Θεσσαλονίκη: Το τελευταίο αντίο είπαν την Κυριακή στον αγωνιστή του αντιδικτατορικού αγώνα Γρηγόρη Παντή συναγωνιστές του, φίλοι και συγγενείς. Έφυγε από τη ζωή, στα 73 του χρόνια, μετά από μάχη που έδωσε με τον καρκίνο. Ο Γρ. Παντής από τα νεανικά του χρόνια υπηρέτησε με ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση την υπόθεση της Αριστεράς: αρχικά από τις γραμμές της νεολαίας ΕΔΑ, στη συνέχεια της νεολαίας Λαμπράκη -υπήρξε γραμματέας της οργάνωσης κέντρου Θεσσαλονίκης- και του Πατριωτικού Αντιδικτατορικού Μετώπου την περίοδο της χούντας.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1967, την ώρα που η χουντική κυβέρνηση εγκαινίαζε τη ΔΕΘ, το «Πατριωτικό Μέτωπο» Θεσσαλονίκης ανατίναξε κολόνα της ΔΕΗ, βυθίζοντας στο σκοτάδι στον χώρο της έκθεσης. Τρεις μέρες αργότερα, τα ξημερώματα της 5ης Σεπτεμβρίου 1967, η γιάφκα της οργάνωσης, ένα μικρό διαμέρισμα στην οδό Φιλελλήνων 65, δέχτηκε την επιδρομή και τα καταιγιστικά πυρά πάνοπλων ασφαλιτών. Οι τρεις αγωνιστές που βρίσκονταν μέσα επιχειρούν να διαφύγουν. Ο αιμόφυρτος Γιάννης Χαλκίδης εκτελείται εν ψυχρώ από τον ασφαλίτη Αντώνη Λεπενιώτη, ενώ τραυματίζεται στο πόδι από σφαίρα ο Γρηγόρης Παντής, συλλαμβάνεται και βασανίζεται άγρια, όπως και τρίτος της ομάδας, ο Νάντης Χατζηγιάννης. Η αστυνομία της χούντας εμφάνισε το στυγερό αυτό έγκλημα ως «ανταλλαγή πυροβολισμών μετά αναρχοκομμουνιστών που αντέταξαν ένοπλον βίαν εις επιχειρήσαντα την σύλληψίν των αστυνομικά όργανα». Όμως οι αγωνιστές του ΠΑΜ ήταν άοπλοι.
Στις 26 Νοεμβρίου 1967 το Έκτακτο Στρατοδικείο καταδίκασε τους δύο επιζήσαντες σε κάθειρξη 20 χρόνων. Μαζί τους δικάστηκαν άλλοι 36 αγωνιστές. Από αυτούς, 22 καταδικάστηκαν σε ποινές από ισόβια μέχρι φυλάκιση με αναστολή. Η χούντα όχι μόνο παρασημοφόρησε τους δολοφόνους του Γιάννη Χαλκίδη, αλλά το 1968, με απόφαση του τότε διορισμένου Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης, για να σβήσει τα ίχνη του εγκλήματός της, άλλαξε ακόμα και το όνομα του δρόμου όπου δολοφονήθηκε, μετονομάζοντας την οδό Φιλελλήνων σε Θ. Νάτσινα (!). Ο Γρηγόρης Παντής αποφυλακίστηκε τον Αύγουστο του 1973 με την αμνηστία, έξι χρόνια μετά τη σύλληψή του, ενώ εντάχθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού και αργότερα στον Συνασπισμό.
Στη Μεταπολίτευση εργάστηκε ως υπάλληλος καθαριότητας στον Δήμο Θεσσαλονίκης, απ' όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Εκ μέρους των συναγωνιστών του, τον αποχαιρέτησε ο Νάντης Χατζηγιάννης, κάνοντας εκτενή αναφορά στην αγωνιστική του διαδρομή.
