ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ, ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ: ΠΑΝΟΣ ΧΑΡΙΤΟΣ
Χρειάστηκαν τρία χρόνια για να γίνει πραγματικότητα το Ανώτατο Υπουργικό Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας - Ισραήλ. Η ιδέα αρχικώς έπεσε στο τραπέζι κατά τη διάρκεια της πρώτης επίσκεψης Παπανδρέου ως πρωθυπουργού στην περιοχή. Οι προσπάθειες ξεκίνησαν από τον στενό πυρήνα των υπουργών του, με προεξέχοντα τον Χάρη Παμπούκη, αλλά δεν έφτασαν ποτέ στο προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Η συνέχεια δόθηκε από την κυβέρνηση Σαμαρά και ύστερα από αρκετές καθυστερήσεις και αναβολές το G2G (Government to Government) έγινε χθες.
Σαμαράς - Νετανιάχου
Οι δυο πλευρές, κατά τις συναντήσεις που είχαν στο πλέον υψηλόβαθμο επίπεδο, επαναβεβαίωσαν τη σύσφιξη των σχέσεων των δύο χωρών και έβαλαν τις βάσεις και τις υπογραφές για να προχωρήσουν οι σχέσεις αυτές ένα βήμα παραπέρα. Ο Έλληνας πρωθυπουργός αναφέρθηκε, μετά τη συνάντηση με τον ομόλογό του Μπενιαμίν Νετανιάχου, στο θετικό κλίμα και τη διάθεση για περαιτέρω συνεργασία που χαρακτηρίζει τις δύο πλευρές.
Ο Μπ. Νετανιάχου, από την πλευρά του, στάθηκε «στο κουράγιο και τη δύναμη που επέδειξε η ελληνική κυβέρνηση τα χρόνια που πέρασαν", επεσήμανε πως οι αγορές κατανοούν ότι κάτι έχει αλλάξει στη χώρα και κάλεσε τους έξυπνους επιχειρηματίες "να επενδύσουν τώρα στην Ελλάδα γιατί αργότερα όλοι θα τρέχουν γι' αυτό». Οι Ισραηλινοί έχουν δείξει ενδιαφέρον για την ΕΥΑΘ, όπως και για συμμετοχή στη διαχείριση ακινήτων της Εθνικής Τράπεζας (ΠΑΝΓΑΙΑ).
"Ποτέ ξανά"
Ο Αντ. Σαμαράς ταξίδεψε στο Ισραήλ ανταποκρινόμενος στο αίτημα της κυβέρνησης του Ισραήλ και των εβραϊκών οργανώσεων σε Ελλάδα και Αμερική για ουσιαστική διαχείριση του θέματος της Χρυσής Αυγής. Ο ίδιος, άλλωστε, έγραψε στο βιβλίο επισκεπτών στο Μουσείο του Ολοκαυτώματος «Ποτέ ξανά», αν και σχολιάστηκε μάλλον αρνητικά για το ότι αρνήθηκε να φορέσει το εβραϊκό καπέλο (κιπά), που με βάση το πρωτόκολλο όλοι οι ξένοι ηγέτες φορούν κατά την απόδοση τιμών στα θύματα του Ολοκαυτώματος.
Στα της ουσίας, όμως, και ειδικότερα στα θέματα διμερούς συνεργασίας που επικυρώθηκαν χθες, Ελλάδα και Ισραήλ υπέγραψαν συνολικά έντεκα έγγραφα που αφορούν τη συνεργασία μεταξύ τους. Ύστερα από τρία χρόνια προετοιμασίας, συνομιλιών, ταξιδιών, Μνημονίων, κατανόησης και πυρετωδών εργασιών με στόχο το G2G, θα περίμενε κανείς να υπογραφούν έντεκα συμφωνίες. Το γεγονός, όμως, είναι πως οι συμφωνίες είναι μόνο δύο. Τη μία υπέγραψε ο αντιπρόεδρος και υπουργός Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλος και αφορά επιμορφωτικά και εκπαιδευτικά προγράμματα και την άλλη ο υπουργός Πολιτισμού Π. Παναγιωτόπουλος σχετικά με τη συμπαραγωγή ταινιών.
Η συμφωνία που υπέγραψε η υπουργός Τουρισμού Όλ. Κεφαλογιάννη απλώς επιβεβαιώνει ότι ισχύουν και επαυξάνονται τα όσα είχαν συμφωνηθεί προ διετίας. Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Γιάννης Μανιάτης, υπέγραψε κοινή διακήρυξη συνεκμετάλλευσης, ερευνών και κοινού εμπορίου. Με δεδομένο ότι ήδη από την περίοδο που ο Χ. Παμπούκης είχε αναλάβει τις στρατηγικές επενδύσεις οι Ισραηλινοί πίεζαν την κυβέρνηση Παπανδρέου να προχωρήσει στη χάραξη της ΑΟΖ ώστε να τρέξουν κοινά προγράμματα, εννοείται πως το Τελ Αβίβ θα περίμενε κάτι πιο συγκεκριμένο.
Η Ελλάδα μπορεί να πράττει σωστά που αποφεύγει μονομερείς ενέργειες στη χάραξη της ΑΟΖ, ωστόσο θα μπορούσε να ρίξει το βάρος της συνεργασίας με το Ισραήλ σε άλλους ενεργειακούς τομείς και όχι απλώς να υπογράφουμε κοινές διακηρύξεις οι οποίες δεν αποτελούν τίποτε περισσότερο από την πραγματική πολιτική διάθεση για διεύρυνση της συνεργασίας στη Ναυτιλία, σε επενδυτικά σχήματα και στη θαλάσσια συνεργασία.
Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και τους τίτλους στην πρώτη σελίδα των εγγράφων που υπεγράφησαν, το ειδικό βάρος των συμφωνηθέντων δεν εμπνέει αισιοδοξία για κάτι χειροπιαστό, πέρα από τον τομέα της Άμυνας -όπου έχουν θέσει απλώς το πλαίσιο από το Ισραήλ, διότι ξέρουν τι χρειάζονται και φρόντισαν να το πάρουν. Η Αθήνα ξέρει τι ακριβώς θέλει από αυτή τη σχέση έπειτα από τρία χρόνια συνεργασίας;
Σίγουρα είναι θετικό ότι 120 επιχειρηματίες συνόδεψαν τον πρωθυπουργό στο ταξίδι του. Το εμπόριο και οι επενδύσεις μπορούν να τονώσουν μια αγορά σε συνθήκες κρίσης. Όταν, όμως, ύστερα από τρία χρόνια εντατικής προετοιμασίας ενός τέτοιου ταξιδιού και με δεδομένο ότι η Ελλάδα χρειάζεται μέρος των τεχνικών δυνατοτήτων του Ισραήλ σε τομείς όπως η ενέργεια ή η γεωργία, τελικώς υπογράφουμε κοινές διακηρύξεις γιατί η ελληνική γραφειοκρατία δεν είχε ικανό χρόνο ώστε να διατυπωθούν αιτήματα προς συμφωνία, το συμπέρασμα δεν γεννά αισιοδοξία ως προς τις δυνατότητες των εμπλεκομένων φορέων.
Όπως χαρακτηριστικά μού έλεγε ένας φίλος Ισραηλινός διπλωμάτης: «Η διάθεση για συνεργασία υπάρχει. Αν θα γίνετε πιο συγκεκριμένοι στις διεκδικήσεις σας και αν θα το εκμεταλλευτείτε, από εσάς εξαρτάται».
