιρο και αυτοί μας έφεραν ώς εδώ και ως κοινωνία. Γιατί μπορεί να έχουμε αρκετούς νόμους, αλλά δυστυχώς έχουμε ακόμα περισσότερα παραθυράκια.
* Κλείνοντας, δεν θα μπορούσαμε να μην ρωτήσουμε για το γήπεδο της ΑΕΚ. Το συζητήσατε με τον κ. Τσίπρα;
Ο κ. Τσίπρας θέλει το γήπεδο. Αυτό κατάλαβα. Και της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού και όλων των ομάδων. Απλώς θέλει να γίνει γήπεδο και όχι εμπορικό κέντρο, πηγή κέρδους για τον εκάστοτε επιχειρηματία που θα το εκμεταλλευτεί. Πρέπει να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με τον Μελισσανίδη, να συζητήσουν και μετά να βγουν στον κόσμο να μιλήσουν. Να πουν την αλήθεια. Το γήπεδο είναι το παν για μια ομάδα. Και το ποδόσφαιρο είναι το πιο λαϊκό άθλημα. Η χαρά του λαού, η ξεγνοιασιά του, η αγάπη του.
