Πρόσεξε. Αυτός μέχρι μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις.
Ποιος αυτός; Ο Σαμαράς, βέβαια, έτσι που το πάει.
Λάβε λοιπόν τα μέτρα σου και κάνε τα κουμάντα σου.
Όσο είναι ακόμη καιρός.
Άραγε... είναι ακόμη καιρός;
Το είπε στο ραδιόφωνο ο Γιάννης Πανούσης, ο καθηγητής, ο βουλευτής της ΔΗΜ.ΑΡ.
Δεν υπάρχει τρικομματική συγκυβέρνηση, είπε.
Υπάρχει κυβέρνηση Ν.Δ., που τη στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜ.ΑΡ.
Τ' ακούς; Τ' ακούω να λες.
Αυτό για το μουστάκι που λέγαμε, επείγει να το σκεφτείς.
Την έκανε πάλι τη λαδιά της η ΕΛ.ΑΣ.
Με την παράδοση του Μπουλούτ Γιαϊλά, του Τούρκου πρόσφυγα, στους απέναντι.
Ξέρεις, με προορισμό το «εξπρές του μεσονυχτίου», το γνωστό.
Η υπόθεση Οτσαλάν στο λιγότερο φανταιζί.
Αλλά εξίσου οδυνηρό, ίσως και περισσότερο.
Λόγω μικρότερης «επωνυμίας».
Καμία εμπλοκή ο Πάγκαλος αυτή τη φορά.
Μονάχος ο Δένδιας, με τα χεράκια του.
Σε πολλά χείλη, και περισσότερα μυαλά, βρίσκεται το ερώτημα.
Πώς παραμένει ακόμη υπουργός ο Ρουπακιώτης, μετά το στραπάτσο;
Δεν βάζω καμιά πιθανότητα να μην μπορεί να ξεκολλήσει από την καρέκλα.
Επειδή τον ξέρω καλά.
Το πιθανότερο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜ.ΑΡ. τον πιέζουν να παραμείνει.
Για αδιευκρίνιστα περίεργους λόγους.
Χωρίς να σκέφτονται πως βάζουν σε δοκιμασία τη σοβαρότητά του άραγε;
Το Διαδίκτυο του φταίει του Ερντογάν.
Και βάλθηκε να το ξορκίσει με κατάρες.
Όπως κάτι παλιοί σουλτάνοι τον 19ο αιώνα, που, για παρόμοιους λόγους, έτρεμαν τον εξηλεκτρισμό της Τουρκίας.
Ερντογάν ο μεγαλοπρεπής !
Τώρα, απλώς έμπλεξε.
Όμως κι εκείνος, καμιά πρωτοτυπία.
Ξένος δάκτυλος για τον ξεσηκωμό.
Χέρι-χέρι με τους τρομοκράτες οι πλιατσικολόγοι διαδηλωτές.
Όχι, η θεωρία των δύο άκρων δεν ετέθη ακόμη σε κυκλοφορία.
Αλλά, εδώ είμαστε.
Όπου νά 'ναι θα ανακαλυφθούν «η πάνω και η κάτω» πλατεία Ταξίμ.
Έχετε αντιληφθεί ότι η μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση τείνει να αναχθεί στο νέο εθνικό όραμα;
Και νέα Μεγάλη Ιδέα να το πεις, μέσα είσαι.
Μονάχα μην έρθει, μετά από χρόνια, καμιά Ρεπούση και μας το κατεδαφίσει.
Σιγά το θέμα που η Μέρκελ είπε Φρανσουά Μιτεράν τον Φρανσουά Ολάντ.
Νά 'λεγε Ναόμι Κάμπελ τη Ναόμι Κλάιν, μάλιστα.
Να κάναμε τα χιλιάδες παραπολιτικά, να το φχαριστηθούμε.
Να δω τη Φωτεινή Πιπιλή και τη Σοφία Βούλτεψη να καυγαδίζουν για τον έλεγχο της οπλοφορίας και τι στον κόσμο.
Εκεί που καλείται ο Μάκης Βορίδης να υπερασπιστεί τις αντιρατσιστικές (!) αντιλήψεις της Ν.Δ., με ξεπερνάει.
Εκτός πια, τι να πω, κι αν αυτό ακριβώς εννοεί ο Σαμαράς.
Πώς της ήρθε τώρα της ευρωομάδας του ΠΑΣΟΚ;
Να οργανώσει εκδήλωση μνήμης του Μιχάλη Παπαγιαννάκη.
Και να επιχειρήσει να τον βγάλει πάνω-κάτω «δικό» της.
Μέχρι ότι θα μισο-ήταν σήμερα με το Μνημόνιο κοντέψανε να πούνε.
Ότι θα πήγαινε κόντρα στον «λαϊκισμό» (ξέρετε τίνος τον λαϊκισμό), το είπανε καθαρά.
Εκεί, στην εκδήλωση, παρόντες και διάφοροι που, κατά καιρούς, την κάνανε από την Αριστερά.
Προς τις, τότε, εύφορες κοιλάδες του ΠΑΣΟΚ.
Την ώρα που ο Παπαγιαννάκης έμενε κι έδινε τις δικές του δύσκολες μάχες.
Ο Παπαγιαννάκης που «τελευταίος θα έκλεινε την πόρτα», μην ξεχνιόμαστε.
Εποτέλους, είναι ντροπή να προσπαθούν να τον στενέψουν, για να τον φέρουν στα μέτρα τους.
Στο κάτω-κάτω ας μην ξεχνούν πως ο Μιχάλης έφυγε από τη ζωή ως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.
Αν κάποιοι αδυνατούν να τον καταλάβουν, τουλάχιστον ας τον σεβαστούν.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά υποψιάζομαι πως οι αστυνομικοί δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να τους πει και η κυβέρνηση «μπάτσους».
Αρκεί να μην τους καταδίκαζε σε εξευτελιστική οικονομική καχεξία, όπως πράττει.
Και να μην τους υποχρέωνε κι από πάνω να ασχημονούν κατά των πολιτών.
Διμέτωπο αγώνα ξεκίνησε, λέει, ο Βενιζέλος.
Τόσο διμέτωπο, που με το ένα από τα δύο «μέτωπα» συγκυβερνάει.
Αλλά, θα μου πεις, εδώ κάνει διμέτωπο ο Κουτσούμπας.
Ο Βενιζέλος μάς μάρανε;
