ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΜΑΡΟΥΛΑ ΠΛΗΚΑ
Αν ισχύει ότι στον τόπο μας την «ιστορία γράφουν οι παρέες», για το ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης, που σήμερα για πρώτη φορά στην ιστορία του βιώνει τον μαρασμό, την ιστορία γράφουν οι μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες τείνουν να αφανιστούν εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της ανέχειας που εξαπλώνεται ραγδαία στην ελληνική κοινωνία.
Τα εμπορικό κέντρο συρρικνώνεται και αλλάζει χαρακτήρα. Τα μικρά εμπορικά καταστήματα, τα πιο πολλά οικογενειακές επιχειρήσεις, το ένα μετά το άλλο κλείνουν και στη θέση τους ξεφυτρώνουν κυρίως καφετέριες, τοστάδικα, ουζερί και ενεχυροδανειστήρια. Ακόμη και στον πλέον εμπορικό δρόμο της πόλης, την Τσιμισκή, καταστήματα που αδειάζουν μένουν επί μήνες ξενοίκιαστα, ενώ τα πράγματα γίνονται δραματικά πάνω από την Εγνατία, όπου σε λίγο θα υπερτερούν τα ξενοίκιαστα καταστήματα από τα εν λειτουργία. Επιμελητήρια και κτηματομεσίτες υποστηρίζουν ότι σε περιοχές του κέντρου τα άδεια καταστήματα φθάνουν έως και το 42%. Στην Τσιμισκή υπολογίζεται ότι σήμερα είναι προς ενοικίαση το 25% των καταστημάτων, στην Κασσάνδρου το 42,4%, στην Αγίας Σοφίας το αντίστοιχο ποσοστό είναι στο 34,2%, στη Βενιζέλου στο 25,1%, στην Ίωνος Δραγούμη στο 27,5%.
Ο αγώνας του εμπόρου
Επί της Ίωνος Δραγούμη βρίσκεται το εμπορικό κατάστημα του Γιώργου Σταυριανίδη με ψιλικά και αξεσουάρ. Μια οικογενειακή επιχείρηση που ξεκίνησε το 1960 από τον παππού του σημερινού ιδιοκτήτη και ρίζωσε... Ρωτήσαμε τον κ. Σταυριανίδη «πώς είναι σήμερα η κατάσταση» και μας απάντησε το αναμενόμενο: «πολύ άσχημη...». Παλιότερα το εμπορικό κατάστημα απασχολούσε και άλλα άτομα, σήμερα ο ιδιοκτήτης παλεύει μόνος του για να καλύψει τα έξοδα. Τα έσοδα μειώθηκαν, αφού ο κόσμος δεν έχει πια λεφτά για να ξοδεύει, ενώ οι υποχρεώσεις προς το κράτος συνεχώς αυξάνονται. «Σήμερα μου ήρθε ο λογαριασμός της ΔΕΗ και είναι αυξημένος κατά 12%» σχολίασε, ενώ ανά δίμηνο πληρώνει «τζάμπα», όπως χαρακτηριστικά είπε - πάνω από 1.000 ευρώ στο ΤΕΒΕ. «Δεν μου παρέχει σχεδόν τίποτα και γι' αυτό έκανα και ιδιωτική ασφάλιση για τα παιδιά μου, προς 1.000 ευρώ τον χρόνο... Ούτε ξέρω αν θα πάρω σύνταξη ποτέ», μας είπε. Βασικός κινητήριος μοχλός στην αγορά είναι η αγοραστική δύναμη των πολιτών για τον κ. Σταυριανίδη. «Για να αλλάξει η κατάσταση, πρέπει να πέσουν λεφτά. Πρέπει το κόστος ζωής να πέσει, όπως έπεσαν οι μισθοί. Και δεν εννοώ την ακρίβεια στα τρόφιμα. Μιλάω για το ηλεκτρικό ρεύμα, το πετρέλαιο, τους φόρους, την ύδρευσή» μας είπε. «Πόσο πολύ έχει αλλάξει η Ίωνος Δραγούμη τον καιρό της κρίσης;» τον ρωτήσαμε. «Ήρθαν τα πάνω κάτω. Βλέπεις συνεχώς μαγαζιά να κλείνουν, να μένουν ανοίκιαστα, άλλα να ανοίγουν και να κλείνουν σε λίγους μήνες», μας απάντησε.
Αντέχει στη Βαλαωρίτου η "Sofi"
Μερικές εκατοντάδες μέτρα πιο μακριά, ξεκινάει η Βαλαωρίτου. Ένας δρόμος που τη δεκαετία του '80 έσφυζε από ζωή την ημέρα, αφού είχαν την έδρα τους οι άπειρες βιοτεχνίες. Τώρα οι βιοτεχνίες έχουν εξαφανιστεί και έδωσαν τη θέση τους στα μπαρ, τις ταβέρνες, τα τοστάδικα... «Αυτή δεν είναι λύση. Τα μπαρ δεν έχουν να κάνουν με την παραγωγή και εμείς χρειαζόμαστε παραγωγή», μας είπε η Σόφη Γκοτζαμάνη, εκ των κληρονόμων της βιοτεχνίας ενδυμάτων "Sofi" που μέχρι σήμερα μένει όρθια, στην περιοχή. Η επιχείρηση δημιουργήθηκε το 1974 και μετακόμισε στη Βαλαωρίτου το 1993. Κάποτε απασχολούσε πολλά άτομα, αλλά εδώ και χρόνια δουλεύει «φασόν» το ράψιμο των ρούχων της, ενώ συνεχίζει να λειτουργεί το πλεκτήριό της. «Σήμερα δεν συμφέρει να λειτουργείς επιχείρηση», υποστηρίζει η κ. Γκοτζαμάνη. Η υπερφορολόγηση, η ακριβή ενέργεια και οι υποχρεώσεις προς κράτος και ταμεία δεν αφήνουν περιθώρια κέρδους. Συγχρόνως πολλοί προμηθευτές, έχουν πάψει εξαιτίας της οικονομικής κρίσης να είναι συνεπείς στις πληρωμές τους, με αποτέλεσμα τα πράγματα να γίνονται ακόμη πιο ασφυκτικά, ενώ οι παραγγελίες έχουν μειωθεί δραστικά. «Παλιά ράβαμε 1000 ρούχα την ημέρα και τώρα ελάχιστα... Τουλάχιστον γνωρίζω ότι η συγκεκριμένη βιοτεχνία βγάζει τις υποχρεώσεις της. Εδώ ολόκληρος Φωκάς έκλεισε...», σχολίασε.
